پایگاه خبری سرمایه فردا

ماه مبارک رمضان، با تمام معنویت و حال و هوای خاص خود، همواره تغییراتی در ریتم زندگی روزمره ایجاد می‌کند. یکی از مهم‌ترین این تغییرات، ساعات کار ادارات و مشاغل است؛ جایی که هم نیاز به عبادت و بهره‌گیری از فضیلت این ماه وجود دارد و هم ارائه خدمات به مردم باید در جریان باشد. این روزها، بار دیگر بحث ساعات کاری در ماه رمضان داغ شده و تصمیمات جدیدی برای آن اتخاذ گردیده است.

برآوردها نشان می‌دهد گردش مالی شبانه تهران می‌تواند به چند میلیارد دلار در سال برسد؛ ظرفیتی که در صورت مدیریت درست می‌تواند به موتور اشتغال، رونق گردشگری و افزایش کیفیت زندگی شهری بدل شود. با این حال، نبود قوانین شفاف، کمبود زیرساخت‌های امنیتی و مقاومت‌های فرهنگی، این فرصت را به چالشی جدی برای سیاست‌گذاران شهری تبدیل کرده است.

در قلب پایتخت، برج‌ها هر روز قد می‌کشند، اما سدها هر روز فرو می‌نشینند. تهران در میانه‌ی یک تناقض تاریخی ایستاده: توسعه‌ای که بی‌محابا پیش می‌رود، و منابعی که بی‌صدا تحلیل می‌روند. بحران آب دیگر یک هشدار زیست‌محیطی نیست؛ تهدیدی است برای امنیت، اقتصاد و آینده‌ی شهری که نفس‌هایش را با چاه‌های خشک و باران‌های کم‌رمق تنظیم می‌کند.

در حالی که کشور با تورم، تحریم، کسری بودجه و فرسایش اعتماد عمومی دست‌و‌پنجه نرم می‌کند، طرح انتقال پایتخت به سواحل خلیج فارس بار دیگر از سوی رئیس‌جمهور مطرح شده است—پیشنهادی که نه پشتوانه مطالعاتی دارد و نه پاسخگوی اولویت‌های فوری مردم. در شرایطی که جامعه چشم‌انتظار اصلاحات اقتصادی و ثبات معیشتی است، پرداختن به چنین پروژه‌ای بیشتر نشانه‌ای از گریز دولت از واقعیت‌های سخت امروز است.

افشای فهرست جدیدی از مجتمع‌های تجاری ناایمن در تهران، بار دیگر زنگ خطر را برای ایمنی شهری به صدا درآورده است. با وجود کاهش تعداد ساختمان‌های بحرانی از ۱۲۹ به ۶۰ مورد، هنوز بیش از ۷۸ هزار ساختمان ناایمن در پایتخت شناسایی شده‌اند از بیمارستان‌ها تا بازارهای پررفت‌وآمد. پرسش بی‌پاسخ این است: چرا با وجود هشدارها، این مراکز همچنان فعال‌اند و چه کسی مسئول فاجعه احتمالی بعدی خواهد بود؟

طرح تعطیلی پنجشنبه‌ها که قرار بود گامی در جهت افزایش بهره‌وری و آرامش کارمندان باشد، در فضای سیاست‌زده ایران به یک مناقشه حقوقی، جناحی و اجتماعی بدل شده است. اختلاف میان نهادهای تصمیم‌گیر، اجرای ناقص در استان‌ها و بلاتکلیفی کارمندان، این تصمیم ساده را به نمادی از ناکارآمدی در سیاست‌گذاری عمومی تبدیل کرده است که حتی یک روز مرخصی هم قربانی جدل‌های بی‌پایان می‌شود.

کاخ مظفری دارآباد، بنایی قجری با معماری فرانسوی، روزگاری پناهگاه مظفرالدین شاه برای درمان سل بود و امروز، در دل بیمارستان مسیح دانشوری، به موزه‌ای پزشکی بدل شده است. این کاخ که در دوره رضا شاه به آسایشگاه سل و سپس به مرکز آموزش و پژوهش بیماری‌های ریوی تبدیل شد، اکنون نمادی از پیوند تاریخ، درمان و معماری در شمال تهران است.

عضو شورای شهر تهران گفت: شهردار تهران تأکید کرده که کارگاه تعطیل نخواهد شد و وعده داده است که ایستگاه متروی حرم عبدالعظیم حسنی تا پایان سال به بهره‌برداری می‌رسد.

در شلوغی و آلودگی امروز تهران، خیلی‌ها انگشت اتهام را به سمت تراکم‌فروشی شهرداری می‌گیرند، اما بررسی دقیق اسناد سه دوره «طرح جامع تهران» ثابت می‌کند که مقصر اصلی نه تنها شهرداری، بلکه شورای عالی شهرسازی و معماری است. در واقع تهران قربانی سیاست‌های شورای عالی شهرسازی شد؟ شورای عالی شهرسازی چگونه تراکم را رسمی‌کرد و این مساله چالش های جدی را پیشروی پایتخت قرار داده است؟