در روزهایی که نگرانی‌های ژئوپلیتیکی پیرامون ایران، بازارهای جهانی فولاد را متأثر کرده، گزارش‌های تازه از معاملات سنگ‌آهن، شمش و ورق گرم حکایت از نوساناتی خزنده اما معنادار دارد. از ثبت قراردادهای جدید صادراتی استرالیا و اندونزی تا افزایش هفتگی قیمت شمش ایران، همگی در سایهای از تنش روایت میشوند؛ روایتی که در آن قیمت نفت، تولید زغالسنگ و چشمانداز فولاد چین، خطوط آینده را ترسیم میکنند.

به گزارش سرمایه فردا، بازار امروز تابع معاملات قبلی است در نیمهٔ ژوئن ۲۰۲۵، دو قرارداد صادراتی برای سنگ آهن استرالیا با عیار ۶۰٫۶ درصد به ثبت رسید؛ یکی ۹۰ هزار تن و دیگری ۸۰ هزار تن، هر دو با قیمت ۸۹٫۲ دلار در هر تن و تحویل در بازهٔ ۱۱ تا ۲۰ ژوئیه. همزمان، شرکت Dexin Steel اندونزی ۳۰ هزار تن ورق گرم SAE1006 را با قیمتی بین ۴۹۰ تا ۴۹۲ دلار به ویتنام فروخت. این معاملات، در کنار ثبت قراردادی دیگر برای ۱۷۰ هزار تن سنگ آهن تودهای از استرالیا به چین با نرخ ۱۰۲٫۳۶ دلار، تصویری از روند نسبتاً باثبات معاملات فیزیکی را نشان میدهد؛ هرچند ارقام در نگاه اول چندان جهشی ندارند، اما در دل خود نشانه‌هایی از تداوم تقاضا را حمل میکنند.

در بازار نقدی اما روایت اندکی تغییر میکند. قیمت سنگ آهن ۶۲ درصد تحویل به چین در ۱۷ ژوئن به ۹۴٫۷۵ دلار رسید و نسبت به روز پیش یک دلار کاهش یافت. زغالسنگ ککشو استرالیا ۱۷۹ دلار ثابت ماند و قراضه در ترکیه و ژاپن تغییر چندانی نداشت. این ایستایی نسبی، در بخشهایی از زنجیره شکسته شد؛ بیلت ۱۵۰ میلیمتری چین با رشد ۲۰ یوانی به ۲۹۳۰ یوان رسید و شمش صادراتی ایران در بنادر جنوبی، طی یک ارزیابی هفتگی تا ۱۳ ژوئن، با افزایش ۷ دلاری به ۴۲۵ دلار FOB دست یافت. رشدی کوچک اما در خور توجه، آن هم در شرایطی که بسیاری از مبادی دیگر قیمتهای خود را حفظ کرده بودند.

اما شاید مهمترین روایت این روزها، نه در ارقام که در فضای پیرامون آنها جریان دارد. در دوشنبه ۱۶ ژوئن، معاملات آتی میلگرد و ورق گرم در بورس شانگهای افزایش یافت و فعالان بازار، عامل آن را نه صرفاً عرضه و تقاضا، که تشدید خطرهای ژئوپلیتیکی پیرامون ایران دانستند. ایران، صادرکنندهٔ مهم شمش و سنگ آهن در منطقه، این بار نه با یک قرارداد که با سایهای از تنش، بر مدار قیمتگذاری تأثیر گذاشته است. افزایش قیمت نفت، کاهش تولید زغالسنگ و افت سالانه تولید فولاد در چین، همگی در این جو صعودی مؤثر افتادند.

در چنین فضایی، میلگرد ترکیه با کاهشی ۵ دلاری به ۵۴۵ دلار رسید، ورق گرم چین و آلمان تغییر چندانی نداشتند، و بیلت فیلیپین و CIS در همان سطوح پیشین ایستادند. اما آنچه در میان این ارقام گم میشود، پرسشی است که نه در تارنماهای تخصصی که در ذهن فعالان بازار تکرار میشود: اگر تنشها ادامه یابد، زنجیره تأمین تا کجا تاب میآورد؟ و آیا افزایش ۷ دلاری شمش ایران، نشانهای از تغییر مسیر است یا تنها یک موج زودگذر؟

بازار فولاد در روزهای میانی ژوئن ۲۰۲۵، نه در آرامش کامل به سر میبرد و نه در شوک. بلکه در وضعیتی ایستاده میان واقعیت معاملات و پیشبینی رویدادها؛ جایی که هر قرارداد، یک نشانه است و هر افزایش قیمت، پاسخی به پرسشی که هنوز پرسیده نشده.