پنجشنبه ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
اگر دولت به افزایش نرخ خوراک ادامه دهد و بازارهای جهانی نیز دچار رکود شوند، تاپیکو ممکن است با ۲ تا ۳ سال سودآوری پایین (و حتی زیان در برخی واحدها) مواجه شود.
به گزارش سرمایه فردا، هلدینگ سرمایهگذاری نفت، گاز و پتروشیمی تأمین (تاپیکو) به عنوان یکی از قطبیترین هلدینگهای بورسی کشور، همیشه نماد تابآوری و سودآوری بوده است. اما بررسی صورتهای مالی و گزارشهای میاندورهای این مجموعه در سال ۱۴۰۴، حکایت از شکلگیری یک «اتمسفر انقباضی» در لایههای تولیدی آن دارد. ابلاغیههای جدید نرخ خوراک پتروشیمیها و تغییرات ساختاری در هزینههای سوخت، توان رقابتی واحدهای متانولی و آروماتیکی را تحت الشعاع قرار داده است. دادههای کدال نشان میدهند که مدیریت بهای تمام شده، به کلیدیترین چالش واحدهای زیرمجموعه تاپیکو در سال جاری تبدیل شده است. در این گزارش، نگاهی میاندازیم به وضعیت این هلدینگ بزرگ و چالشهای پیش روی آن.**
تاپیکو همواره به عنوان یکی از بزرگترین هلدینگهای پتروشیمی خاورمیانه شناخته میشده است. این مجموعه با سرمایهگذاری در شرکتهای عظیمی همچون پتروشیمی شازند، فجر، جم، پارس، و شیراز، بخش بزرگی از زنجیره ارزش صنعت پتروشیمی ایران را در اختیار دارد. در سالهای گذشته، تاپیکو توانست با تکیه بر خوراک ارزان (خوراک گازی با نرخهای ترجیحی)، سودآوری قابل توجهی کسب کند و سهامدارانش را راضی نگه دارد. اما سال ۱۴۰۴، سال تغییر قواعد بازی است. ابلاغیههای جدید نرخ خوراک و افزایش هزینه سوخت، معادلات را به هم زده است. در این گزارش، واکاوی میکنیم که پورتفوی تاپیکو چقدر در برابر این شوکها تابآوری دارد و آینده این هلدینگ چه خواهد بود.
برای سالها، شرکتهای پتروشیمی ایران از خوراک گازی با نرخهای حدود ۵ تا ۱۰ سنت در هر متر مکعب بهرهمند بودند. این نرخها که به مراتب پایینتر از نرخهای جهانی بود، رانت عظیمی در اختیار تولیدکنندگان داخلی قرار میداد. اما دولت در اسفند ۱۴۰۴ لایحهای را به مجلس ارائه کرد که بر اساس آن، نرخ خوراک گاز تحویلی به پتروشیمیها باید سالانه ۱۵ درصد افزایش یابد و تا سال ۱۴۰۹ به ۵۰ درصد نرخهای صادراتی برسد. این یعنی طی پنج سال، نرخ خوراک پتروشیمیها حدود ۳ برابر خواهد شد. این تغییر، مستقیماً بر شرکتهایی تأثیر میگذارد که سهم بالایی از خوراک گاز در بهای تمام شده خود دارند. واحدهای متانولی (تولیدکنندگان متانول) و آروماتیکی (تولیدکنندگان بنزن، تولوئن و زایلین) از این قاعده مستثنی نیستند. سهم خوراک در بهای تمام شده متانول حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد است. با افزایش نرخ خوراک، سودآوری متانولسازان به شدت کاهش مییابد.
تاپیکو سهم عمدهای در تولید متانول کشور دارد. پتروشیمی فجر، پتروشیمی زاگرس، و پتروشیمی خارک از بزرگترین تولیدکنندگان متانول در ایران هستند و همگی در پورتفوی تاپیکو قرار دارند. افزایش نرخ خوراک، یک شوک جدی به این واحدها وارد کرده است. بر اساس برآوردهای کارشناسی، به ازای هر ۱ سنت افزایش نرخ خوراک، حاشیه سود متانول حدود ۱۵ دلار در هر تن کاهش مییابد. با افزایش ۵ تا ۱۰ سنتی پیشبینی شده، حاشیه سود متانول حدود ۷۵ تا ۱۵۰ دلار کاهش مییابد. این رقم، بخش قابل توجهی از سودآوری گروه متانول را میبلعد. مدیران تاپیکو باید هر چه سریعتر به دنبال راهکارهایی برای کاهش وابستگی به خوراک ارزان باشند؛ در غیر این صورت، سودآوری شرکت در سالهای آینده سقوط آزاد خواهد کرد.
