پایگاه خبری سرمایه فردا

کارگردان نامدار هالیوود، جیمز کامرون، در تازه‌ترین گفت‌وگوی خود نبردهای «آواتار: آتش و خاکستر» را بازتابی از بحران‌های واقعی در غزه، اوکراین و سودان دانست؛ او تأکید می‌کند که خشونت در جهان معاصر ماهیتی وجودی دارد و همین واقعیت تلخ، روایت‌های سینمایی‌اش را شکل داده است.

سه متنی که خواندید، در سه لایه متفاوت اما به‌هم‌پیوسته، جهان سینمایی یواخیم تریر را می‌کاوند؛ جهانی که در آن خانه فقط یک مکان نیست، بلکه آینه‌ای از زخم‌های نسل‌هاست، هنر ابزاری برای مواجهه با گذشته می‌شود و انسان، میان ریشه‌ها و رهایی، راهی برای آشتی با خود می‌جوید. این سه روایت، از تحلیل داستان تا واکاوی روان‌شناختی و بررسی نگاه خالق اثر، تصویری کامل از بارِ احساسی ارائه می‌دهند؛ فیلمی که بیش از آنکه قصه بگوید، زخمی را نشان می‌دهد و راهی برای التیام می‌گشاید.

کریستین پتزولد در تازه‌ترین فیلم خود، «آینه‌های شماره ۳»، بار دیگر جهان آشنای سینمایی‌اش را احضار می‌کند؛ جهانی که در آن گذشته همچون نیرویی زنده و تسخیرکننده، اکنون را می‌بلعد و شخصیت‌ها را در چرخه‌ای از سوگ، جابه‌جایی هویت و تلاش برای احیای لحظات ازدست‌رفته گرفتار می‌سازد. این فیلم، که سومین بخش از سه‌گانه عناصر پتزولد است، با نگاهی شاعرانه و روانکاوانه به مفهوم فقدان، جایگزینی و زخم‌های ناتمام، یکی از انسانی‌ترین و درخشان‌ترین روایت‌های او را رقم می‌زند.

فیلم «بوگونیا» تازه‌ترین اثر یورگوس لانتیموس، کارگردان یونانی‌تبار برنده نخل طلای کن، بازسازی انگلیسی‌زبان «سیاره سبز را نجات دهید!» محصول ۲۰۰۳ کره جنوبی است. این فیلم با ترکیب کمدی سیاه و علمی‌تخیلی، داستان ربوده شدن یک مدیرعامل داروسازی توسط دو مرد محلی را روایت می‌کند؛ اما فراتر از قصه، به نقدی عمیق بر منطق سرمایه‌داری، نابودی طبیعت و بحران‌های اخلاقی جهان معاصر بدل می‌شود. «بوگونیا» نه یک سرگرمی صرف، بلکه بیانیه‌ای سینمایی است که با زبان استعاره و تصویر، ساختارهای سلطه و بیگانگی انسان مدرن را به محاکمه می‌کشد.

چند ماه پس از پایان جنگ ۱۲ روزه، موجی تازه در سینمای ایران شکل گرفته است؛ فیلمسازان جوان و باتجربه با نگاه‌های متنوع از تریلر روان‌شناختی تا کمدی خانوادگی، پروژه‌های خود را آغاز کرده‌اند. این آثار که قرار است در جشنواره فجر ۱۴۰۴ رونمایی شوند، نشان می‌دهند جنگ اخیر نه تنها در عرصه سیاست و جامعه، بلکه در هنر و روایتگری نیز بازتابی گسترده یافته است.

فیلم تازه اصغر نعیمی با نام «دو روز دیرتر» از ۲۰ آبان ۱۴۰۴ روی پرده سینماهای ایران رفته است؛ اثری در ژانر کمدی رمانتیک که با حضور بازیگران جوان و باتجربه، داستانی عاشقانه و طنزآلود را روایت می‌کند و در دل آن دغدغه‌های اجتماعی نسل امروز، از مهاجرت تا فرزندآوری، به تصویر کشیده می‌شود. این فیلم با ترکیب خنده، عشق و نقد اجتماعی، تلاش دارد پلی میان واقعیت‌های تلخ جامعه و امیدهای جوانان بسازد.

پرده‌های نقره‌ای کم‌رمق شده‌اند و صف‌های بلیت‌فروشی به خاطره بدل گشته‌اند، سینمای مستقل ایران راهی تازه یافته: نمایش آنلاین. مسیری آرام اما مؤثر که می‌کوشد روایت‌های متفاوت را بی‌واسطه به خانه مخاطبان برساند.

در روزهایی که خبر درگذشت محمد کاسبی بار دیگر نام او را بر سر زبان‌ها انداخت، یاد فیلمی زنده شد که تنها تجربه کارگردانی‌اش بود؛ «شنا در زمستان». فیلمی که از دل خاطرات شخصی، باورهای مذهبی و دغدغه‌های اجتماعی ساخته شد، اما با برخورد سرد مدیران فرهنگی، به جای آغاز یک مسیر، به نقطه پایان رسید. این روایت، نه فقط درباره یک فیلم، بلکه درباره دو دوست است؛ محمد کاسبی و مجید مجیدی، که در آغاز راه با هم بودند، اما سرنوشت‌شان در دو مسیر متفاوت رقم خورد.

سینمای دفاع مقدس در ایران، برخلاف تصور رایج، تنها واکنشی به جنگ نبود بلکه به مرور به بستری برای بازنمایی مفاهیم عمیق‌تری از قهرمانی، عرفان و خودباوری تبدیل شد. از دهه ۷۰ تا امروز، مسیر پرتره‌نگاری از سرداران شهید با فراز و فرودهای متعدد همراه بوده—از تجربه‌های پراکنده و ناموفق تا شکل‌گیری جریان‌های مؤثر در تلویزیون و نهایتاً بازگشت چهره‌هایی چون ابراهیم حاتمی‌کیا برای تثبیت این روایت در سینما.