خریدِ آپشنِ «اورولیو» (گران) عملاً مشابه خرید یک کالای لوکس با قیمتی بسیار بالاتر از ارزش واقعی آن است. احتمال اینکه قیمت آن در آینده اصلاح شود (و سرمایه‌گذار متضرر گردد) بسیار زیاد است.

به گزارش سرمایه فردا، در بازار اختیار معامله (آپشن)، یکی از مفاهیم کلیدی که معامله‌گران حرفه‌ای برای شناسایی فرصت‌های فروش (و نه خرید) از آن استفاده می‌کنند، «اورولیو» (Overvalued) نام دارد. به زبان ساده، قرارداد آپشن (اعم از Call یا Put) «اورولیو» است، یعنی «ارزش زمانی» (Time Value) آن بیش از حد منطقی و تئوریک است. بازار برای آن قرارداد، «پریمیوم» (حق بیمه) بالاتری نسبت به مدل‌های قیمت‌گذاری استاندارد (مانند مدل بلک-شولز) تعیین کرده است. درک این مفهوم، تفاوت بین یک معامله‌گر سوداگر و یک معامله‌گر حرفه‌ای را مشخص می‌کند. این گزارش به تحلیل علل، روش‌های تشخیص و استراتژی‌های معاملاتی در مواجهه با آپشن‌های اورولیو می‌پردازد.

اورولیو چیست؛ جدایی ارزش زمانی از ارزش ذاتی

هر آپشن از دو جزء تشکیل شده است: «ارزش ذاتی» (Intrinsic Value) که تفاوت بین قیمت دارایی پایه و قیمت اعمال (Strike Price) است، و «ارزش زمانی» (Time Value) که نشان‌دهنده احتمال سودآوری آپشن قبل از سررسید است. وقتی می‌گوییم یک آپشن «اورولیو» است، منظور این است که «ارزش زمانی» آن به طور غیرمنطقی و اغراق‌آمیز بالا رفته است. به عبارت دیگر، بازار برای «احتمال» وقوع یک رویداد (مانند افزایش یا کاهش شدید قیمت دارایی پایه) بیش از حد واقع‌بینانه (یا بدبینانه) قیمت تعیین کرده است. معامله‌گران حرفه‌ای به جای خرید این آپشن‌ها (که ریسک اصلاح قیمت دارند)، معمولاً آنها را «می‌فروشند» (Write) تا از بازگشت قیمت به ارزش واقعی سود ببرند.

چرا یک آپشن اورولیو می‌شود؟ سه عامل اصلی

سه عامل کلیدی باعث می‌شود که قیمت یک آپشن از ارزش تئوریک خود فاصله بگیرد و «اورولیو» شود. نخست، «افزایش نوسان‌پذیری ضمنی» (Implied Volatility – IV). مهم‌ترین و شایع‌ترین عامل، افزایش IV است. IV نشان‌دهنده انتظارات بازار از نوسانات قیمت دارایی پایه در آینده است. اگر بازار انتظار داشته باشد که نوسانات شدیدی (مثلاً به دلیل انتشار گزارش مالی، تصمیم فدرال رزرو، یا تشدید تنش‌های سیاسی) رخ دهد، IV افزایش می‌یابد و به تبع آن، قیمت آپشن‌ها نیز بالا می‌رود. اما اگر این انتظارات «بیش از حد» باشند و IV به سطوح غیرعادی برسد، آپشن‌ها «اورولیو» می‌شوند. دوم، «عدم تعادل عرضه و تقاضا» (تقاضای شدید). گاهی اوقات، هجوم خریداران برای یک قرارداد خاص (مثلاً آپشن Call یک سهم محبوب) بدون دلیل بنیادی، قیمت را به صورت کاذب و حبابی بالا می‌برد. فروشندگان حرفه‌ای از این فرصت برای فروش آپشن‌های گران استفاده می‌کنند. سوم، «رویدادهای خبری و احساسات بازار». نزدیک شدن به زمان انتشار گزارش‌های مالی فصلی، جلسات مهم فدرال رزرو، یا اعلام نتایج مذاکرات سیاسی، معمولاً باعث افزایش ترس و طمع در بازار و در نتیجه افزایش IV و گران شدن آپشن‌ها می‌شود. در این شرایط، بسیاری از آپشن‌ها به طور موقت «اورولیو» می‌شوند.

