پایگاه خبری سرمایه فردا

خواننده‌ای که با صداهای ماندگار وارد حافظه جمعی شد، امروز بیش از هر زمان دیگری با پرسش مخاطبان درباره کنسرت‌هایش روبه‌روست؛ لهراسبی در گفت‌وگویی تازه از پشت‌صحنه وسواس‌های موسیقایی، نگاهش به قضاوت‌های شتاب‌زده و اولویت دادن به حال مردم سخن می‌گوید.

زادروز جلال شباهنگی یادآور هنرمندی است که بی‌هیاهو و با تأمل، جهانی آرام را به بوم، حجم و شیشه منتقل کرد؛ هنرمندی که آثارش نه گزارش، بلکه شعری بصری بودند و با سادگی و فروتنی، مخاطب را به مکث و اندیشیدن دعوت می‌کردند.

برنامه «گنگ» با اجرای علی ضیا و حضور محمدرضا شایع، تنها یک تجربه موسیقایی نبود؛ بلکه نشانه‌ای از تغییر مسیر رسانه‌های پلتفرمی به سمت حاشیه‌سازی و جنجال شد. از واکنش‌های حقوقی و سیاسی تا موضع‌گیری خود رپرها، این برنامه نشان داد که فرهنگ امروز بیش از آنکه بر خلاقیت و محتوا بنا شود، بر تحریک حساسیت‌ها و تابوشکنی استوار شده است؛ روندی که در کوتاه‌مدت توجه مخاطب را جلب می‌کند اما در بلندمدت به فرسایش اعتماد عمومی و ابتذال فرهنگی منجر خواهد شد.

تورم و گرانی، هنر را از بستر عمومی جامعه جدا کرده و به کالایی لوکس برای اقلیتی خاص بدل ساخته است؛ روندی که اگر مهار نشود، نه‌تنها مخاطبان گسترده فرهنگ را کنار می‌زند، بلکه نقش اجتماعی و تربیتی هنر را نیز تهدید می‌کند.

با آغاز پخش «دشتستان»، نام سیروس همتی دوباره در کانون توجه قرار گرفته است؛ هنرمندی که سال‌ها میان تئاتر و تصویر رفت‌وآمد کرده و هر بار نقشی تازه را برای تجربه انتخاب کرده است. گفت‌وگوی او درباره این مجموعه، کمدی اجتماعی، سالن‌های خصوصی، بلاگرها و فضای مجازی، تصویری روشن از دغدغه‌های یک بازیگر در روزگار امروز ارائه می‌دهد.

جشنواره جهانی فیلم فجر با ریاست نوری بیلگه جیلان، جدل تازه بر سر دست‌نوشته‌های نیما یوشیج، بستری شدن هادی مرزبان در بخش مراقبت‌های ویژه و پیروزی حقوقی صابر ابر پس از پنج سال، مهم‌ترین خبرهای این روزهای صحنه فرهنگ و هنر ایران را شکل داده‌اند؛ خبرهایی که هرکدام نبض متفاوتی از وضعیت سینما، تئاتر و ادبیات کشور را نشان می‌دهند.

هنرمند معاصر و استاد دانشگاه، با ترکیب ریشه‌های نگارگری ایرانی و زبان بصری مدرن، توانسته شناسنامه‌ای منحصر به فرد برای آثار خود بسازد. او معتقد است هنر باید از قالب‌های تحمیلی بازار فاصله بگیرد و با سلیقه مخاطب پیوند بخورد؛ رویکردی که در کنار فعالیت‌های آموزشی و مدیریتی‌اش، جایگاه ویژه‌ای برای او در ارتقای هنرهای تجسمی ایران رقم زده است.

موج تازه موزیکال‌های پرهزینه در ایران، از «الیور توئیست» تا «مری پاپینز»، سالن‌های تئاتر را به صحنه‌هایی شبیه برادوی بدل کرده است. این آثار با دکورهای عظیم و گروه‌های چندصدنفره توانسته‌اند مخاطبان تازه‌ای جذب کنند، اما قیمت‌های میلیونی بلیت و کمبود زیرساخت‌های استاندارد، پرسش‌های جدی درباره آینده این ژانر در اقتصاد هنر ایران ایجاد کرده است.

بیژن نجدی تنها نویسنده‌ای نبود که میان شعر و داستان پل زد؛ او با نگاه شاعرانه‌اش به زندگی روزمره، توانست از جزئی‌ترین لحظه‌ها جهانی بسازد که هنوز هم در ادبیات ایران زنده است. هر بار که نامش در زادروزش تکرار می‌شود، یادآور این حقیقت است که روایت می‌تواند از مه و باران آغاز شود و در حافظه جمعی جاودانه بماند.