پایگاه خبری سرمایه فردا

تصمیم نتانیاهو برای اشغال کامل غزه، نه‌تنها آغاز فصل تازه‌ای از جنایات علیه غیرنظامیان فلسطینی است، بلکه پرده از واقعیتی تلخ‌تر برمی‌دارد: سکوت و همراهی ساختارهای بین‌المللی و قدرت‌های غربی در برابر فجایع انسانی. در حالی‌که کودکان غزه با گرسنگی و بمباران دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند، واکنش‌های دیپلماتیک جهانی به جنایات اسرائیل، بیش از آن‌که بازدارنده باشد، نمایشی و بی‌اثر جلوه کرده‌اند. این بحران، شکست کامل نظم جهانی پس از جنگ جهانی دوم را فریاد می‌زند؛ نظمی که حالا خود به ابزار توجیه جنایت بدل شده است.

تصمیم کابینه امنیتی اسرائیل برای اشغال کامل شهر غزه، نقطه عطفی خطرناک در بحران فلسطین و تحولی تنش‌زا در معادلات منطقه‌ای است. این اقدام، نه‌تنها نشانه‌ای از تغییر فاز عملیات نظامی به تسلط میدانی است، بلکه پیامدهایی گسترده در حوزه انسانی، دیپلماتیک و امنیتی به‌همراه دارد. از تشدید درگیری‌ها و گسترش جنگ فرسایشی گرفته تا تقویت گفتمان مقاومت و افزایش نفوذ ایران در معادلات خاورمیانه، اشغال غزه می‌تواند جهنمی باشد که اسرائیل خود آن را شعله‌ور کرده است.

در مواجهه با خشونت عریان رژیم صهیونیستی در غزه، اسلاوی ژیژک با نگاهی فلسفی و بی‌پرده، از فروپاشی معیارهای اخلاقی در نظم جهانی پرده برمی‌دارد. او با نقد واژگان فریبنده‌ای چون «دفاع از خود» و «حق امنیت»، نشان می‌دهد که چگونه رسانه، دین و سیاست، در خدمت طبیعی‌سازی جنایت قرار گرفته‌اند. غزه، در نگاه ژیژک، نه فقط یک بحران منطقه‌ای، بلکه گره‌گاهی است که حقیقت، اخلاق و ایدئولوژی در آن به آزمون گذاشته می‌شوند؛ آزمونی که جهان امروز، با نمره‌ای شرم‌آور در حال عبور از آن است.

حمله موشکی ایران به پایگاه هوایی العدید قطر، نه‌تنها قدرت هدف‌گیری دقیق موشک‌های ایرانی را به نمایش گذاشت، بلکه ناکارآمدی سامانه‌های پدافندی پیشرفته آمریکا مانند پاتریوت و AN/TPY-2 را نیز آشکار کرد. با وجود هشدار قبلی ایران، ۶ موشک بالستیک با دقت بالا به اهداف حساس اصابت کردند و خساراتی چندمیلیون‌دلاری به تأسیسات نظامی آمریکا وارد شد. در حالی که دولت آمریکا تلاش کرد با انکار اولیه، از فشار سیاسی و خدشه‌دار شدن اعتبار نظامی خود بکاهد، تصاویر ماهواره‌ای و گزارش‌های تحلیلی، روایت رسمی واشنگتن را به چالش کشیدند و نشان دادند که گنبد دفاعی آمریکا در منطقه، آسیب‌پذیرتر از همیشه است.

مجله آتلانتیک در گزارشی تند، شش ماه نخست دوره دوم ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ را یکی از بحرانی‌ترین دوره‌های تاریخ سیاسی آمریکا توصیف کرده است. از ناتوانی در پایان دادن به جنگ اوکراین و خشم از عملکرد اسرائیل در غزه، تا شکست در تحقق وعده‌های اقتصادی و درگیری با رسوایی اخلاقی اپستین، ترامپ با مجموعه‌ای از بحران‌های داخلی و خارجی دست‌وپنجه نرم می‌کند. او که زمانی با اعتماد به نفس از «بازگشت باشکوه» سخن می‌گفت، حالا در تلاش است با انکار واقعیت، جایگاه سیاسی‌اش را حفظ کند؛ اما حتی هم‌حزبی‌هایش نیز نشانه‌هایی از نافرمانی نشان داده‌اند.

پس از شروعی کم‌رمق در بازار نقل‌وانتقالات، استقلال با جذب چهره‌های کلیدی و بازسازی ساختار تیم، حالا در آستانه فصل جدید با ترکیبی متوازن از تجربه و جوانی، به‌عنوان مدعی جدی وارد رقابت‌ها می‌شود. حضور آنتونیو آدان در دروازه، بازگشت آقاسی، درخشش رزاقی‌نیا و ورود مهاجم آماده‌ای چون نَزون، نوید فصلی متفاوت را برای هواداران آبی می‌دهد؛ فصلی که نیمکت پرستاره و گزینه‌های متنوع، دست سا پینتو را برای تغییرات باز گذاشته‌اند.

مصدومیت جلال‌الدین ماشاریپف در اردوی ترکیه، با تأیید پارگی رباط صلیبی، شوک بزرگی برای استقلال بود؛ اما ستاره ازبک هنوز حاضر به پذیرش واقعیت نیست. در حالی که پزشکان جراحی را تنها راه بازگشت می‌دانند، ماشاریپف با لجاجتی کم‌سابقه، به درمان محافظه‌کارانه دل بسته است. این دوگانه میان بدن و باور، حالا نه‌تنها آینده فصل او، بلکه سرنوشت حضورش در جام جهانی را نیز در هاله‌ای از ابهام قرار داده است.

آینده‌ی آبی ایران به تصمیماتی بستگی دارد که امروز گرفته می‌شود. ادامه روند فعلی به معنای تشدید فرونشست زمین، افزایش تنش‌های اجتماعی بر سر آب، مهاجرت‌های اقلیمی و تهدید امنیت غذایی و ملی خواهد بود. اما حرکت به سمت حکمرانی پایدار آب، با ترکیبی از راهکارهای فناورانه، اصلاحات سیاستی و تغییرات فرهنگی، می‌تواند این تهدید را به فرصت تبدیل کند.

با قطعی شدن محرومیت چهارماهه علیرضا بیرانوند، تیم ملی ایران در آستانه تورنمنت کافا و دیدارهای دوستانه پاییزی، با یک چالش جدی روبه‌روست: انتخاب جانشین مطمئن برای سنگربان اصلی. حالا سه گزینه جدی—حسینی، نیازمند و اخباری—در دو هفته نخست لیگ برتر و چند دوئل آسیایی، فرصت دارند تا با عملکردی بی‌نقص، اعتماد کادر فنی را جلب کنند. در غیاب مرد شماره یک، هر سیو، هر خروج و هر فرمان دفاعی، می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد؛ چرا که این‌بار، پیراهن «یک» نه با سابقه، بلکه با فرم و ذهنیت فتح خواهد شد.