پایگاه خبری سرمایه فردا

آیا ثبت تصویر در فضای عمومی حق بدیهی هنرمند است؟ مرز احترام به حریم فردی کجاست؟ دوربین، ابزار مشاهده است یا منبع اضطراب؟ پاسخ‌ها ساده نیستند، چون مسئله فقط تکنیک و قانون نیست؛ پای حس امنیت، اعتماد اجتماعی و تجربه زیسته شهروندان در میان است.

حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد. چگونه غزل‌های عماد خراسانی از صفحه کاغذ به صدای گلپا، بنان، شجریان و دیگران رسید؟

تئاتر امروز ما اگرچه ایده دارد اما «ایده‌ساز» نیست. تئاتر بیشتر دارد برای بقا تلاش می‌کند مگر موارد استثنایی. تماشاگر باید دچار شگفتی شود. جای تئاتر، جای شگفتی است.

اسفند گیشه‌ها سبک می‌شوند، سالن‌ها خلوت‌تر از همیشه نفس می‌کشند و پرده، بیش از هر زمان دیگری شبیه آینه‌ای می‌شود که خستگی یک سال را بی‌واسطه نشان می‌دهد.

همزمان با سالروز انتشار خبر مرگ فروغ فرخزاد، نگاهی به جایگاه شاعری که زبان و تجربه را در شعر معاصر جابه‌جا کرد.

آثاری چون «مرداد»، «در وجه حامل» و «کارت پرواز» نشان از دغدغه‌های مردی دارد که سینما برایش نه ابزاری برای سرگرمی صرف که مدیومی برای بیان دردهای زیرپوستی جامعه و گسست‌های خانوادگی است

هنرمندان در غربت همواره برای بازگشت به ایران ابراز علاقه کرده اند و در داخل نیز به همین ندا پاسخ مثبت داده اند، اما...

ادگار رایت با اقتباس تازه‌اش از رمان استیون کینگ، جهانی را تصویر می‌کند که در آن رسانه با بسته‌بندی خشونت، واقعیت را بازآفرینی می‌کند؛ فیلمی پرتحرک و پرزرق‌وبرق که در دل تعقیب‌وگریزهای نفس‌گیر، پرسشی بنیادین را پیش می‌کشد: انسان در عصر نمایش چه جایگاهی دارد؟

وقتی سرعت زندگی، کودکی را از نسل‌ها می‌رباید، نام هنگامه مفید همچنان یادآور جهانی است که در آن صدا، قصه و ترانه می‌توانستند پناهگاهی امن برای خیال‌پردازی باشند. زادروز او تنها یادآوری یک تولد نیست؛ مرور مسیری است که یک زن با صدای گرم و ذهنی خلاق، در حافظه جمعی ایرانیان حک کرده است.