پایگاه خبری سرمایه فردا

بسیاری از تحلیلگران سیاسی معتقدند که ایران با دموکراسی فاصله زیادی دارد چون جناحهای سیاسی رویکرد مردمی ندارند‌.

دموکراسی، در نگاه نخست، تجلی اراده‌ی مردم است؛ اما آیا همین اراده‌ی عددی می‌تواند مبنای اخلاق و قانون باشد؟ این نوشتار با نقدی فلسفی، نشان می‌دهد که اگر اخلاق از رأی اکثریت مشروعیت نمی‌گیرد، قانون نیز نمی‌تواند صرفاً بر پایه‌ی عدد، الزام‌آور و موجه باشد. تجربه‌های تاریخی و تأملات نظری، ما را به بازاندیشی در بنیان‌های مشروعیت قانون‌گذاری فرا می‌خوانند.

اصرار بر نسخه‌ی واحد دموکراسی غربی برای جوامع خاورمیانه، بدون توجه به زمینه‌های تاریخی، فرهنگی و نهادی این کشورها، نه‌تنها به توسعه و ثبات منجر نشده، بلکه در مواردی به آشوب، افراط‌گرایی و فروپاشی سیاسی انجامیده است. این نوشتار، با نگاهی انتقادی به لیبرالیسم رمانتیک دموکراتیک، پیامدهای خطرناک تحمیل حق رأی عمومی بر جوامع فاقد زیرساخت‌های لازم را بررسی می‌کند.

از مشروطه تا امروز، تلاش برای تحقق دموکراسی در ایران همواره با ناکامی همراه بوده است. این نوشتار نشان می‌دهد که ریشه این شکست نه در فرهنگ یا شخصیت‌ها، بلکه در حذف نظام‌مند حقوق مالکیت خصوصی و آزادی اقتصادی از گفتمان دموکراسی‌خواهی ایرانی نهفته است؛ خطایی نظری که راه را برای اقتدارگرایی و اقتصاد دولتی هموار کرد

کلیولند رهبر دموکرات‌های بوربونی حامی کسب‌وکاری بود که این روزها برخی تحلیلگران دوران ریاست جمهوری ترامپ را با او مقایسه می کنند.

سرنوشت پاشینیان نمونه کلاسیکی از تحول یک سیاستمدار پوپولیست و مدافع دموکراسی غربی به یک بی توجه به منافع ملی کشور است.

اگر واژه دموکراسی به معنای تحت اللفظی یونانی آن، یعنی «حکومت مردم» در نظر گرفته شود، ما را از مسئله اساسی دور می‌کند.

از آنجایی که علم اقتصاد نمی‌تواند مساله اختلاف در سیاست‌گذاری اقتصادی را فیصله دهد پس ناکارآمدی دموکراسی و علم اقتصاد متقابل است.