نزدیک به ۲۰ نفر از گروهی که ژست اصلاحات ساختاری در اقتصاد هستند سابقه پست های مانند وزیر و رئیس سازمان برنامه و … دارند به همین دلیل آنها بیشتر بیانیه نمایشی است.

تحقق سرمایه‌گذاری مؤثر در بخش تولید، نیازمند هم‌افزایی سه مؤلفه بنیادین است: تقاضای سرمایه‌گذاری، تأمین منابع مالی، و دسترسی به کالاهای سرمایه‌ای. در این میان، نهادهایی چون مجلس شورای اسلامی، بانک مرکزی، و وزارت امور اقتصادی و دارایی هر یک نقشی تعیین‌کننده در شکل‌گیری این سه‌ضلعی ایفا می‌کنند. این یادداشت، با نگاهی تحلیلی، به بررسی وظایف این نهادها در مسیر تحقق اهداف تولیدمحور کشور در سال ۱۴۰۴ می‌پردازد.

با گذشت بیش از یک دهه از تلاش برای نهادینه‌سازی اصول حاکمیت شرکتی در نظام بانکی کشور، همچنان شاهد تضادهایی در نحوه اجرای این اصول هستیم. در حالی که دستورالعمل‌های رسمی بر تفویض اختیارات در چارچوب ظرفیت ریسک‌پذیری بانک‌ها تأکید دارند،

در بازار ایران، تحلیل سیاسی اغلب نه بر پایه‌ی داده و ساختار، بلکه بر اساس منافع شخصی و امیدهای ذهنی ارائه می‌شود. فعالان باسابقه و حتی باسواد بازار، تحلیل‌هایی را منتشر می‌کنند که بیشتر بازتاب پورتفوی خودشان است تا واقعیت‌های میدانی. این آمیختگی خطرناک میان تحلیل و منافع، نه‌تنها سرمایه‌گذاران خرد را گمراه می‌کند، بلکه در بلندمدت اعتماد عمومی به تحلیل‌گران و رسانه‌ها را نیز فرسایش می‌دهد.

مشاور رئیس‌جمهور در امور همکاری‌های اقتصادی و عضو شورای عالی بورس، سه مؤلفه کلیدی برای بهبود بستر اقتصادی کشور مورد تأکید قرار گرفت: تحولات اجتماعی و فرهنگی با محوریت نسل‌های جدید، توسعه زیرساخت‌های دیجیتال، و نقش‌آفرینی پررنگ زنان در اقتصاد. وی همچنین درباره روند اصلاح دامنه نوسان در بازار سرمایه، سناریوهای پیش‌روی بورس در صورت توافق یا عدم توافق با آمریکا، و انتظارات از نهاد ناظر بازار سرمایه توضیحاتی ارائه داد.

در میانه دهه ۱۳۰۰ خورشیدی، هم‌زمان با تلاش رضاشاه برای ساختن ایران نوین و رهایی از سلطه قدرت‌های استعماری، آلمان به شریک فنی و صنعتی تازه‌ای برای تهران بدل شد. این همکاری بی‌سابقه، از ساخت راه‌آهن سراسری و کارخانه‌های مادر تا توسعه برق، رادیو و آموزش فنی، نه‌تنها زیرساخت‌های مدرن ایران را پایه‌گذاری کرد، بلکه نگرشی تازه بین ایران و آلمان قابل مشاهده بود.

در حالی که نهادهای مسئول بارها بر حمایت از بازار سرمایه تأکید کرده‌اند، نبود شفافیت در میزان، منابع و سازوکار این حمایت‌ها، نه‌تنها اعتماد سرمایه‌گذاران را خدشه‌دار کرده است.

قدرت‌های جهانی همواره ایران را در نقش «نعش بلاتکلیف» نگه داشته‌اند، به‌گونه‌ای که هم هزینه‌های زنده و مرده را می‌پردازیم و هم از فرصت‌های توسعه محروم هستیم.

برای حضور در کریدورهای اقتصادی جهان باید فهم دقیقی از واقعیت‌های اقتصادی و سیاسی اطراف ایران داشته باشیم. ولی عموماً آنچه ما می بینیم، تنها نوک کوه یخ است، درحالی‌که واقعیات بزرگ‌تری وجود دارند که کمتر به آن‌ها پرداخته می‌شود.