پایگاه خبری سرمایه فردا

کارشناسانِ اقتصادی تأکید می‌کنند که وقتی رشدِ پایه‌ی پولی و نقدینگی به این سطح یعنی ۱۸ هزار همت می‌رسد، فشارِ تورمی فقط از سمتِ یک شوکِ مقطعی نیست؛ پشتِ آن، یک موتورِ پولیِ فعال وجود دارد.

در افق ۱۰ ساله،  بخش اصلی بازده سهام شرکت‌های برتر از رشد درآمد و سود می‌آید، نه صرفاً از گران‌تر شدن سهم. یعنی شرکت‌هایی در بلندمدت برنده می‌شوند که واقعاً فروششان رشد می‌کند، حاشیه سودشان بهتر می‌شود و کسب‌وکارشان بزرگ‌تر می‌شود.

چخزر و افق هر دو با رشد قابل‌توجه در فروش، سودآوری و شاخص‌های ارزندگی، گزینه‌های مناسبی برای سرمایه‌گذاران بنیادی‌نگر محسوب می‌شوند.

افزایش نرخ بهره، یک سیاست انقباضی است که می‌تواند در صورت مدیریت صحیح، به مهار تورم کمک کند. اما این سیاست، یک داروی تلخ است که در کوتاه‌مدت، بازارها را با رکود و کاهش نقدینگی مواجه می‌کند.

بازار سرمایه با «اعتماد» رشد می‌کند، نه با «کنترل». اعتماد سرمایه‌گذاران زمانی جلب می‌شود که بدانند «قوانین بازی» در میان‌مدت و بلندمدت تغییر نخواهد کرد. نه اینکه هر ماه یک مصوبه جدید ابلاغ شود که تعادل بازار را بر هم بزند.

بورس فعلاً در یک ابرخوش‌بینی عجیب قرار گرفته‌ که چشم و گوشمان به روی بسیاری از واقعیت‌ها بسته شده است: از ریسک سیاسی بگیر تا محاصره اقتصادی، نرخ بهره ۵۰ درصد، سیاست‌های سرکوب ارزی و نرخ‌گذاری دستوری.

افزایش هزینه‌های زندگی، بسیاری از جوانان را از مشاغل رسمی دور کرده و به سمت کارهای خدماتی، پلتفرمی و بی‌ثبات کشانده است.

آمارهای تورمی منتشر شد؛ کالاها ۱۱۳ درصد، خدمات ۴۲ درصد گران شدند این مسأله میتواند فعالی بسیاری از کسب‌وکارها و سرمایه‌گذاری برای آینده را تحت تاثیر قرار دهد.

بازیگران اقتصادی در اردیبهشت ۱۴۰۵ برای آینده‌ای با تورم پایدار بالا قیمت‌گذاری کردند، وضعیتی که خروج از آن، بدون اصلاح ساختاری هم‌زمان در سیاست مالی، سیاست پولی و مدیریت ارزی، دشوار و پرهزینه خواهد بود.