پست اخیر ترامپ درباره اعتراضات ایران، که با لحنی تهدیدآمیز منتشر شد، واکنش شدید مقامات جمهوری اسلامی را برانگیخت. این تغییر موضع ناگهانی، در حالی رخ داده که او پیش‌تر نسبت به مسائل داخلی ایران بی‌تفاوت بود. تحلیل‌ها نشان می‌دهد سیاست ترامپ همچنان در هماهنگی با اسرائیل پیش می‌رود، اما نه با لشکرکشی گسترده، بلکه با فشارهای سیاسی، روانی و اقدامات محدود در سطح بین‌المللی.

به گزارش سرمایه فردا، انتشار پست تهدیدآمیز ترامپ در شبکه‌های اجتماعی درباره اعتراضات ایران، فضای سیاسی را تحت تأثیر قرار داد. او هشدار داد که اگر برخورد خشونت‌آمیز با معترضان ایرانی صورت گیرد، بی‌عمل نخواهد ماند و از آنان حمایت خواهد کرد. این موضع‌گیری بلافاصله با واکنش تند مقامات ایران روبه‌رو شد و نشان داد که تهدید ترامپ در داخل کشور نیز جدی گرفته شده است.

این تغییر رویکرد پرسش‌برانگیز است؛ چرا که ترامپ در گذشته نسبت به مسائل داخلی ایران بی‌تفاوت بود و به ندرت رفتار حکومت با مردم را نقد می‌کرد. حتی در اسناد امنیت ملی آمریکا، تمرکز بر ایران بیشتر بر موضوعاتی چون امنیت تنگه هرمز و پرونده هسته‌ای بود و نه مسائل داخلی.

تحلیل‌ها حاکی از آن است که سیاست ترامپ در قبال ایران همچنان در هماهنگی کامل با اسرائیل پیش می‌رود. او الگوی سیاسی خود را بر پایه انتخاب یک متحد مطمئن بنا کرده و سیاست‌هایش را با آن تنظیم می‌کند. برخلاف ادعاهای رسانه‌های منتقد، اختلافی میان ترامپ و نتانیاهو وجود ندارد و هماهنگی میان آنان همچنان ادامه دارد.

با این حال، ترامپ به سبک خود عمل می‌کند: دست اسرائیل را باز می‌گذارد، مداخله مستقیم آمریکا را کاهش می‌دهد و بیشتر بر فشارهای غیرمستقیم تکیه دارد. نمونه این رویکرد را می‌توان در جنگ دوازده‌روزه و همچنین سیاست‌های او در ونزوئلا مشاهده کرد.

ترامپ بعید است نیروی نظامی گسترده‌ای برای مقابله با ایران اعزام کند. منظور او از حمایت از معترضان، بیشتر ترکیبی از اقدامات سیاسی و فشارهای محدود نظامی است؛ از جمله ایجاد فشار روانی، طرح موضوع در شورای امنیت، محدودیت در آب‌های بین‌المللی، جلوگیری از حرکت نفتکش‌ها و شاید عملیات‌های محدود مشابه جنگ دوازده‌روزه.

این رویکرد نشان می‌دهد که تهدید ترامپ بیش از آنکه به معنای لشکرکشی باشد، بخشی از سیاست فشار روانی و اعمال محدودیت‌های هدفمند علیه ایران است.