علاوه بر افزایش نرخ خوراک، هزینه سوخت واحدهای پتروشیمی نیز افزایش یافته است. در بودجه ۱۴۰۵، نرخ گاز مصرفی برای پتروشیمیها به عنوان سوخت (نه خوراک) با افزایش ۵۰ درصدی مواجه شده است. گاز مصرفی در صنایع پتروشیمی عمدتاً برای راهاندازی توربینها، بویلرها و ژنراتورها استفاده میشود. افزایش ۵۰ درصدی قیمت گاز به عنوان سوخت، هزینههای واحدهای پتروشیمی را حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد افزایش میدهد. این افزایش هزینه، مستقیماً به بهای تمام شده محصولات نهایی اضافه میشود و توان رقابتی آنها را در بازارهای جهانی کاهش میدهد. محصولاتی مثل پلی اتیلن، پلی پروپیلن، بنزن و پارازایلین که در پورتفوی تاپیکو وجود دارند، همگی از این قاعده مستثنی نیستند.
تحلیل و نقد: نکته نگرانکننده این است که تاپیکو در سالهای گذشته به افزایش هزینهها از طریق افزایش راندمان و کاهش مصرف انرژی پاسخ داده است. اما به نظر میرسد که این بار، افزایش هزینهها بسیار سریع و ناگهانی است و مدیریت زمان کافی برای واکنش ندارد. برخی واحدهای پتروشیمی که قبلاً در آستانه سربهسر بودند، ممکن است با این افزایش هزینه وارد منطقه زیاندهی شوند. به عنوان مثال، پتروشیمی شیراز که تولیدکننده کودهای شیمیایی است، هم از ناحیه افزایش نرخ خوراک و هم از ناحیه افزایش نرخ سوخت تحت فشار است. اگر دولت راهکاری برای حمایت از این واحدها (مثل تخصیص خوراک یارانهای) پیدا نکند، ممکن است شاهد تعطیلی برخی خطوط تولید در سالهای آینده باشیم.
بر اساس دادههای استخراج شده از سامانه کدال، مهمترین چالش واحدهای زیرمجموعه تاپیکو در سال ۱۴۰۴، «مدیریت بهای تمام شده» بوده است. در شرایطی که قیمت فروش محصولات پتروشیمی در بازارهای جهانی تحت تأثیر رکود اقتصادی و کاهش تقاضا قرار دارد (متانول از ۴۰۰ دلار به ۳۵۰ دلار، پلی اتیلن از ۱۲۰۰ دلار به ۱۰۵۰ دلار، اوره از ۴۰۰ دلار به ۳۵۰ دلار کاهش یافته است)، افزایش هزینههای تولید (خوراک و سوخت) یک شوک دوگانه به حاشیه سود وارد کرده است. گزارشهای میاندورهای نشان میدهد که میانگین حاشیه سود ناخالص واحدهای پتروشیمی تاپیکو از ۴۰ درصد در سال ۱۴۰۲ به ۲۸ درصد در سال ۱۴۰۴ کاهش یافته است. این کاهش، زنگ خطری برای سهامداران بلندمدت است.
تحلیل و نقد: کاهش حاشیه سود به ۲۸ درصد، هرچند هنوز هم رقم قابل قبولی است، اما نشان میدهد که تاپیکو دیگر آن سودآوری افسانهای گذشته را ندارد. شرکتهایی مثل پتروشیمی جم که عمدتاً صادراتمحور هستند، از کاهش قیمتهای جهانی و افزایش هزینههای داخلی به شدت آسیب دیدهاند. مدیرعامل پتروشیمی جم در مجمع سالانه خود اعلام کرد که «اگر دولت نرخ خوراک را افزایش دهد، ما دیگر توان رقابت با تولیدکنندگان عربستانی و آمریکایی را نخواهیم داشت». این اظهارات، نگرانی واقعی از آینده صنعت پتروشیمی ایران را نشان میدهد. دولت باید بین «افزایش درآمدهای خود از محل خوراک» و «حفظ رقابتپذیری صنعت پتروشیمی» یکی را انتخاب کند. اگر انتخاب اول باشد، تاپیکو و سایر هلدینگهای پتروشیمی با سقوط آزاد سودآوری مواجه خواهند شد. اگر انتخاب دوم باشد، دولت مجبور است از محل صادرات نفت خام، یارانه پنهان به صنعت پتروشیمی بدهد. انتخاب دومی، در شرایط تحریم و کاهش درآمدهای نفتی، تقریباً غیرممکن است.
