پایگاه خبری سرمایه فردا

در تحلیلی منتشرشده از سوی شورای روابط خارجی آمریکا، استیو کوک، پژوهشگر ارشد خاورمیانه، با نقد راهبرد نظامی اسرائیل در قبال ایران، سوریه و غزه، هشدار می‌دهد که اتکای صرف به زور نه‌تنها امنیت اسرائیل را تضمین نمی‌کند، بلکه دستاوردهای نظامی این رژیم را نیز در معرض فروپاشی قرار داده است. کوک با اشاره به ناتوانی اسرائیل در شکست حماس، تداوم مقاومت ایران و وخامت انسانی در غزه، نتیجه می‌گیرد که راهبرد «نابودی کامل دشمن» به جای مدیریت درگیری، اسرائیل را به انزوای بین‌المللی و بن‌بست سیاسی کشانده است.

در مسیر تکامل سیاسی، آنچه بیش از هر چیز به ثبات و بلوغ نظام‌ها کمک می‌کند، گذار از کنشگری هیجانی به عقلانیت فرآیندی است؛ رویکردی که قواعد و نهادها را بر واکنش‌های زودگذر مقدم می‌داند. نوشتار حاضر با تکیه بر نظریات توسعه سیاسی، نشان می‌دهد چگونه فقر تفکر نهادمند در میان بخشی از نخبگان ایرانی، مانعی معرفتی برای مدیریت پایدار تعارضات و تحقق حکمت سیاسی شده است. درک پیچیدگی تاریخی، تمایز میان دولت و نظام، و اعتماد به منطق فرآیندی، الزاماتی هستند که بدون آن‌ها، انرژی اجتماعی به جای پیشرفت، صرف فرسایش خواهد شد.

در آستانه آغاز لیگ، پرسپولیس به‌جای تمرکز بر آماده‌سازی تاکتیکی، گرفتار معمایی پیچیده در فهرست بازیکنان شده است؛ از خروجی‌های پرحاشیه مثل امیری و احمدزاده تا بلاتکلیفی ورودی‌های خارجی. اختلاف نظر میان سرمربی و مدیریت، تأخیر در تصمیم‌گیری و فشار هواداران، باشگاه را در موقعیتی قرار داده که هر روز تعلل، می‌تواند به قیمت از دست رفتن امتیازات حیاتی تمام شود. حالا تنها ۸ روز تا شروع فصل باقی مانده و سرنوشت لیست سرخ‌ها هنوز در هاله‌ای از ابهام است.

در حالی که هنوز تب پرونده بیرانوند فروکش نکرده، حضور غیرمنتظره ریکاردو آلوز در سپاهان، موج تازه‌ای از شکایت‌ها را در فوتبال ایران به راه انداخته است. تراکتور مدعی است قرارداد سه‌ساله با این هافبک پرتغالی معتبر بوده و انتقال او به اصفهان با اغوای غیرقانونی انجام شده؛ ادعایی که پای سپاهان را نیز به دعوای حقوقی باز کرده و ممکن است به دادگاه CAS کشیده شود. این ماجرا، نه‌تنها چهره لیگ را دستخوش تغییر می‌کند، بلکه اعتبار فوتبال ایران در مجامع بین‌المللی را نیز به چالش می‌کشد.

با محرومیت علیرضا بیرانوند و نزدیک‌شدن به آغاز لیگ بیست‌وپنجم، تراکتور هنوز نتوانسته جانشین مطمئنی برای سنگربان شماره یک خود پیدا کند. در حالی که امیر عابدزاده با سابقه ملی و تجربه اروپایی گزینه محبوب اسکوچیچ است، مذاکرات با یک دروازه‌بان پرتغالی نیز در جریان است. اما اگر هیچ‌کدام به نتیجه نرسد، سرخ‌های تبریز ناچارند به گزینه داخلی بازگردند؛ تصمیمی که می‌تواند سرنوشت قهرمان فصل گذشته را در هفته‌های ابتدایی رقم بزند.

تیم ملی بسکتبال ایران با نمایشی حساب‌شده و پرصلابت، در دومین دیدار خود از رقابت‌های کاپ آسیا ۲۰۲۵، ژاپن را با نتیجه ۷۸ بر ۷۰ شکست داد و صدرنشینی‌اش در گروه B را تثبیت کرد. این پیروزی، فراتر از یک برد معمولی، نمادی از بازگشت اعتمادبه‌نفس، هماهنگی تاکتیکی و روحیه جنگندگی ملی‌پوشان بود؛ نشانه‌ای روشن از آمادگی ایران برای فتح مراحل حساس‌تر و رسیدن به سکوی قهرمانی.

جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل در خرداد ۱۴۰۴، با همه پیچیدگی‌های سیاسی، اجتماعی و انسانی‌اش، حالا به سوژه‌ای داغ برای سینمای ایران بدل شده است. از «ماجرای نیمه‌شب» محمدحسین مهدویان تا انیمیشن «بچه‌های جنگ»، فیلم‌سازان ایرانی تلاش می‌کنند این واقعه کوتاه اما پرتنش را در حافظه جمعی ثبت کنند. اما روایت این جنگ، تنها بازسازی صحنه‌های نبرد نیست؛ بلکه فرصتی است برای بازتاب اضطراب‌های مردمی، شکاف‌های اجتماعی، و تجربه‌های انسانی در دل یک درگیری مدرن. سینمای ایران، اگر بخواهد از شعارزدگی فاصله بگیرد، باید به سراغ روایت‌هایی برود که جنگ را نه فقط در میدان، بلکه در دل خانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و وجدان‌های فردی دنبال می‌کنند.

در خوزستان، دود دیگر فقط بوی اسپند و عود نیست؛ ترکیبی است از خاکستر نی‌شکر، دود کارخانه‌ها، زباله‌سوزها و نیزارهای شعله‌ور هورالعظیم که هوای استان را به قهوه‌خانه‌ای بی‌پنجره بدل کرده‌اند. اینجا نفس کشیدن نه‌تنها مفرّح ذات نیست، بلکه گاهی مضرّ حیات است. خوزستانی‌ها سال‌هاست با ناترازی اکسیژن، گرد و خاک و حالا ناترازی دَم و بازدم دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند؛ بحرانی که در صف رسیدگی، پشت ناترازی آب، برق و بادمجان جا مانده است.

با وجود ۴۷۰۰ کیلومتر خط ساحلی و موقعیت ژئوپلتیکی ممتاز در چهارراه انرژی جهان، ایران هنوز نتوانسته از ظرفیت‌های بی‌نظیر اقتصاد دریامحور بهره‌برداری مؤثر کند. ابلاغ سیاست‌های کلی توسعه دریامحور از سوی مقام معظم رهبری و تدوین برنامه جامع مکران، نشان از عزم ملی برای جهش اقتصادی از مسیر دریا دارد؛ اما نبود حکمرانی یکپارچه، پراکندگی نهادی و ضعف در زیرساخت‌های بندری و حمل‌ونقل، مانع تحقق این هدف شده‌اند. در شرایطی که ۹۰ درصد تجارت جهانی از طریق دریا انجام می‌شود، توسعه ناوگان کشتیرانی، سرمایه‌گذاری در حمل‌ونقل دریایی و تبدیل سواحل مکران به هاب منطقه‌ای، می‌تواند ایران را به بازیگری کلیدی در اقتصاد جهانی بدل کند