نزدیکی پنهان امارات و اسرائیل همزمان با جنگ علیه ایران، موازنه‌های منطقه را تغییر داده است و عربستان، ترکیه، مصر و پاکستان بیش از گذشته نگران پروژه بی‌ثبات‌سازی تل‌آویو هستند

کشورهای شورای همکاری خلیج فارس در میانه تنش‌های فزاینده منطقه‌ای، پروژه‌های مشترک را با نگاهی تازه و امنیت‌محور احیا می‌کنند

روزهای آینده برای خاورمیانه، روزهای تعیین‌کننده‌ای خواهد بود. روزهایی که می‌تواند یا دریچه‌ای به سوی صلح باز کند، یا آتش جنگی گسترده‌تر را شعله‌ور سازد.

سفر نخست‌وزیر بریتانیا به خلیج فارس، نه بازگشت لندن به مرکز معادلات، بلکه تصویری روشن از افول تدریجی نفوذ این کشور در منطقه‌ بود.

مصطفی پورمحمدی، دبیرکل جامعه روحانیت مبارز و رئیس مرکز اسناد انقلاب اسلامی، در تازه‌ترین گفت‌وگوی تلویزیونی خود با برنامه «سینرژی»، از دیدارهای محرمانه با صدام، نقش آمریکا در تغییر معادلات عراق، پارادایم جدید جنگ اسرائیل و آمریکا علیه ایران و بحران‌های داخلی کشور سخن گفت؛ روایتی که هم هشدار است و هم دعوت به اصلاحات جدی در مدیریت.

سفر احمد الشراء (ابومحمد جولانی) به واشنگتن و دیدار با رئیس‌جمهور آمریکا، نه یک رویداد دیپلماتیک معمول، بلکه نشانه‌ای از بازتعریف تروریسم در چارچوب منافع ژئوپلیتیک غرب است؛ جایی که مرز میان دشمن و شریک، با منطق قدرت جابه‌جا می‌شود.

در حالی که بانک‌های بزرگ کشور هزاران فقره تسهیلات فرزندآوری در نیمه نخست سال پرداخت کرده‌اند، بانک خاورمیانه با تنها ۹۳ فقره وام به ارزش ۷.۶ میلیارد تومان، عملکردی ناچیز در حمایت از سیاست‌های جمعیتی داشته است. این در حالی است که مدیریت این بانک از سال‌های اخیر در اختیار جواد جوادی قرار دارد.

احمد الشرع، چهره‌ای که زمانی در صفوف گروه‌های تکفیری وابسته به القاعده می‌جنگید، اکنون در قامت رئیس‌جمهور سوریه وارد واشنگتن شده تا با دونالد ترامپ دیدار کند. این سفر، نه فقط یک تحول دیپلماتیک، بلکه نمادی از چرخش‌های عمیق در سیاست خاورمیانه و استانداردهای دوگانه در روابط بین‌الملل است.

با آغاز مرحله نخست توافق غزه و تبادل زندانیان، خاورمیانه وارد فصل تازه‌ای از تحولات ژئوپلیتیک شده است. در حالی که آمریکا با همراهی ترکیه، قطر و مصر تلاش دارد این توافق را به‌عنوان الگویی از دیپلماسی چندجانبه معرفی کند، بسیاری از تحلیلگران آن را نه نقطه آغاز صلح، بلکه گامی تاکتیکی برای تغییر موازنه قدرت و تضعیف محور مقاومت می‌دانند. اکنون نگاه‌ها به تهران دوخته شده و پرسش‌ها درباره آینده فشارهای منطقه‌ای بر ایران بیش از پیش برجسته شده‌اند.