پایگاه خبری سرمایه فردا

احتمال جنگ ایران و آمریکا بعد از آغاز اعتراضات در ایران افزایش یافته اما این موضوع بستگی به برآورد واشنگتن از تبعات حمله به ایران بستگی دارد.

عبور از بحران داخلی با ورود به جنگ خارجی هرچند می‌تواند تا حدود چالش کوتاه مدت اعتراضات را حل کند، اما می‌تواند کشور را وارد چالش راهبردی کند.

بعد از آغاز اعتراضات موضعگیری ترامپ نشان از تغییر رویکرد واشنگتن برای ورود به تقابل نظامی با ایران دارد شاید دلیل این موضوع شکست سریع ونزوئلا بود که مقامات کاخ سفید را به این نتیجه رساند که می‌توانند همین نتیجه را در تهران بگیرد، اما واقعیت اینگونه نیست.

جنگ آمریکا با ایران بعد از اینکه نتوانستند با دخالت از طریق نیروهای موساد در اعتراضات به اهداف خود برسند افزایش یافته است و در موقعیت کنونی پیش‌بینی حملات هوایی و از سرگیری جنگ شهری بیشتر است.

از سرگیری نبردها و تبدیلش به جنگ، برای ملت های خاورمیانه. نقطه عطفی در باز تعریف استراتژی امنیتی- سیاسی خواهد بود.

حضور پررنگ دروزی های شیعی- اسماعیلی، در سطوح بالای دولتی، نظامی و دیپلماتیک در اسراییل، تا حدودی نشان دهنده ادغام و مشارکت بالای این جامعه و در ساختارهای دولت اسراییل بوده است.

سال ۲۰۲۵ برای بسیاری امیدی بود به آرامش پس از آشوب‌های ۲۰۲۴، اما واقعیت چیز دیگری رقم خورد. این سال با جنگ‌ها، رقابت‌های فناورانه، بحران‌های انسانی و تغییرات تاریخی در عرصه مذهبی و سیاسی همراه شد؛ رویدادهایی که نه‌تنها چهره جهان را دگرگون کردند، بلکه سایه‌شان بر سال ۲۰۲۶ نیز سنگینی خواهد کرد.

در حالی که نوار غزه پس از سه سال جنگ بی‌امان، به تلی از خاکستر و ویرانه بدل شده و آمار قربانیان از مرز ۷۰ هزار تن گذشته است، گزارش‌های تحلیلی از واقعیتی تکان‌دهنده پرده برمی‌دارند: جنگ غزه فراتر از یک فاجعه انسانی، به یک «پروژه اقتصادی سودآور» برای صنایع نظامی اسرائیل و شرکای غربی آن تبدیل شده است. در حالی که بمب‌های هدایت‌ناپذیر آمریکایی زیرساخت‌های غزه را با قدرتی معادل ۶ برابر بمب اتمی هیروشیما درهم کوبیده‌اند، شرکت‌های تسلیحاتی با بازاریابی محصولات خود تحت عنوان «آزمایش‌شده در میدان نبرد»، رکوردهای مالی بی‌سابقه ۱۵ میلیارد دلاری را ثبت کرده‌اند تا ثابت شود در معادلات قدرت، خون غیرنظامیان سوخت اصلی ماشین سودآوری صنعت جنگ است.

انتشار مستند نیم‌ساعته «هدف: تهران» توسط شبکه الجزیره انگلیسی، با نمایش گفت‌وگو با بازماندگان حملات اسرائیل و مصاحبه با وزیر امور خارجه ایران، در ظاهر به دفاع از قربانیان ایرانی پرداخته است. اما حذف‌های معنادار، برجسته‌سازی‌های خاص و استفاده از آمار بحث‌برانگیز، این اثر را به نمونه‌ای از پیچیدگی رسانه‌ای بدل کرده که بیش از آنکه تصویری از اقتدار ایران ارائه دهد، روایت کشوری آسیب‌پذیر و ترس‌خورده را بازتاب می‌کند.