پایگاه خبری سرمایه فردا

ترامپ گفته اجرای سوپربول «افتضاح» و «یکی از بدترین‌ها در تاریخ» بود اجرای دروغین با تمجید نمایشی همراه است.

آهنگساز امروز، دیگر خالقی هنری نیست که در خلوت خود با پیانو نجوایی عاشقانه داشته باشد؛ او باید استراتژیست، روانشناس اجتماعی و حتی یک مدیر تبلیغاتی باشد تا بتواند در بازاری که «سطحی بودن» در آن فضیلت محسوب می‌شود، دوام بیاورد. در زمانه‌ای که الگوریتم‌ها برای گوش‌های ما تصمیم می‌گیرند و اقتصاد هنر زیر سایه سنگین تورم و سانسور کمر خم کرده، چگونه می‌توان از «موسیقی فاخر» سخن گفت؟

کریس ریا، خواننده و ترانه‌سرای بریتانیایی که صدای خش‌دار و ملودی‌های جاده‌ای‌اش برای چند نسل حکم همراه سفر و زمستان را داشت، در ۷۴سالگی درگذشت. هنرمندی که دور از هیاهو زیست، مستقل ماند و میراثی ساخت که هر زمستان دوباره زنده می‌شود.

سامان احتشامی تنها یک نوازنده نیست؛ او پدیده‌ای است که مرز میان تکنیک آکادمیک و سلیقه عمومی را جابه‌جا کرده و با زبان استعاره، طنز، صراحت و تجربه زیسته، تصویری تازه از موسیقیدان ایرانی ساخته است. از «پیانوی ایرانی» تا نقد اقتصاد موسیقی، از حذف صدای زنان تا فلسفه بقا در بازار هنر، جهان فکری او ترکیبی است از جسارت، عمل‌گرایی و نگاه بی‌پرده به واقعیت.

افزایش بی‌سابقه قیمت بلیت کنسرت‌ها، تعطیلی سالن‌های بزرگ و انحصار چند سالن خصوصی، موسیقی پاپ ایران را به تفریحی ممتاز و دور از دسترس بخش بزرگی از جامعه تبدیل کرده است؛ وضعیتی که آینده صحنه زنده را با تهدید جدی ریزش مخاطب روبه‌رو می‌سازد.

خداحافظی «پدر راک ایران» از دنیای موسیقی، نه فقط پایان کار یک هنرمند، بلکه بسته شدن فصلی است که شش دهه با گیتار و صدای شرقی او نوشته شد؛ فصلی که از «گل یخ» تا «پلاک ۴۴» امتداد یافت و هویت موسیقی ایرانی را در جهان زنده نگه داشت.

کنسرت آنلاین شایع با ده‌ها هزار بازدید در روزهای نخست، فقط یک اجرا نبود؛ بیانیه‌ای بود از نسلی که دیگر برای شنیده شدن، منتظر مجوز نمی‌ماند. رپ فارسی، حالا نه در سالن‌های رسمی، بلکه در گوشی‌ها، کوچه‌ها و فضای مجازی جریان دارد—زبان نسلی که خودش را می‌سازد، خودش را پخش می‌کند و خودش را می‌شنود.

شایعه توقف کنسرت‌ها در برج میلاد اگرچه تکذیب شد، اما پرده از واقعیتی تلخ برداشت: پایتخت ایران، با جمعیتی میلیونی و تاریخی فرهنگی غنی، در حوزه موسیقی زنده به یک سالن وابسته مانده است. این وابستگی، نه‌تنها نشانه‌ای از بحران زیرساختی، بلکه زنگ خطری برای آینده فرهنگی تهران است.

خواننده‌ای که با «کما» به حافظه موسیقی پاپ ایران راه یافت، حالا پس از سال‌ها تجربه، از خلق ترانه، استقلال هنری، نقد تکرار در موسیقی امروز و فاصله‌اش با فضای مجازی می‌گوید. او هنوز هم ترجیح می‌دهد در خانه بماند، بنویسد، بسازد و با همان رنگ خاکستری که نه سیاه است و نه سفید، در ذهن مخاطبانش بماند.