پایگاه خبری سرمایه فردا

بازار قطعات یدکی خودرو در ایران به میدان عرضه گسترده قطعات تقلبی و بی‌کیفیت تبدیل شده است؛ بحرانی که نه‌تنها ایمنی خودروها را تهدید می‌کند، بلکه هزینه‌های نگهداری را برای مصرف‌کنندگان افزایش داده و اعتماد عمومی به خدمات پس از فروش را به‌شدت تضعیف کرده است. در غیاب نظارت مؤثر و تخصص‌گرایی در واردات، خودروسواران قربانی چرخه‌ای شده‌اند که سود آن برای سوداگران است و زیانش برای مردم.

حادثه مرگ ابراهیم رئیسی، فارغ از علت آن، به نقطه‌ای مبهم در حافظه سیاسی ایران بدل شده است. در حالی که گزارش رسمی دخالت خارجی را رد کرده، روایت‌های متناقض و تئوری‌های توطئه همچنان در فضای عمومی دست‌به‌دست می‌شوند؛ نشانه‌ای از خلأ ارتباطی، کمبود شفافیت و شکاف فزاینده میان افکار عمومی و نهادهای تصمیم‌گیر.

شش ماه پس از واگذاری پرحاشیه ایران‌خودرو به حمید کشاورز، مالک قطعه‌سازی کروز، صورت‌های مالی این خودروساز نشان می‌دهد که نه‌تنها روند زیان‌دهی متوقف نشده، بلکه در سه‌ماهه نخست سال ۱۴۰۴ زیان خالص شرکت با رشد ۶۹ درصدی به ۹۵۴۴ میلیارد تومان رسیده است. در کنار افزایش ۱۱۱ درصدی زیان عملیاتی و عبور زیان انباشته از ۱۳۰ هزار میلیارد تومان، ایران‌خودرو با بحران مالی و چالش‌های حقوقی مواجه شده است.

سید جعفر میر، مدیرعامل شرکت شیر پاستوریزه پگاه تهران، همزمان سهامدار شرکت فراسازان آویژه و عضو هیئت‌مدیره شرکت کاسپین کی‌ستون است—شرکت‌هایی فعال در صنعت ساختمان، تولید میلگرد، طراحی و اجرای پروژه‌های عمرانی. در کنار او، غلامرضا زینلی نیز با مسئولیت معاونت توسعه مدیریت صنایع شیر ایران، همزمان در هیئت‌مدیره پگاه تهران و پگاه الیگودرز حضور دارد. بررسی عملکرد پگاه تهران در سال ۱۴۰۴ نسبت به ۱۴۰۳ نشان می‌دهد که این چندشغله‌گی مدیریتی با کاهش تمرکز و افت بهره‌وری همراه بوده است.

پتروشیمی کارون، از شرکت‌های فعال در زنجیره تولید محصولات پتروشیمیایی، در سال ۱۴۰۴ با زیان خالص بیش از ۵۴۲ میلیارد تومان مواجه شده که نسبت به سال ۱۴۰۳ رشد ۸۴ درصدی داشته است. در کنار افزایش ۱۰۸ درصدی زیان عملیاتی و عبور بدهی‌ها از ۹۰۰ میلیارد تومان، این شرکت با زیان انباشته‌ای معادل بیش از نیمی از سرمایه ثبت‌شده خود، نیاز فوری به اصلاح ساختار مالی و افزایش سرمایه دارد.

شرکت تأمین مسکن جوانان، از زیرمجموعه‌های شرکت سرمایه‌گذاری ساختمان ایران، طی سه سال و دو ماه گذشته شش مدیرعامل و سرپرست را تجربه کرده است. این تغییرات مکرر مدیریتی، در کنار افت بهره‌وری و کندی در اجرای پروژه‌ها، عملکرد این شرکت را در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال ۱۴۰۳ با چالش‌های جدی مواجه کرده است.

شرکت سیمان مازندران، از زیرمجموعه‌های هلدینگ سرمایه‌گذاری و توسعه صنایع سیمان به مدیریت مهدی تابش، در نیمه نخست سال ۱۴۰۴ با کاهش ۱۲ درصدی تولید داخلی مواجه شده است. این در حالی است که تولیدات صادراتی شرکت تنها ۸ درصد رشد داشته و مدیریت آن همچنان در اختیار فردی با مدرک علوم سیاسی قرار دارد—ترکیبی که پرسش‌هایی جدی درباره تخصص‌گرایی و بهره‌وری در صنعت سیمان ایجاد کرده است.

صندوق بیمه کشاورزی، از نهادهای کلیدی در حمایت از تولیدکنندگان بخش کشاورزی، در سال ۱۴۰۴ با زیان خالص بیش از هزار میلیارد تومان مواجه شده است—در حالی که در سال ۱۴۰۳ سود خالص آن ۲۷۱ میلیارد تومان بود. زیان انباشته این صندوق اکنون بیش از ۲۵۰ برابر سرمایه ثبت‌شده آن است. در کنار این بحران مالی، پرداخت‌های فاقد مجوز قانونی و انتصاب‌های مدیریتی با سوابق غیرتخصصی، وضعیت این نهاد را در مسیر فرسایش قرار داده‌اند.

شرکت خطوط لوله و مخابرات نفت ایران، از واحدهای فرعی شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی، در پایان سال ۱۴۰۳ با زیان انباشته ۳,۹۴۹ میلیارد تومانی مواجه شد—رقمی که از سرمایه ثبت‌شده شرکت فراتر رفته و آن را مشمول ماده ۱۴۱ قانون تجارت کرده است. با انتصاب علی احمدی‌پور به مدیریت شرکت در شهریور ۱۴۰۳، انتظار می‌رفت روند اصلاح آغاز شود، اما بررسی عملکرد سال ۱۴۰۴ نشان می‌دهد که بحران مالی همچنان پابرجاست و تصمیم‌گیری راهبردی به تعویق افتاده است.