پایگاه خبری سرمایه فردا

گزارش ۹ ماهه شرکت‌های حمل‌ونقل در نگاه اول از جهش‌های چندصددرصدی و سودهای چشمگیر خبر می‌دهد، اما پشت این اعداد درخشان، نشانه‌های جدی از ناپایداری دیده می‌شود. بسیاری از شرکت‌ها تنها با افزایش نرخ خدمات یا درآمدهای غیرعملیاتی توانسته‌اند سود خود را بالا نگه دارند و نمادهایی مانند حسینا و حبندر حتی با وجود سوددهی، افت محسوس عملکرد را تجربه کرده‌اند. این شکاف میان سودهای روی کاغذ و واقعیت عملیاتی نشان می‌دهد صنعت حمل‌ونقل بدون کنترل هزینه‌ها، نوسازی ناوگان و اصلاح ساختار درآمدی، در معرض ریسک جدی قرار دارد و رشدهای امروز نمی‌تواند تضمینی برای فردای این صنعت باشد.

بازپس‌گیری رجا پس از سال‌ها بلاتکلیفی، نه نشانه اصلاح ساختاری است و نه پایان یک اشتباه تاریخی؛ بلکه پرده دیگری از چرخه‌ای است که در آن دارایی‌های ملی میان دولت و صندوق‌ها دست‌به‌دست می‌شود، بی‌آنکه کسی پاسخ دهد این بازی پرهزینه دقیقاً به سود چه کسانی است و زیان آن بر دوش چه کسانی می‌افتد.

با وجود تبادل ۷ میلیون گردشگر و تجارت ۱۲ میلیارد دلاری میان ایران و عراق در سال ۱۴۰۳، خط ریلی شلمچه–بصره همچنان در مرحله وعده باقی مانده است. این مسیر کوتاه اما استراتژیک، می‌تواند نقطه اتصال زیرساختی برای رفاه مسافران، تسهیل تجارت منطقه‌ای و تقویت پیوندهای ژئوپلتیک باشد اگر از ایستگاه تأخیر عبور کند و به ریل اجرا برسد.

شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران در حالی با میلیاردها تومان بدهی انباشته و زیان خالص مواجه است که پروژه‌های زیرساختی در داخل و خارج کشور با چالش تأمین اعتبار روبه‌رو شده‌اند. ضعف در مدیریت مالی، ناتوانی در توسعه تجارت ریلی، و عدم وصول مطالبات، چشم‌انداز این نهاد کلیدی حمل‌ونقل را در هاله‌ای از ابهام قرار داده است.

پاسخ موشکی ایران به رژیم صهونیستی چگونه طرح های اقتصادی غرب را به چالش کشید و شکست راهبردی کریدور ایمک را رقم زد؟

شرکت حسینا در سال ۱۴۰۳ با رشد ۷۰٪ در درآمدهای عملیاتی و ۷۲٪ در سود خالص، عملکرد مالی قدرتمندی را ثبت کرده است. افزایش سرمایه ۲۶۱٪، بهبود جریان نقدینگی و کاهش نسبت بدهی به دارایی، موقعیت مالی شرکت را تقویت کرده‌اند. در کنار این رشد، مدیریت هزینه‌ها و نوسانات نرخ ارز از چالش‌های اصلی هستند که نیازمند توجه برای حفظ مسیر سودآوری حسینا خواهند بود.

شبکه حمل‌ونقل ریلی ایران با توسعه و نوسازی خطوط و ناوگان خود، به کاهش وابستگی به حمل‌ونقل جاده‌ای و افزایش کارایی اقتصادی کشور کمک می‌کند. این شبکه با اجرای پروژه‌های استراتژیک و جذب سرمایه‌گذاری بخش خصوصی، ایران را به هاب ترانزیتی منطقه‌ای تبدیل خواهد کرد.

توسعه خطوط راه‌آهن بین کشورها، سبب افزایش بهره‌برداری از حمل و نقل ریلی بین المللی و درآمد کشور از این بخش روندی صعودی گرفته است.

بندر چابهار برای ورود کالا و ترانزیت به آسیای مرکزی، خاورمیانه و اروپا مهم است. به همین دلیل دروازه ترانزیتی شرق به غرب است.