پایگاه خبری سرمایه فردا

بازار موبایل ایران با گردش مالی سالانه بیش از ۱۰ میلیارد دلار، به یکی از پیچیده‌ترین و پرریسک‌ترین حوزه‌های اقتصادی کشور تبدیل شده است. ضعف نظارت، تخصیص ناعادلانه ارز، و حضور شرکت‌های شبه‌دولتی باعث شده تا واردات گوشی‌های لوکس با تعرفه‌های جعلی انجام شود. دولت در مهار این فساد ساختاری ناکام مانده و اصلاحات عمیق نهادی، شفاف‌سازی زنجیره واردات و حذف امتیازات خاص ضروری است.

گزارش مالی فولاد امیرکبیر کاشان در سال ۱۴۰۴ تصویری متناقض از عملکرد شرکت ارائه می‌دهد؛ درآمد عملیاتی افزایش یافته، صادرات دو برابر شده، اما سود هر سهم ۳۸ درصد کاهش یافته است.

در حالی که سازمان همکاری اسلامی بیش از پنج دهه پیش در واکنش به آتش‌زدن مسجدالاقصی تشکیل شد، حمله اخیر رژیم صهیونیستی به پایتخت قطر بار دیگر این نهاد را در برابر آزمونی تاریخی قرار داده است. اجلاس اضطراری با حضور ۵۱ کشور اسلامی در دوحه برگزار شد و رهبران عربی و اسلامی خواستار اقدام عملی علیه اسرائیل شدند. پیشنهادهایی چون تشکیل ارتش عربی، تحریم‌های اقتصادی، توقف قراردادهای صلح و به رسمیت شناختن کامل کشور فلسطین، به‌عنوان سناریوهای مقابله با تجاوزات تل‌آویو مطرح شد. اکنون، پس از حمله به قطر، کشورهای عربی دریافته‌اند که بی‌عملی در برابر اسرائیل، امنیت هیچ پایتختی را تضمین نمی‌کند.

در پی حمله نظامی رژیم صهیونیستی به پایتخت قطر، سران کشورهای اسلامی و عربی در نشست اضطراری سازمان همکاری‌های اسلامی گرد هم آمدند تا ضمن محکومیت تجاوز اخیر، خواستار اقدام عملی، تشکیل ائتلاف منطقه‌ای و پاسخ بازدارنده به تل‌آویو شوند. رهبران ایران، عراق، مصر، اردن، ترکیه و قطر در سخنرانی‌های خود تأکید کردند که اسرائیل با عبور از تمامی خطوط قرمز، امنیت منطقه را تهدید کرده و باید با فشار سیاسی، اقتصادی و حقوقی مهار شود. این اجلاس، نقطه عطفی در همگرایی کشورهای اسلامی برای مقابله با سیاست‌های تجاوزگرانه اسرائیل تلقی می‌شود.

یک سال پس از عملیات موشکی گسترده ایران علیه اهداف نظامی رژیم صهیونیستی، تصاویر ماهواره‌ای جدید پرده از خسارات عمیق به پایگاه‌های تل نوف و نواتیم برداشته‌اند. عملیات «وعده صادق ۲» که در واکنش به ترور رهبران مقاومت طراحی شد، با اصابت دقیق موشک‌های بالستیک به زیرساخت‌های حیاتی نیروی هوایی اسرائیل، معادلات نظامی منطقه را دگرگون کرد. در حالی که تل‌آویو با سانسور شدید تلاش کرد ابعاد واقعی حمله را پنهان کند، تحلیل‌های منابع مستقل نشان می‌دهند که توان عملیاتی ارتش اسرائیل برای مدت قابل توجهی مختل شده و روایت رسمی رژیم با واقعیت‌های میدانی در تضاد است.