چگونه بفهمیم یک آپشن اورولیو است؟ ابزارهای اندازه‌گیری

معامله‌گران حرفه‌ای برای تشخیص «اورولیو» بودن یک آپشن، صرفاً به قیمت بازار نگاه نمی‌کنند. آنها از «مدل‌های قیمت‌گذاری آپشن» (مانند مدل بلک-شولز) استفاده می‌کنند تا «قیمت تئوریک» (Theoretical Price) آپشن را محاسبه کنند. اگر «قیمت بازار» (Market Price) از «قیمت تئوریک» فاصله معناداری داشته باشد (مثلاً ۲۰ تا ۵۰ درصد گران‌تر باشد)، آپشن «اورولیو» تلقی می‌شود.

علاوه بر این، معامله‌گران حرفه‌ای معمولاً به دو شاخص مهم نگاه می‌کنند. نخست، «رتبه نوسان‌پذیری ضمنی» (IV Rank) که نشان می‌دهد IV فعلی در مقایسه با IV در یک سال گذشته در چه سطحی قرار دارد. اگر IV Rank بالای ۷۰ درصد باشد (یعنی IV فعلی بالاتر از ۷۰ درصد مواقع در یک سال گذشته است)، احتمال «اورولیو» بودن آپشن‌ها بسیار بالاست. دوم، «درصد نوسان‌پذیری ضمنی» (IV Percentile) که نشان می‌دهد چند درصد از زمان‌ها، IV در سطح پایین‌تری نسبت به فعلی قرار داشته است. هر دو شاخص به معامله‌گر کمک می‌کنند تا تشخیص دهد که آیا «نوسان‌پذیری ضمنی» (و به تبع آن قیمت آپشن‌ها) «گران» است یا «ارزان».

استراتژی معامله‌گران حرفه‌ای در برابر آپشن‌های اورولیو

وقتی یک آپشن «اورولیو» است (یعنی گران و حبابی)، هوشمندانه‌ترین کار، «فروش» آن است (نه خرید). معامله‌گران حرفه‌ای معمولاً سه استراتژی را دنبال می‌کنند.

نخست، «فروش اختیار معامله» (Selling Options)؛ به جای خرید آپشن (که ریسک کاهش ارزش زمانی و افت IV را دارد)، آنها اقدام به فروش آپشن‌های اورولیو می‌کنند تا از «پریمیوم» بالای دریافتی سود ببرند. با گذشت زمان و کاهش IV (یا نزدیک شدن به سررسید)، ارزش این آپشن‌ها کاهش می‌یابد و فروشنده می‌تواند آنها را با قیمت پایین‌تر بازخرید کند و تفاوت را به عنوان سود ثبت نماید.

دوم، «استفاده از استراتژی‌های اسپرد» (Spreads). معامله‌گران حرفه‌ای اغلب با فروش یک آپشن «اورولیو» (گران) و خرید همزمان یک آپشن دیگر (ارزان‌تر) در همان دارایی پایه و با همان سررسید، یک «اسپرد» ایجاد می‌کنند. هدف، خنثی کردن ریسک حرکت شدید قیمت دارایی پایه و کسب سود از بازگشت قیمت آپشن فروخته شده به ارزش واقعی است.

سوم، «استفاده از استراتژی‌های دلتا نوترال». معامله‌گران پیشرفته با فروش آپشن‌های اورولیو و خرید همزمان مقدار مناسبی از دارایی پایه (یا آپشن مخالف)، یک پوزیشن «دلتا نوترال» (خنثی در برابر حرکت قیمت) ایجاد می‌کنند. در این حالت، سود آنها صرفاً ناشی از کاهش IV و گذر زمان (Theta) خواهد بود.

هر قیمتی، ارزش خرید نیست

خریدِ آپشنِ «اورولیو» (گران) عملاً مشابه خرید یک کالای لوکس با قیمتی بسیار بالاتر از ارزش واقعی آن است. احتمال اینکه قیمت آن در آینده اصلاح شود (و سرمایه‌گذار متضرر گردد) بسیار زیاد است. بنابراین، قبل از خرید هر آپشنی، حتماً وضعیت «نوسان‌پذیری ضمنی» (IV Rank و IV Percentile) و «قیمت تئوریک» را بررسی کنید. اگر IV در سطوح تاریخی بالایی قرار دارد و قیمت بازار از قیمت تئوریک فاصله زیادی دارد، از خرید آپشن خودداری کنید و به جای آن، به دنبال «فرصت فروش» (یا استفاده از استراتژی‌های اسپرد) باشید. به یاد داشته باشید که در بازار آپشن، «فروشنده هوشمند» (کسی که آپشن‌های گران می‌فروشد) معمولاً سود بیشتری نسبت به «خریدار احساسی» (کسی که آپشن‌های گران می‌خرد) کسب می‌کند. موفق باشید.