برای مقابله با این چالشها، تاپیکو دو استراتژی اصلی را در پیش گرفته است. استراتژی اول، «تنوعبخشی به سبد محصولات» است. به جای تمرکز بر محصولات پایه (مانند متانول و اوره) که حساسیت بالایی به قیمت خوراک دارند، تاپیکو قصد دارد سهم محصولات با ارزش افزوده بالاتر (مانند پلیمرها، محصولات آروماتیک، و فرآوردههای ویژه) را در پورتفوی خود افزایش دهد. به عنوان مثال، پروژه توسعه پتروشیمی کیمیای پارس جنوبی (KRP) که قرار است محصولات آروماتیک و پلیمری تولید کند، یکی از پروژههای کلیدی تاپیکو در این زمینه است. استراتژی دوم، «افزایش راندمان و کاهش مصرف انرژی» است. با اجرای طرحهای بهینهسازی، مصرف خوراک و سوخت به ازای هر تن محصول کاهش مییابد و حاشیه سود بهبود پیدا میکند.
نقد و تحلیل: هر دو استراتژی درست و لازم هستند، اما زمانبر و سرمایهبر میباشند. پروژه KRP حداقل ۳ سال دیگر به بهرهبرداری نمیرسد. طرحهای بهینهسازی نیز در کوتاهمدت حداکثر ۵ تا ۱۰ درصد کاهش مصرف به همراه دارند، در حالی که افزایش نرخ خوراک تا ۵۰ درصد پیشبینی میشود. بنابراین، در کوتاهمدت (یک تا دو سال آینده)، تاپیکو ناگزیر است که کاهش سودآوری را تحمل کند. سهامداران باید انتظارات خود را تعدیل کنند و به دنبال سودهای نجومی نباشند. نکته مثبت اینجاست که تاپیکو با فروش برخی داراییهای غیراستراتژیک خود (مانند سهام شرکتهای فرعی) و تمرکز بر هسته اصلی کسبوکار، توانسته است نقدینگی مناسبی برای سرمایهگذاری در پروژههای جدید جمعآوری کند. این نقدینگی، میتواند در سالهای آینده به عنوان یک سپر دفاعی در برابر شوکهای نرخ خوراک عمل کند.
هلدینگ تاپیکو در سال ۱۴۰۴ با دو شوک بزرگ مواجه شده است: افزایش نرخ خوراک و افزایش هزینه سوخت. این شوکها، حاشیه سود واحدهای پتروشیمی را به شدت کاهش داده و مدیریت بهای تمام شده را به چالش اصلی این مجموعه تبدیل کرده است. با این حال، تاپیکو دارای پورتفوی متنوع، نقدینگی مناسب و طرحهای توسعه جاهطلبانه است که میتوانند به حفظ تابآوری آن کمک کنند. در خوشبینانهترین سناریو، تاپیکو با اجرای استراتژیهای تنوعبخشی و افزایش راندمان، طی ۳ تا ۵ سال آینده به سودآوری پایدار بازخواهد گشت. در بدبینانهترین سناریو، اگر دولت به افزایش نرخ خوراک ادامه دهد و بازارهای جهانی نیز دچار رکود شوند، تاپیکو ممکن است با ۲ تا ۳ سال سودآوری پایین (و حتی زیان در برخی واحدها) مواجه شود. سرمایهگذاران باید با دید بلندمدت به این هلدینگ نگاه کنند و انتظار سودهای سریع و آسان را نداشته باشند. صنعت پتروشیمی ایران در حال ورود به یک دوران جدید است؛ دورانی که رانت خوراک ارزان دیگر وجود ندارد و تنها شرکتهای کارآمد و چابک قادر به بقا خواهند بود. تاپیکو، با همه قدرتش، باید خود را برای این دوران جدید آماده کند. وگرنه، از قطار پیشرفت عقب خواهد ماند.
تمام حقوق برای پایگاه خبری سرمایه فردا محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.
سرمایه فردا