پرونده جفری اپستین، که امروز به‌عنوان یکی از تکان‌دهنده‌ترین نمونه‌های فساد ساختاری در غرب شناخته می‌شود، نه با اقدام نهادهای قضایی یا فشار سیاستمداران، بلکه با سماجت یک روزنامه محلی از دل خاکستر فراموشی بیرون آمد. سال‌ها سکوت رسانه‌های بزرگ آمریکا، توافق‌های پشت‌پرده دادستانی و نفوذ شبکه نخبگان سیاسی و مالی، این پرونده را عملاً دفن کرده بود؛ اما یک خبرنگار محلی در میامی هرالد با پیگیری بی‌امان خود نشان داد چگونه یک سیستم قدرتمند برای محافظت از یک متهم ثروتمند، عدالت را قربانی کرده است. این گزارش‌ها نه‌تنها پرونده اپستین را دوباره به جریان انداخت، بلکه پرده از فساد گسترده‌ای برداشت که رسانه‌های بزرگ سال‌ها از آن چشم پوشیده بودند.

به گزارش سرمایه فردا، یک روزنامه محلی چگونه پرونده فساد سیستماتیک اپستین را افشا کرد؟ پرونده جفری اپستین اگر امروز به‌عنوان یکی از نمادهای فساد ساختاری در جهان غرب شناخته می‌شود، بیش از هر چیز مدیون پافشاری رسانه‌هاست؛ البته رسانه‌های بزرگ آمریکا، نه دادگاه‌ها، نه سیاستمداران و نه نهادهای نظارتی آنان. این پرونده، پیش از آن‌که یک رسوایی جنسی باشد، در ابتدا یک شکست رسانه‌ایِ طولانی و سپس یک پیروزی دیرهنگام روزنامه‌نگاری مستقل و محلی بود.

در سال ۲۰۰۸ اپستین با یک توافق پشت‌پرده‌ی خجالت‌آور، فقط به جرم «جلب روسپی زیر سن قانونی» محکوم شد. ۱۳ ماه زندان رفت، آن هم با امکان خروج روزانه برای کار.

تا قبل از ۲۰۱۸ نیویورک تایمز سی‌ان‌ان و دیگر شبکه‌های بزرگ آمریکایی درباره او یا سکوت کردند یا پرونده را به حاشیه راندند. چون پای سیاستمدارها، بانک‌داران و خاندان سلطنتی وسط بود و پرونده پُر ریسک تلقی می‌شد. سردبیرها ترجیح می‌دادند با اپستینِ زنده و وکلای او درگیر نشوند.

اما روزنامه میامی هرالد، این سکوت را شکست. همه‌چیز با اولین گزارش این رسانه‌ی محلی ترک برداشت. خانم جولی کی. براون، خبرنگار تحقیقی این روزنامه اولین گزارش را نوشت. او پرونده‌ی خاک‌خورده‌ی ۲۰۰۸ را بیرون کشیده بود. ده‌ها قربانی را پیدا کرده بود. و به‌جای روایت حقوقی، به سراغ روایت قربانیان رفته بود. متوجه توافق پشت‌پرده‌ی دادستانی با اپستین شد و این توافق را را خط‌به‌خط کالبدشکافی کرد. بعد از آن گزارش دوم و سوم و چهارم را نوشت. تمام گزارش‌ها با نام «انحراف عدالت» منتشر شدند.

این گزارش‌ها نشان می‌دادند دادستان آمریکایی عمداً قربانیان را دور زده است و اپستین عملاً برای خودش مصونیت خریده است. بعد از انتشار این گزارش‌ها، افکار عمومی حساس و موضوع مثل یک بمب خبری منفجر شد. وزارت دادگستری مجبور به واکنش شد و پرونده دوباره باز شد.

جزئیات پرونده اپستین در رسانه‌ها

وقتی اپستین دوباره بازداشت شد، رسانه‌های اروپایی جسورتر از رسانه‌های آمریکایی شدند. زیرا شبکه نخبگانی آلوده به فساد همه درگیر این پرونده بودند. اشپیگل آلمانی بر روی «شبکه قدرت» و رابطه اپستین با نخبگان جهانی تمرکز کرد و سلسله گزارش‌های مختلفی نوشت. لوموند فرانسه به این پرداخت که چرا سیستم آمریکایی ترجیح داد پرونده را خفه کند و بی‌بی‌سی پرونده‌ی پرنس اندرو را تا مرز فروپاشی حیثیتی خاندان سلطنتی جلو برد.

این رسانه‌ها بدون تعارف از همه چهره‌ها و آدم‌های بزرگ نام بردند. اما تمام اینها تا زمانی بود که اپستین. سال ۲۰۱۹ او در زندان خودکشی کرد. برخی هم معتقدند که به قتل رسید. برای همین تمرکز روزنامه‌نگاران بر این موضوع رفت که خودکشی کرده یا به قتل رسیده است>؟»

در این پرونده رسانه‌های بزرگ آمریکایی کم‌کار و محافظه‌کار بودند. اگر پیگیری رسانه‌ی محلی میامی هرالد و یک خبرنگار پیگیر او نبود، مشخص نمی‌شد چگونه سیستم مخوف اپستین به چالش کشیده می‌شد.

چند سال پیش یک روزنامه‌نگار قدیمی گفته بود: فساد بزرگ را معمولاً رسانه‌های بزرگ افشا نمی‌کنند؛ رسانه‌هایی افشا می‌کنند که هنوز چیزی برای از دست دادن ندارند. این پرونده یادآور سخن او بود.