پایگاه خبری سرمایه فردا

سال ۲۰۲۵ برای بسیاری امیدی بود به آرامش پس از آشوب‌های ۲۰۲۴، اما واقعیت چیز دیگری رقم خورد. این سال با جنگ‌ها، رقابت‌های فناورانه، بحران‌های انسانی و تغییرات تاریخی در عرصه مذهبی و سیاسی همراه شد؛ رویدادهایی که نه‌تنها چهره جهان را دگرگون کردند، بلکه سایه‌شان بر سال ۲۰۲۶ نیز سنگینی خواهد کرد.

در حالی که نوار غزه پس از سه سال جنگ بی‌امان، به تلی از خاکستر و ویرانه بدل شده و آمار قربانیان از مرز ۷۰ هزار تن گذشته است، گزارش‌های تحلیلی از واقعیتی تکان‌دهنده پرده برمی‌دارند: جنگ غزه فراتر از یک فاجعه انسانی، به یک «پروژه اقتصادی سودآور» برای صنایع نظامی اسرائیل و شرکای غربی آن تبدیل شده است. در حالی که بمب‌های هدایت‌ناپذیر آمریکایی زیرساخت‌های غزه را با قدرتی معادل ۶ برابر بمب اتمی هیروشیما درهم کوبیده‌اند، شرکت‌های تسلیحاتی با بازاریابی محصولات خود تحت عنوان «آزمایش‌شده در میدان نبرد»، رکوردهای مالی بی‌سابقه ۱۵ میلیارد دلاری را ثبت کرده‌اند تا ثابت شود در معادلات قدرت، خون غیرنظامیان سوخت اصلی ماشین سودآوری صنعت جنگ است.

انتشار مستند نیم‌ساعته «هدف: تهران» توسط شبکه الجزیره انگلیسی، با نمایش گفت‌وگو با بازماندگان حملات اسرائیل و مصاحبه با وزیر امور خارجه ایران، در ظاهر به دفاع از قربانیان ایرانی پرداخته است. اما حذف‌های معنادار، برجسته‌سازی‌های خاص و استفاده از آمار بحث‌برانگیز، این اثر را به نمونه‌ای از پیچیدگی رسانه‌ای بدل کرده که بیش از آنکه تصویری از اقتدار ایران ارائه دهد، روایت کشوری آسیب‌پذیر و ترس‌خورده را بازتاب می‌کند.

امضای توافق دفاعی و راهبردی میان عربستان سعودی و پاکستان، معادلات امنیتی خاورمیانه را وارد مرحله‌ای تازه کرده است. در حالی که تهران از این پیمان استقبال کرده و آن را گامی در مسیر شکل‌گیری نظم امنیت جمعی اسلامی دانسته، پرسش اصلی این است که آیا ایران می‌تواند به چنین سازوکاری بپیوندد یا این تنها یک آرزوی سیاسی باقی خواهد ماند.

در میان آوار جنگ و بمباران‌های غزه، جایی که بیش از دویست خبرنگار و مستندساز جان باخته‌اند و بسیاری دیگر مفقود شده‌اند، روایت انسانی مردم فلسطین بیش از هر زمان دیگری به سکوت سپرده شده است. مصطفی شوقی، روزنامه‌نگار و مستندساز، از تجربه‌های شخصی و دغدغه «حق روایت» می‌گوید؛ حقی که فراتر از سیاست و تحلیل‌های استراتژیک، به معنای بازگویی قصه‌های زندگی و رنج مردمی است که در رسانه‌های جریان اصلی تنها به عدد و آمار تقلیل یافته‌اند.

پیوستن قزاقستان به توافق‌نامه‌های ابراهیم، در ظاهر گامی نمادین در مسیر عادی‌سازی روابط با اسرائیل است، اما در بطن خود حامل پیام‌هایی راهبردی برای ایران است؛ از گسترش نفوذ تل‌آویو در مرزهای شمالی گرفته تا بازتعریف نظم منطقه‌ای با محوریت واشنگتن. در برابر این نگاه، برخی تحلیلگران آن را صرفاً یک مانور تبلیغاتی بی‌اثر می‌دانند. اما در هر دو صورت، این تحول تلنگری جدی برای سیاست خارجی ایران است.

در هفته‌ای پرخبر، بازار سرمایه با رشد نمادهای کوچک، فشار فروش در گروه‌های بزرگ، و سیگنال‌های مثبت از سیاست‌گذاری اقتصادی همراه شد. هم‌زمان، کاهش ۴ هزار تومانی نرخ دلار و اصلاح قیمت طلا، فضای انتظاری بازار را تقویت کرد. تحلیل‌گران از احتمال فشار فروش در محدوده‌های فعلی سخن می‌گویند، اما رفتار بازار نشان می‌دهد که روند صعودی همچنان پابرجاست.

در حالی که بازار سرمایه پس از پنج سال رکود، نشانه‌هایی از بازگشت را نشان می‌دهد، تحلیلگران هشدار می‌دهند که تداوم ریسک‌های سیاسی و ژئوپلیتیکی می‌تواند این روند را تهدید کند. هم‌زمان، طلا با عبور از مرز ۴۰۰۰ دلار و هم‌جهتی با دلار داخلی، به‌عنوان پناهگاه امن سرمایه‌گذاران مطرح شده است. در این میان، انتخاب میان سکه و شمش، و ترکیب منطقی دارایی‌ها تا پایان پاییز، به‌عنوان راهبردی کلیدی برای مدیریت ریسک و بهره‌برداری از فرصت‌های بازار توصیه می‌شود.

در حالی که بازار ارز با کاهش نسبی نرخ دلار و افت قیمت طلا و سکه مواجه شده، ورود بازارساز، حراج‌های شمش و سکه، و تعطیلی تقاضای یوان در چین، فضای مدیریت‌شده‌ای را رقم زده‌اند؛ اما در پس این آرامش، ریسک‌های سیاسی، پیچیدگی‌های پرداخت نفتی با چین، و رفتار محتاط سرمایه‌گذاران، چشم‌انداز بازار را همچنان در هاله‌ای از نااطمینانی نگه داشته‌اند.