رانندگان ایرانی در مسیر روسیه با تبعیض، هزینه سنگین سوخت و صف‌های طولانی مواجه‌اند که سودشان را به زیان تبدیل کرده است.

مهدی خاکی فیروز: جاده‌های طولانی نیمکره شمالی، جایی در دل خاک روسیه، برای بسیاری از رانندگان ایرانی دیگر فقط مسیر حمل کالا نیست؛ میدان آزمونی است که در آن صبر، سرمایه و حتی سلامت جسمی به چالش کشیده می‌شود. کامیون‌های یخچال‌دار ایرانی که وظیفه انتقال مواد غذایی حساس را بر عهده دارند، در نقطه‌ای از این مسیر با واقعیتی مواجه می‌شوند که بیش از هر چیز، هزینه‌ساز و فرساینده است. توقف‌های طولانی، سوخت گران و تبعیض در دسترسی به امکانات اولیه، جلوه‌ای از رفتار سرد میزبان روسی را به نمایش می‌گذارد.

گازوئیل ۱۱۰ هزار تومانی

در شرایطی که قیمت هر لیتر گازوئیل در روسیه برای رانندگان ایرانی به حدود ۱۱۰ هزار تومان رسیده، معادله ساده‌ای شکل می‌گیرد که نتیجه‌اش فشار اقتصادی سنگین است. یک کامیون یخچال‌دار، برای حفظ دمای بار و جلوگیری از یخ‌زدگی آن و همچنین زنده ماندن راننده در کابین، ناچار است در زمان انتظار برای تخلیه بار، روزانه حدود ۵۰ لیتر سوخت مصرف کند.

این یعنی فقط برای زنده نگه داشتن سیستم، روزانه بیش از ۵ میلیون تومان هزینه تحمیل می‌شود. عددی که وقتی در صف‌های هفت تا هشت روزه ضرب شود، به رقمی نزدیک به ۴۰ میلیون تومان می‌رسد، آن هم بدون آن‌که حتی یک کیلومتر حرکت انجام شده باشد.

صف‌هایی که پایان ندارند

مشکل از جایی شروع می‌شود که کامیون‌های ایرانی به مقصد می‌رسند اما اجازه ورود به فضای سرپوشیده شرکت‌های مقصد را پیدا نمی‌کنند. این در حالی است که کامیون‌های کشورهای دیگر در همان شرایط به راحتی وارد سوله‌ها و پارکینگ‌های مسقف و دارای سیستم حرارتی قدرتمند می‌شوند. نتیجه این تبعیض ساده اما پرهزینه، افزایش شدید مصرف سوخت برای رانندگان ایرانی است؛ چون باید سیستم گرمایشی را بدون وقفه روشن نگه دارند.

این تفاوت در دسترسی به امکانات، عملا رقابت را هم به ضرر رانندگان ایرانی تغییر داده است. راننده‌ای که مجبور است روزانه ده‌ها لیتر سوخت بسوزاند، هزینه تمام‌شده حمل بارش افزایش می‌یابد و در نهایت در بازار حمل‌ونقل بین‌المللی، قدرت رقابت خود را از دست می‌دهد.

روایت یک راننده از دل جاده

محمدرضا امین ترابی، راننده باسابقه مسیرهای بین‌المللی، یکی از کسانی است که این وضعیت را از نزدیک لمس کرده. او در گفت‌وگو با هفت صبح، تصویری دقیق از آنچه در این مسیرها می‌گذرد ارائه می‌دهد: «ما وقتی به مقصد می‌رسیم، تازه مشکلات شروع می‌شود. کامیون‌های کشورهای دیگر مستقیم می‌روند زیر سقف، اما ما باید در فضای باز بمانیم.

در دمای حدود ۱۵ تا ۲۰ درجه زیر صفر، اگر موتور خاموش شود، هم بار از بین می‌رود هم خود راننده در خطر مرگ قرار می‌گیرد. برای همین مجبوریم شبانه‌روز موتور را روشن نگه داریم.» او با اشاره به هزینه‌های سنگین سوخت ادامه می‌دهد: «روزانه حدود ۵۰ لیتر گازوئیل مصرف می‌کنیم.

با قیمت فعلی، یعنی روزی بالای ۵ میلیون تومان فقط برای ایستادن. اگر نوبت تخلیه بار بیش از ۲ هفته طول بکشد، هزینه‌ای که می‌دهیم از کرایه‌ای که می‌گیریم بیشتر می‌شود.» امین ترابی معتقد است که این وضعیت، بسیاری از رانندگان را به مرز انصراف از ادامه کار رسانده است: «خیلی‌ها دیگر تمایلی به رفتن این مسیر ندارند. وقتی حساب می‌کنید می‌بینید عملا دارید ضرر می‌کنید. تازه این فقط هزینه سوخت است؛ استهلاک خودرو و فشار روحی و جسمی را هم باید اضافه کنید.» ادامه در صفحه ۲