معمای فدرال رزرو در سال انتخابات

معمای فدرال رزرو در سال انتخابات

نرخ تورم سالانه در ماه آوریل به ۳.۸ درصد رسید؛ رقمی که نه تنها بالاتر از پیش‌بینی تحلیلگران (۳.۷ درصد) ثبت شد، بلکه فاصله معناداری با هدف ۲ درصدی فدرال رزرو دارد. این اعداد و ارقام، یک واقعیت تلخ را فریاد می‌زنند: تورم فلج‌کننده آمریکا هنوز تسلیم نشده و داغای جنگ خاورمیانه، هر روز شعله‌های آن را بلندتر می‌کند.

به گزارش سرمایه فردا، در حالی که بازارهای مالی جهان نفس‌های خود را برای دریافت نشانه‌ای از کاهش نرخ بهره حبس کرده بودند، تازه‌ترین داده‌های وزارت کار آمریکا مانند یک بمب در اتاق‌های معاملاتی فرود آمد.

داستان ناتمام بنزین و نفت؛ ایران محرک خاموش جهش قیمت‌ها

ریشه اصلی این شگفتی آماری را باید در جای دیگری جستجو کرد: بهای سوخت در جایگاه‌های پمپ بنزین و قبوض گرمایشی خانه‌های آمریکایی. داده‌ها نشان می‌دهد که «قیمت انرژی» موتور محرک اصلی افزایش نرخ تورم در ماه آوریل بوده است. از زمان تشدید تنش‌ها در خلیج فارس و متعاقب آن بسته شدن تنگه هرمز، قیمت نفت خام WTI جهشی سرسام‌آور را تجربه کرده است. اگرچه در اواخر ماه آوریل اصلاحی جزئی رخ داد، اما نفت همچنان به طور میانگین ۴۰ درصد گران‌تر از دوران قبل از بحران معامله می‌شود.

این شوک انرژی به تنهایی بیش از نیمی از افزایش ماهانه تورم را پوشش می‌دهد. به عبارت ساده، هر روز که تنگه هرمز بسته می‌ماند و تنش ایران و آمریکا فروکش نمی‌کند، هزینه حمل‌ونقل کالاها افزایش می‌یابد، بنزین گران‌تر می‌شود و در نهایت مصرف‌کننده آمریکایی باید عمق فاجعه را در فیش خرید خود ببیند.

کابوس فدرال رزرو؛ کاهش نرخ بهره به فراموشی سپرده می‌شود؟

برای جروم پاول و همکارانش در فدرال رزرو، این ارقام یک کابوس تمام‌عیار است. پیش از این، بازارها انتظار داشتند که فدرال رزرو در نیمه دوم ۲۰۲۶ یا حداکثر اوایل ۲۰۲۷، به منظور جلوگیری از رکود اقتصادی، چرخش سیاست انقباضی را آغاز کرده و نرخ بهره را کاهش دهد. اما با نرخ تورم ۳.۸ درصدی، این سناریو به شدت تضعیف شده است. حتی اگر تورم هسته‌ای (بدون احتساب نفت و مواد غذایی) نیز عملکرد ضعیفی داشته باشد، فدرال رزرو عملاً دستش برای کاهش نرخ بسته است.

تحلیلگران ارشد وال استریت اکنون معتقدند که سناریوی افزایش مجدد نرخ بهره یا حداقل حفظ آن در سقف‌های چنددهه اخیر (حدود ۵.۵ تا ۶ درصد) به محتمل‌ترین گزینه تبدیل شده است. این سیاست یعنی تداوم «دلار قوی»، خروج سرمایه از بازارهای نوظهور و فشار مضاعف بر دارایی‌های پرریسک.

واکنش بازارها؛ سقوط شاخص‌ها و فرار به سوی امنیت

آنی که داده‌های CPI منتشر شد، معامله‌گران میزهای ارز و سهام را رها کردند و به سوی پناهگاه‌های امن گریختند. شاخص‌های آتی سهام آمریکا بلافاصله بین ۰.۸ تا ۱.۲ درصد ریزش کردند. دلار آمریکا در برابر سبد ارزهای اصلی جهش کرد و طلا (که تا لحظاتی قبل صعودی بود) مقداری از ارزش خود را از دست داد. اما نقطه آسیب‌پذیر اصلی، بازار ارزهای دیجیتال بود. بیت‌کوین که در هفته‌های اخیر با شایعات کاهش نرخ بهره، تا آستانه ۸۵ هزار دلار هم صعود کرده بود، در واکنش به این خبر به شدت عقب‌نشینی کرد.

این الگوی رفتاری ثابت می‌کند که در شرایط فعلی، «ارزهای دیجیتال» یک دارایی پرریسک هستند که اولین ضربه را از سیاست پولی انقباضی می‌خورند. تا زمانی که فدرال رزرو مجبور به نگه داشتن نرخ بهره در سطوح بازدارنده باشد، انتظار روند صعودی پایدار در کریپتو دشوار است.

 داستانی که پایانی ندارد

آمار تورم آوریل آمریکا تنها یک رکورد آماری نبود؛ یک هشدار استراتژیک بود. این هشدار به واشنگتن می‌گوید که تا زمانی که امنیت انرژی خلیج فارس تضمین نشود و تنش با ایران حل نشود، نمی‌توان انتظار داشت نرخ بهره کاهش یابد. فدرال رزرو در این میان فقط یک تماشاگر است؛ بازیگر اصلی میدان، دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو در برابر رهبران ایران هستند. تا زمانی که آتش در تنگه هرمز خاموش نشود، فشاری که روی دوش مصرف‌کننده آمریکایی است، هر ماه رکورد جدیدی را در تورم به ثبت خواهد رساند. بازارها اکنون نه به چاپ بعدی CPI، که به خروجی مذاکرات غیرمستقیم وین و مسکو چشم دوخته‌اند.

دیدگاهتان را بنویسید