پایگاه خبری سرمایه فردا

حریق ناگهانی در سینمای ۷۰ ساله لاله‌زار، بار دیگر ضعف مدیریت میراث فرهنگی و بی‌توجهی به بناهای تاریخی را آشکار کرد؛ حادثه‌ای که نه تنها یک نماد فرهنگی را در معرض نابودی قرار داد، بلکه پرسش‌های جدی درباره سیاست‌های حفاظت شهری و سودای مالکان برای تغییر کاربری بناهای ارزشمند برانگیخت.

لاله‌زار روزگاری قلب تپنده سینما و تئاتر تهران بود؛ اما امروز در میان ویترین‌های لوازم برقی و ساختمان‌های متروک، تنها خاطره‌ای خاموش از گذشته‌ای پرشور باقی مانده است. آتش‌سوزی اخیر سینما ایران بار دیگر این پرسش را زنده کرد که سرنوشت بناهای فرسوده و خاموش این خیابان چه خواهد شد؛ پرسشی که میان نوستالژی فرهنگی و واقعیت اقتصادی بی‌پاسخ مانده است.

ثبت سبک نگارگری کمال‌الدین بهزاد به نام افغانستان در یونسکو، تنها یک خبر فرهنگی نیست؛ این رخداد، بار دیگر پرسش‌های قدیمی درباره میراث مشترک ایران و همسایگان را زنده کرده و نگاه‌ها را به ضعف مدیریت فرهنگی و غفلت در دیپلماسی هنری ایران معطوف ساخته است.

از نسخه‌های جعلی و گنج‌یابان فضای مجازی تا تاراج محوطه‌های تاریخی جیرفت و فروش اشیای ایرانی در حراجی‌های اروپا، میراث فرهنگی کشور در معرض تهدیدی جدی قرار گرفته است؛ تهدیدی که نبود قانون جامع، ضعف وزارتخانه متولی و بی‌توجهی به هویت ملی آن را تشدید کرده است.

جایزه نوبل، روزگاری نماد آرمان‌گرایی بشری بود؛ اما امروز، در میانه تحولات ژئوپلیتیکی و فرهنگی، به ابزاری برای تثبیت گفتمان غربی بدل شده است. از انتخاب‌های سیاسی تا حذف روایت‌های بومی، نوبل دیگر نه داور بی‌طرف، بلکه بازیگری فعال در میدان رقابت تمدن‌هاست.

در هجدهم آبان، نه فقط سالروز درگذشت یک هنرمند، بلکه یادآور خاموشی ذهنی است که مرز میان زبان، تصویر، خاطره و معنا را درنوردید. مهدی سحابی، مترجم، نقاش، نویسنده و روزنامه‌نگاری بود که هرگز در یک قالب نماند و هر اثرش، دعوتی بود به بازاندیشی در زمان و زیستن.

با گسترش رسانه‌های اجتماعی و تغییر الگوی مصرف فرهنگی، نهادهای رسمی انتقال فرهنگ در ایران با چالش‌های جدی مواجه شده‌اند. در این میان، سینمای کمدی نیز به‌جای بازتاب واقعیت، به ابزاری برای تخدیر روانی مخاطب تبدیل شده است. این گزارش، نگاهی آسیب‌شناسانه دارد به گسست‌های فرهنگی و ضرورت بازاندیشی در مدیریت فرهنگی کشور.

در روزگاری که کلیپ‌های چندثانیه‌ای احساسات میلیون‌ها نفر را برمی‌انگیزند، برنامه‌های فرهنگی با روایت‌های صمیمی و انسانی، توانسته‌اند مخاطب را پای گفت‌وگو بنشانند. اما پرسش اینجاست: آیا این لحظه‌های درخشان، به تأملی پایدار و فرهنگ‌سازی عمیق منجر می‌شوند؟ یا آنکه در چرخه مصرف‌گرایی رسانه‌ای، به خاطره‌ای زودگذر بدل می‌گردند؟ این گزارش، به بازخوانی نقش این برنامه‌ها در میان جذابیت‌های احساسی و ضرورت‌های فکری می‌پردازد.

امام جمعه موقت تهران با اشاره بر ضرورت حفظ زیست عفیفانه به‌عنوان حق مسلم بانوان تأکید و بیان کرد: از نخبگان، مسئولان، هنرمندان و نهادهای فرهنگی درخواست داریم تا در برابر تهاجم فرهنگی غربی که آن را «جاهلیت مدرن» نامید، صف‌آرایی کنند.