تاثیر تنفر بر مغز

به گزارش سرمایه فردا، وقتی عاشق هستید عیب‌ها را نمی‌بینید؛ اما تنفر باعث می‌شود برای دیگران عیب بتراشید. کاش می‌شد لحظه مواجهه با این افراد درون مغزم را می‌دیدم که چه آشوبی اتفاق می‌افتد؛

اینکه وقتی چشمم به کسی می‌افتد که از او نفرت دارم، الگوی عصبی منحصربه‌فردی در مغزم شکل می‌گیرد. این را هم بگویم که اصلا کینه‌ای نیستم و دل مهربانی‌ هم دارم. بگذریم… نفرت باعث می‌شود فعالیت نقاطی که با پرخاشگری و قضاوت سروکار دارند، افزایش پیدا ‌‌و حس همدلی را سرکوب ‌‌کند. گویی مغز برای «حمله» به فرد مذکور آماده می‌شود. هرچه شدت نفرت بیشتر باشد، واکنش‌ها شدیدتر می‌شوند. استیون استوسنی، درمانگر‌ در اینباره‌ به اپک تایمز می‌گوید: «همه ما نفرت را تجربه کرده‌ایم‌ اما ذات انسان با نفرت سازگار نیست. اگر نفرت ادامه‌دار شود، انسانیت ما از بین می‌رود.»

نفرت از منظر علوم اعصاب

نفرت به‌طور مشخص فعالیت شکنج پیشانی فوقانی سمت راست را به حداقل می‌رساند‌. این محدودیت «ترمزِ» عصبی تکانه‌های پرخاشگرانه را از کار می‌اندازد و باعث می‌شود که فرد غیرمنطقی رفتار کرده و نسبت به سوژه نفرت خود وسواس پیدا کند. میشل لندرز‌ روانشناس‌ هم در اینباره می‌گوید‌‌: «عشق و نفرت با رفتار وسواسی نسبت به فرد مقابل همراهند‌ اما سمت‌و‌سوی متفاوتی دارند‌. عشق و نفرت باعث می‌شوند که قوه قضاوت تحت تأثیر احساسات شدید به‌طور موقت مختل شود. از این‌رو، وقتی عاشق هستید، عیب‌ها را نمی‌بینید؛ اما تنفر باعث می‌شود برای دیگران عیب بتراشید.»

‌نفرت چندین بخش از لایه‌های بیرونی و درونی مغز را درگیر می‌کند که به‌ویژه می‌توان به پوتامن و اینسولا اشاره کرد.پوتامن بدن را آماده واکنش می‌کند و اینسولا نقش حسگر را دارد. اگر این نقاط تحت تأثیر نفرت قرار بگیرند، فرد به‌سمت اقدامات تلافی‌جویانه مانند رویارویی با سوژه نفرت یا آسیب‌رساندن به او سوق پیدا می‌کند.

نفرت خودبه‌خود شدت پیدا می‌کند. هرچه بیشتر از کسی متنفر باشید، مغزتان بیشتر به نفرت عادت می‌کند. تنفر مثل یک سم ضعیف است که حس همدلی را از بین می‌برد.‌نفرت مدارهای همدلی مغز را از کار می‌اندازد. ‌کاهش همدلی به مرور زمان باعث می‌شود که دیگر برای هیچ‌کسی دل‌سوزی نکنید.‌ لندرز گفت: «صرف وجودِ کسی که از او تنفر دارید، به مشکل اصلی‌تان تبدیل می‌شود. وقتی به این نتیجه می‌رسید که ارتباط با یک فرد خاص به دردتان نمی‌خورد و آسایش و رفاه او با منافع شما سازگاری ندارد، طبیعی است که درد و رنج او کمتر مایه نگرانی‌تان شود.»