دامنه اعتراضات هنرمندان غربی به جنایات رژیم صهیونیستی در غزه، از بیانیه‌های سینمایی تا تحریم جشنواره‌ها و تجمعات خیابانی، حالا به قلب مراسم‌های رسمی هالیوود رسیده است. در هفتاد و هفتمین دوره جوایز امی، چهره‌هایی چون خاویر باردم و هانا اینبایندر با پوشیدن چفیه و شعار «آزادی برای فلسطین» نه‌تنها سکوت را شکستند، بلکه ساختارهای محافظه‌کار صنعت سرگرمی را به چالش کشیدند. این موج اعتراضی، که زمانی خط قرمز محسوب می‌شد، حالا به هنجاری فراگیر بدل شده و نشان می‌دهد که هنر دیگر نمی‌خواهد در برابر نسل‌کشی، بی‌طرف بماند.

در پی اظهارات جنجالی رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، که تلویحاً حمله نظامی به تأسیسات هسته‌ای ایران را موجه جلوه داد، اعتبار این نهاد بین‌المللی بیش از پیش زیر سؤال رفته است. گروسی که به‌گفته کارشناسان در مسیر کسب دبیرکلی سازمان ملل گام برمی‌دارد، با سیاسی‌کاری آشکار، زمینه‌ساز صدور قطعنامه ضد ایرانی و حمله بامداد جمعه رژیم صهیونیستی شد. واکنش محمد اسلامی، رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، در نشست وین نشان داد که تهران این اقدامات را نه‌تنها نقض پادمان، بلکه بخشی از یک توطئه بین‌المللی علیه برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای خود می‌داند. اکنون پرسش اصلی این است: آیا آژانس به مأموریت فنی خود پایبند است یا به ابزاری برای فشار سیاسی قدرت‌های غربی بدل شده؟

حمله هوایی اسرائیل به دوحه در نوامبر ۲۰۲۳، نه‌تنها نقطه‌عطفی در روابط خلیج فارس و تل‌آویو بود، بلکه بی‌سابقه‌ترین ضربه را به اعتبار امنیتی آمریکا در منطقه وارد کرد. این حمله، که با هدف رهبران حماس و به‌احتمال زیاد با چراغ سبز واشنگتن انجام شد، کشورهای عربی را با این پرسش مواجه کرد: پایگاه‌های نظامی آمریکا چه فایده‌ای دارند اگر نتوانند از متحدان خود در برابر متحد دیگرشان محافظت کنند؟ رسانه‌ها و اندیشکده‌های بین‌المللی از جمله گاردین، کارنگی و میدل‌ایست مانیتور، این رویداد را نشانه‌ای از فروپاشی نظم منطقه‌ای و تردید در آینده توافق ابراهیم دانسته‌اند. اکنون کشورهای خلیج در دوراهی دشواری قرار گرفته‌اند: پذیرش سلطه اسرائیل یا بازنگری در وابستگی به آمریکا.

نشست‌های سپتامبر ۲۰۲۵، از «سازمان همکاری شانگهای پلاس» تا مجمع عمومی سازمان ملل، تصویری متضاد و نگران‌کننده از آینده حکمرانی جهانی ارائه دادند. در حالی که چین با نمایش قدرت نظامی و دیپلماتیک، خود را نماد ثبات معرفی می‌کند، ایالات متحده با سیاست‌های متناقض و یک‌جانبه‌گرایانه، اتحاد غربی را متزلزل کرده است. نهادهای بین‌المللی از پاسخ‌گویی به بحران‌ها ناتوان‌اند، معاهدات امنیتی در حال فروپاشی‌اند، و رقابت قدرت‌ها در حوزه‌هایی چون فضا و فناوری نظامی، چشم‌اندازی از جهانی ناامن‌تر را ترسیم می‌کند. آنچه در حال شکل‌گیری است، نه یک نظم نوین باثبات، بلکه واقعیتی ترکیبی، پرتنش و چندقطبی است که مسیر آن به‌جای اجماع، از دل شکاف‌ها و رقابت‌ها می‌گذرد.