صورت‌های مالی ۹ ماهه فولاد هرمزگان جنوب، روایتی دوگانه را به نمایش گذاشته است: در ویترین، سود اسمی با رشد ظاهری حفظ شده، اما در پشت صحنه، جریان نقد عملیاتی با افتی معنادار مواجه شده است. این شکاف میان «سود حسابداری» و «واقعیت نقدینگی» این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا شرکت‌های زیرمجموعه هلدینگ فولاد مبارکه برای ثبت رکوردهای کمی دیکته‌شده از اصفهان، کیفیت سود خود را قربانی می‌کنند؟

به گزارش سرمایه فردا، صورت‌های مالی ۹ ماهه فولاد هرمزگان جنوب نشان می‌دهد، نه فقط یک نوسان ساده در ارقام، بلکه روایتی از دوگانگی میان ظاهر و باطن عملکرد یک شرکت است. در نگاه نخست، شاید سود اسمی توانسته باشد ظاهر قضیه را حفظ کند، اما ورق‌زدن به صفحه جریان وجوه نود، تصویر دیگری را پیش چشم می‌گذارد: جریان نقد عملیاتی، این شریان حیاتی هر بنگاه تولیدی، با کاهشی معنادار مواجه شده و این یعنی آنچه به عنوان سود ثبت شده، بیشتر یک عدد روی کاغذ است تا پولی که واقعاً به خزانه شرکت وارد شده باشد.

اینجا اما پرسش اصلی فراتر از ارقام مطرح می‌شود: آیا این شکاف میان سود حسابداری و نقدینگی واقعی، ریشه در شرایط بازار دارد یا به الگوهای مدیریتی بازمی‌گردد؟ فولاد هرمزگان، به عنوان عضوی از زنجیره هلدینگ مادر (فولاد مبارکه)، ظاهراً در مسیری هدایت می‌شود که اولویت را بر ثبت رکوردهای کمی و نمایش رشد اسمی می‌گذارد، حتی اگر بهای آن، فداشدن کیفیت سود باشد. این استراتژی، شائبه‌ای نگران‌کننده ایجاد می‌کند: شاید آنچه از سوی مدیریت ارشد در اصفهان دیکته می‌شود، بیش از آنکه معطوف به سلامت مالی زیرمجموعه‌ها باشد، در خدمت یک گزارش‌دهی ظاهری و کلی‌نگر است.

در چنین فضایی، این پرسش که «آیا سیاست‌های فولاد مبارکه سالم است؟» نه یک تردید ساده، بلکه کلیدواژه درک معمای پیش‌روست. اگر جریان نقد قربانی سود اسمی شود و شرکت‌های زیرمجموعه برای حفظ ویترین سودآوری، از عمق مالی خود هزینه کنند، آن‌گاه باید گفت زنگ خطر برای بدنه کل مجموعه به صدا درآمده است. جایی که دیگر سود، به‌معنای توان واقعی برای بقا و رشد نیست، بلکه به عددی تشریفاتی تبدیل می‌شود که حقیقت را پنهان می‌کند.