پایگاه خبری سرمایه فردا

ترامپ در جنگ از کلی‌گویی پرهیز کرده و مستقیماً روی Energy Infrastructure دست گذاشته است. این نشان‌دهنده یک «لیست سیاه» نهایی شده است. ذکر دقیق این اهداف، پیامی روشن به سیستم امنیتی ایران است: «ما دقیقا می‌دانیم کجا را بزنیم که فلج‌کننده باشد». این یک تهدید عریان در لباس صلح است

تلگراف در تحلیلی تازه می‌نویسد ایران راهبردی طراحی کرده که می‌تواند آمریکا را نه با یک نبرد بزرگ، بلکه با جنگی طولانی، پرهزینه و چندلایه به عقب‌نشینی وادار کند. تهران با اتکا به موشک‌ها، پهپادها، حملات محدود اما مداوم و فشار بر مسیرهای انرژی، جنگ را از یک جبهه مشخص خارج کرده و آن را به یک نبرد فرسایشی تبدیل کرده است؛ نبردی که هزینه‌های سیاسی و اقتصادی آن برای واشنگتن می‌تواند بسیار سنگین‌تر از میدان نبرد باشد.

عربستان سعودی با بهره‌برداری کامل از خط لوله شرق به غرب با ظرفیت ۷ میلیون بشکه در روز، وابستگی خود به تنگه هرمز را کاهش داده است. این در حالی است که کشورهای عمده واردکننده نفت از این تنگه عبارتند از: چین (۳۷.۷ درصد)، هند (۱۴.۷ درصد)، کره جنوبی (۱۲ درصد)، ژاپن (۱۰.۹ درصد)، سایر کشورهای آسیایی (۱۳.۹ درصد)، اروپا (۳.۸ درصد) و آمریکا (۲.۵ درصد). 

بر اساس آمار سنتکام، تهاجم ۳۲ روزه آمریکا به ایران، پرهزینه‌ترین جنگ یک‌ماهه تاریخ این کشور بوده است. حمله به بیش از ۱۱ هزار هدف،  هزینه‌ها از مرز ۳۶ میلیارد دلار عبور کرده است. اما با وجود این هزینه‌های سرسام‌آور، آمریکا به هیچ یک از اهداف خود دست نیافته است. تنگه هرمز همچنان به دست ایران بسته است و ایران نه تنها تسلیم نشده، که حملات متقابل را تشدید کرده است.

نیویورک تایمز در گزارشی که پرده از واقعیت میدانی برداشته، اعلام کرده است که برخلاف ادعای مکرر و پشت سر هم ارتش آمریکا و شخص دونالد ترامپ، قدرت حمله ایران کاهش نیافته و توانایی انجام حملات مؤثر همچنان باقی است.

بنیامین نتانیاهو، مدعی شد راه‌حل‌های نظامی برای بازگشایی تنگه هرمز وجود دارد، در حالی که بیش از یک ماه جنگ و ۲۶ میلیارد دلار هزینه در 32 روز جنگ، نتوانسته حتی یک کشتی را بدون هماهنگی با ایران از این آبراه عبور دهد.

بستن تنگه هرمز عامل جهش بیش از ۵۰ درصدی قیمت نفت به ۱۱۳ دلار، از افزایش قیمت دیزل به بالاترین سطح ۱۸ ماهه تا تورم مواد غذایی با فاصله ۴ تا ۶ هفته، از فشار بر ارزهای بازارهای نوظهور تا سهمیه‌بندی انرژی برای اقتصادهای G7، و در نهایت افزایش نرخ بهره و آغاز رکود اقتصادی، همگی نشانه‌هایی از تکرار بحران نفتی ۱۹۷۳ هستند.

میدل ایست آی از فروپاشی اقتصاد امارات در اثر جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران خبر داده است. بر اساس این گزارش، ۱۲۰ میلیارد دلار از ارزش بازارهای ابوظبی و دبی نابود شده است. امارات که روزگاری خود را مصون از خطرات منطقه می‌پنداشت، حالا با جدی‌ترین شوک اقتصادی تاریخ خود مواجه است.

دولت‌های عربیِ میزبان پایگاه‌های دائمی ایالات متحده، خواه داوطلبانه و خواه تحت فشار، عملاً از معیار چهارم مونته‌ویدئو عدول کرده‌اند. بنابراین، از تعریف حقوقی دولتِ کاملاً دارای حاکمیت فاصله گرفته و نمی‌توانند به‌طور کامل به اصول برابری حاکمیتی (ماده ۲(۱) منشور ملل متحد) یا عدم مداخله (ماده ۲(۷)) در برابر همان قدرتی استناد کنند که پایگاه‌ها و زیرساخت‌های اطلاعاتی آن را در خاک خود پذیرفته‌اند.