پایگاه خبری سرمایه فردا

به گزارش سرمایه فردا، بحران خرابی پله‌برقی‌های پایتخت که حالا به یک «کلاف سردرگم» در مدیریت شهری تبدیل شده، در روزهای اخیر با افزایش گلایه‌های مردمی و انتقادات تند اعضای شورای شهر وارد فاز جدیدی

افزایش بی‌سابقه جمعیت سگ‌های ولگرد در تهران و دیگر شهرها، از گزش‌های مرگبار تا هزینه‌های سنگین درمان هاری، به یکی از جدی‌ترین چالش‌های بهداشت عمومی و مدیریت شهری بدل شده است؛ بحرانی که نبود آمار دقیق و راهکارهای پایدار، آن را پیچیده‌تر کرده است

در دل سنندج، جایی میان خاطره و خاک، تپه‌ای ایستاده که نه‌فقط توده‌ای از زمین، بلکه شناسنامه‌ای زنده از هویت شهری، حافظه جمعی و تنفس اکولوژیک شهر است. تپه قوپال، با همه زیبایی پاییزی‌اش، این روزها در آستانه تصمیمی ایستاده که یا آن را به پارکی فرهنگی بدل می‌کند، یا به بلوک‌های سیمانی بی‌خاطره. پرسش اینجاست: آیا تاریخ، طبیعت و مردم، در برابر سند و ساخت‌وساز تاب خواهند آورد؟

شهردار تهران، در حاشیه اجلاس اتحادیه شهرها و دولت‌های محلی در چین، با انتقاد از بی‌توجهی نهادهای بین‌المللی به قربانیان خشونت، خواستار حمایت از شهرهای جنگ‌زده و شهردارانی شد که قربانی سیاست‌ورزی شده‌اند و غزه را نماد نابودییک شهر دانست و تأکید کرد که سازمان‌های جهانی باید مسئولیت‌پذیرتر عمل کند.

در دل یک کلان‌شهر ۱۲ میلیون نفری، مدیریت پسماند دیگر فقط یک وظیفه اداری نیست؛ به بحرانی روزمره تبدیل شده که از کمبود پاکبان تا چالش‌های زیست‌محیطی آرادکوه، همه‌چیز را درگیر کرده است. حالا شهرداری تهران با طرح‌هایی چون «نوماند» و کمپین‌های مردمی، تلاش می‌کند این چرخه را دوباره به حرکت درآورد—اما مسیر پاکیزگی، بدون همراهی شهروندان، ناتمام خواهد ماند

شهرداری تهران در یکسال اخیر با اجرای طرحی گسترده و چندوجهی، بیش از ۲۸۵۰ نفر از افراد آسیب‌دیده از جمله متکدیان، کودکان کار و زباله‌گردها را از سطح شهر جمع‌آوری و ساماندهی کرد.

در شلوغی و آلودگی امروز تهران، خیلی‌ها انگشت اتهام را به سمت تراکم‌فروشی شهرداری می‌گیرند، اما بررسی دقیق اسناد سه دوره «طرح جامع تهران» ثابت می‌کند که مقصر اصلی نه تنها شهرداری، بلکه شورای عالی شهرسازی و معماری است. در واقع تهران قربانی سیاست‌های شورای عالی شهرسازی شد؟ شورای عالی شهرسازی چگونه تراکم را رسمی‌کرد و این مساله چالش های جدی را پیشروی پایتخت قرار داده است؟

در تیرماه ۱۴۰۴، تورم به ۴۱ درصد رسید، در حالی که افزایش حقوق برای خانواده‌های بدون فرزند تنها ۲۰ درصد بود. این شکاف در سال‌های ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ نیز وجود داشت، جایی که تورم بین ۳۳ تا ۳۶ درصد بود اما حقوق‌ها تنها ۲۰ درصد افزایش یافتند. بی‌توجهی به ترمیم حقوق موجب تعمیق شکاف رفاهی و کاهش قدرت خرید شده، به‌ویژه برای دهک های پایین که تنها می توانند ۵۰ درصد از سبد مصرفی خود را تأمین کنند.

در عصری که نهادهای جهانی برای حفظ صلح تأسیس شده‌اند، سکوت شورای امنیت در برابر حملات به جان انسان‌ها و تأسیسات صلح‌آمیز ایران، پرسش‌هایی بنیادین درباره مشروعیت اخلاقی این نهاد برمی‌انگیزد. در این روایت تحلیلی، مرگ انسان‌ها از زاویه حقوق بشر و ساختار قدرت جهانی بازخوانی شده و نشان داده می‌شود که چگونه منافع سیاسی بر اصول اخلاقی غلبه یافته‌اند.