دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
وام ۲۰۰ میلیون تومانی با سود ۲۲ درصد، در شرایط تورم ۷۰ درصدی، یک «فرصت طلایی» برای دریافت نقدینگی ارزان محسوب میشود. این وام برای سهامداران خردی که پرتفوی کوچکی دارند و نگران ریزش بازار هستند، یک «سپر دفاعی» ارزشمند است.
به گزارش سرمایه فردا، در آستانه بازگشایی بازار سرمایه، خبری منتشر شده که توجه بسیاری از سهامداران خرد را به خود جلب کرده است: «وام ۲۰۰ میلیون تومانی با سود ۲۲ درصد و بازپرداخت دو ساله به سهامداران حقیقی تعلق میگیرد.» این خبر که از سوی مدرسه بورس منتشر شده، با استقبال و همزمان با سوالات متعددی همراه بوده است. شرایط دریافت این وام چیست؟ آیا گرفتن آن به صرفه است؟ و مهمتر از همه، آیا این وام میتواند از سهامداران خرد در برابر شوک بازگشایی محافظت کند یا آنها را در دام بدهیهای جدید میاندازد؟ این گزارش به تحلیل دقیق این طرح میپردازد.
طبق اطلاعات منتشر شده، این تسهیلات به سهامداران حقیقی تعلق میگیرد و مبلغ آن ۲۰۰ میلیون تومان است. نرخ سود این وام ۲۲ درصد اعلام شده و دوره بازپرداخت آن دو ساله است. پنج بانک عامل شامل بانک صادرات، ملت، تجارت، رفاه و پست بانک، مسئولیت پرداخت این وام را بر عهده دارند. نکته مهم این است که سهامدار حق انتخاب بانک را ندارد و سازمان بورس و وزارت اقتصاد تعیین میکنند که وام از کدام بانک دریافت شود.
برای درخواست این وام، سهامداران باید وارد سایت سجام شوند و به بخش «درگاه یکپارچه ذینفعان» مراجعه کنند. پس از ورود و کلیک روی گزینه «میز خدمت»، گزینه «طرح نقدینه» (امکان دریافت تسهیلات اعتباری با وثیقه سهام) نمایش داده میشود. با وارد کردن مبلغ و تایید، یک کد رهگیری صادر میشود و فرآیند درخواست تکمیل میگردد. نکته حائز اهمیت این است که این وام فقط به دارندگان سهام (و نه صندوقهای سهام، درآمد ثابت یا طلا) تعلق میگیرد.
اولین و مهمترین سوالی که باید به آن پاسخ داد این است: «آیا گرفتن وام با سود ۲۲ درصد در شرایطی که نرخ تورم نقطه به نقطه فروردین ۱۴۰۵ حدود ۷۰ درصد است، منطقی است؟» پاسخ کوتاه: «بله، بسیار منطقی است.» در اقتصاد ایران، هرگاه بتوانید وامی با نرخی به مراتب پایینتر از نرخ تورم دریافت کنید، عملاً «پول رایگان» یا حتی «پول با سود منفی» دریافت کردهاید. به عبارت دیگر، ارزش واقعی پولی که دو سال بعد بازپرداخت میکنید، به دلیل تورم، بسیار کمتر از ارزش امروز آن است. بنابراین، از این منظر، گرفتن این وام به صرفه است.
اما «به صرفه بودن» وام به تنهایی کافی نیست. نوع سهامی که در پرتفوی دارید، تعیین میکند که آیا این وام برای شما مفید است یا نه. تحلیلگر مدرسه بورس، سهامداران را به سه دسته تقسیم کرده است:
دسته اول: سهامداران شرکتهای «جنگزده»
این گروه شامل شرکتهایی است که مستقیماً مورد حمله هوایی قرار گرفتهاند و خط تولید آنها به طور کامل تعطیل شده است؛ مانند بسیاری از شرکتهای فولادی و پتروشیمی جنوب کشور. این سهامها ممکن است در روزهای اول بازگشایی اصلاً باز نشوند و اگر هم باز شوند، با کاهش شدید قیمت (احتمالاً بیش از ۵۰ درصد) مواجه خواهند شد. برای این گروه، گرفتن وام ۲۰۰ میلیون تومانی و تبدیل آن به نقدینگی، یک «نجاتبخش» است. با این پول میتوانند حداقل بخشی از سرمایه خود را نجات دهند و در داراییهای امنتر (مانند طلا) سرمایهگذاری کنند.
