پایگاه خبری سرمایه فردا

داده‌های تازه نشان می‌دهد ده‌ها هزار نظامی دوتابعیتی در ارتش اسرائیل حضور دارند و مسئولیت حقوقی آنان محل بحث قرار گرفته است.

افشای استفاده ارتش آمریکا از سامانه لیزری ضدپهپاد «لوکاست» در مرز مکزیک، پرده از زنجیره‌ای از تصمیم‌های امنیتی برداشت

گزارش تازه مؤسسه بین‌المللی تحقیقات صلح استکهلم (SIPRI) نشان می‌دهد درآمد صد شرکت بزرگ تسلیحاتی جهان در سال ۲۰۲۴ به رکورد تاریخی ۶۷۹ میلیارد دلار رسید؛ رشدی ۵.۹ درصدی نسبت به سال قبل. جنگ اوکراین و تنش‌های ژئوپولیتیک، عامل اصلی این جهش بوده‌اند؛ از افزایش چشمگیر فروش شرکت‌های آلمانی گرفته تا تمرکز کامل اقتصاد روسیه بر تولید جنگی و سقوط درآمد شرکت‌های چینی به دلیل فساد.

در دل تاریک فضای مجازی، کانال‌هایی با ویترین عکس‌های مات اسلحه شکل گرفته‌اند؛ بازاری زیرزمینی که با وعده‌های صمیمی، تخفیف‌های ساختگی و ارسال تضمینی، ذهن و پول خریدار را در دام می‌اندازد، بی‌آنکه پشت این ویترین چیزی جز کلاه‌برداری و خطر واقعی وجود داشته باشد.

تصویب سریع و بی‌سابقه اصلاحیه بیست‌وهفتم قانون اساسی پاکستان، ارتش را به جایگاهی فراتر از گذشته رسانده و فیلدمارشال عاصم منیر را به قدرتمندترین فرد این کشور بدل کرده است؛ تمرکز قدرتی که نه‌تنها ساختار سیاسی داخلی را دگرگون می‌کند، بلکه پیامدهای منطقه‌ای و بین‌المللی گسترده‌ای نیز به همراه خواهد داشت.

امضای توافق دفاعی و راهبردی میان عربستان سعودی و پاکستان، معادلات امنیتی خاورمیانه را وارد مرحله‌ای تازه کرده است. در حالی که تهران از این پیمان استقبال کرده و آن را گامی در مسیر شکل‌گیری نظم امنیت جمعی اسلامی دانسته، پرسش اصلی این است که آیا ایران می‌تواند به چنین سازوکاری بپیوندد یا این تنها یک آرزوی سیاسی باقی خواهد ماند.

در آمریکا، جایی که دموکراسی با شفافیت و حضور در میان مردم تعریف می‌شود، حالا شماری از مقامات ارشد دولت ترامپ برای حفظ امنیت خود و خانواده‌هایشان به پادگان‌های نظامی پناه برده‌اند. این جابه‌جایی بی‌سابقه، نشانه‌ای است از شکاف عمیق اجتماعی و سیاسی در کشوری که روزگاری خانه سیاستمدارانش، در قلب جامعه بود.

تصویر منظم و افتخارآمیز ارتش بریتانیا، در برابر روایت‌های صدها زن نظامی که از تعرض جنسی در نخستین مراحل ورود به ارتش سخن می‌گویند، ترک برداشته است. از معاینه‌های پزشکی تا تمرین‌های نظامی، آنچه قرار بود آغاز یک مسیر حرفه‌ای باشد، برای بسیاری به تجربه‌ای از ناامنی، بی‌عدالتی و سکوت اجباری بدل شده است.

در حالی که مقام‌های رسمی ایران و روسیه خرید جنگنده‌های پیشرفته را تکذیب یا محدود به سامانه‌های پدافندی می‌دانند، اسناد افشاشده و گزارش‌های رسانه‌ای از قراردادهای تسلیحاتی گسترده میان تهران، مسکو و پکن خبر می‌دهند. این همکاری‌ها، اگرچه هنوز در هاله‌ای از ابهام قرار دارند، می‌توانند نشانه‌ای از تغییرات تدریجی در موازنه هوایی منطقه باشند.