خط قرمزهای جنگ ایران

عباس ظاهری: چند روز پیش، خانه پدرخانمم را زدند. خوشبختانه سالم ماندند، چون آنجا نبودند. اما هر کس این خبر را شنید، یک سوال تکراری پرسید: «چرا؟ مگر آنجا چی بود؟»

این سوال، ساده‌ترین و در عین حال عمیق‌ترین نشانه موفقیت دشمن در جنگ شناختی است. یعنی ما به جایی رسیده‌ایم که باور کرده‌ایم دشمن فقط «بعضی‌ها» را می‌زند. فقط «آدم‌های جمهوری اسلامی» را هدف می‌گیرد. و به «مردم ایران» کاری ندارد. و هر بار، وقتی در زعفرانیه، تهرانپارس یا جوادیه، «مردم ایران» کشته می‌شوند، باز هم همان سوال را می‌پرسیم: چرا؟ مگر آنجا چه کسی بود؟

این روایت غلط از «مردم» در رسانه‌های خودمان هم پژواک یافته است. روزگاری که کشتن بسیجی کاسب محل عادی شد و هر کس خود را جای مردم جا زد. اما بیایید صریح بپرسیم: چه قانونی این تفکیک ظالمانه را توجیه می‌کند؟ کدام قاعده بین‌المللی یا اصل انسانی به دشمن اجازه می‌دهد هم‌وطن ما را در خانه‌اش ترور کند؟ زن و فرزند وزیر اطلاعات جزو مردم نبودند؟ همسایه‌هایشان چه؟ چگونه شد که ما با این رفتار ظالمانه کنار آمدیم و حتی به آن «حق» هم دادیم؟

دشمن حق ریختن خون هیچ‌یک از ما را ندارد. فرقی نمی‌کند مجتبای سه‌روزه باشد، فرمانده نظامی، سرباز پدافند، استاد دانشگاه، دختر زعفرانیه‌نشین، یا کارگر اهل جوادیه. این‌ها همه ما هستیم. همه با هم این سرزمین را ساخته‌ایم و هیچ‌کس حق ندارد هیچ‌یک از ما را به ظلم بکشد.

دیشب، خانه پدری یکی از رفقا را زدند. صبح که آمد، گفت: «فدای سر آن که پای لانچر نشسته، فدای آن بسیجی که در سرما و باران، شب و روز، ایست‌بازرسی را فعال نگه داشته، فدای سر رهبرمون.» این‌ها را باید دید. این‌ها را باید فهمید.

جنگ تنها موشک و پهپاد نیست. جنگ، جنگ شناختی است. دشمن در ذهن ما خط می‌اندازد که «بعضی‌ها» هدفند و «بعضی‌ها» نه. و ما هنوز باور نکرده‌ایم که در این جنگ، «مردم» هم کشته می‌شوند. هنوز برایمان جا نیفتاده. هنوز ذهن‌هایمان مقاومت می‌کند.

این خط باید شکسته شود. باید بفهمیم که این روایت، دروغ دشمن است. وقتی می‌زند، «ما» را می‌زند. همه‌مان را. دفعه بعد که کسی پرسید «چرا آنجا را زد؟ مگر چه کسی آنجا بود؟»، با صدای بلند بگوییم: آنجا ما بودیم. مردم ایران.