دسته دوم: سهامداران شرکتهای «آسیبدیده از زنجیره تأمین»
این گروه شامل شرکتهایی است که تعطیل نشدهاند، اما به دلیل قطعی برق و گاز، کمبود مواد اولیه وارداتی یا کاهش تقاضا، سودآوری آنها به شدت کاهش یافته است. مثالهایی مانند قطعهسازان خودرو، کاشی و سرامیک، لاستیک و برخی صنایع شیمیایی. این سهامها پس از بازگشایی احتمالاً بین ۳۰ تا ۵۰ درصد ریزش خواهند کرد. برای این گروه، اگر سهامدار قصد نگهداری بلندمدت دارد، گرفتن وام و تبدیل آن به طلا (برای پوشش ریسک) میتواند استراتژی مناسبی باشد. اما اگر سهامدار قصد فروش دارد، بهتر است سهام را بفروشد و قید وام را بزند.
دسته سوم: سهامداران شرکتهای «کمآسیب» یا «بدون آسیب»
این گروه شامل شرکتهایی است که از جنگ آسیب مستقیم ندیدهاند و حتی ممکن است از تورم و افزایش نرخ ارز سود هم برده باشند. مثالهایی مانند گروه دارو، غذا، زراعت، دامپروری و برخی پالایشگاهها (به جز تهران و لاوان). برای این گروه، اگر سهامدار به چشمانداز شرکت خوشبین است و قصد نگهداری دارد، گرفتن وام و خرید سهام بیشتر (میانگین هزینه دلاری) یا تبدیل آن به طلا میتواند هوشمندانه باشد. اما اگر سهامدار نگران جنگهای آینده و آسیب به این صنایع است، بهتر است سهام را بفروشد و وام نگیرد.
هدف اصلی طراحان این وام، دو چیز است:
۱. کاهش فشار فروش در روزهای بازگشایی: اگر سهامداران خرد بدانند میتوانند بدون فروش سهام، نقدینگی مورد نیاز خود را از طریق وام تأمین کنند، کمتر اقدام به فروش هیجانی خواهند کرد. این به تثبیت بازار کمک شایانی میکند.
۲. حمایت از سهامداران خرد با پرتفوی کوچک (زیر ۵۰۰ میلیون تومان): این گروه از سهامداران، آسیبپذیرترین قشر در برابر شوک بازگشایی هستند. یک وام ۲۰۰ میلیون تومانی میتواند از نابودی سرمایه آنها جلوگیری کند.
با این حال، یک ابهام بزرگ در این طرح وجود دارد: «آیا این وام قبل از بازگشایی بازار پرداخت میشود یا بعد از آن؟» اگر قبل از بازگشایی باشد، سهامدار میتواند با ارزش روز (که هنوز ریزش نکرده) سهام خود را وثیقه بگذارد و وام بگیرد. این فوقالعاده عالی است. اما اگر بعد از بازگشایی باشد، ارزش وثیقه به شدت کاهش یافته است و عملاً بسیاری از سهامداران واجد شرایط، دیگر وثیقه کافی برای دریافت وام نخواهند داشت. قاعدتاً منطق حکم میکند که این وام قبل از بازگشایی پرداخت شود تا فشار فروش را کاهش دهد.
وام ۲۰۰ میلیون تومانی با سود ۲۲ درصد، در شرایط تورم ۷۰ درصدی، یک «فرصت طلایی» برای دریافت نقدینگی ارزان محسوب میشود. این وام برای سهامداران خردی که پرتفوی کوچکی دارند و نگران ریزش بازار هستند، یک «سپر دفاعی» ارزشمند است. با این حال، تصمیم به گرفتن وام باید بر اساس «نوع سهام» و «چشمانداز جنگ» گرفته شود.
توصیه تحلیلگران این است که اگر در پرتفوی شما سهام شرکتهای جنگزده یا آسیبدیده از زنجیره تأمین دارید، حتماً از این وام استفاده کنید و نقدینگی حاصل را به سمت داراییهای امن (طلا، نقره، دلار) هدایت کنید. اگر سهام شرکتهای کمآسیب دارید و به آینده آنها امیدوارید، گرفتن وام و سرمایهگذاری مجدد در همان سهام (میانگین هزینه دلاری) میتواند هوشمندانه باشد. در هر صورت، قبل از هر اقدامی، چشمانداز جنگی و سیاسی کشور را به دقت رصد کنید. اگر صلح پایدار برقرار شود، این وام یک فرصت است. اگر جنگ ادامه یابد، تبدیل وام به طلا یک ضرورت است.
تمام حقوق برای پایگاه خبری سرمایه فردا محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.
سرمایه فردا