پایگاه خبری سرمایه فردا

وقتی نهاد صنفی می‌تواند تاثیرگذار باشد که اعضای صنف اولا متشکل باشند و از همه نیروی مادی و معنوی خود برای پیشبرد اهداف صنف استفاده کنند و ثانیا در امور صنفی خود مشارکت فعال داشته باشند.

در یکی از پرتنش‌ترین بزنگاه‌های سیاسی ایران، انتخاب دوباره آذر منصوری به ریاست جبهه اصلاحات، نه صرفاً یک تصمیم تشکیلاتی، بلکه تلاشی برای بازتعریف اصلاح‌طلبی در عصر بی‌اعتمادی عمومی و بحران مشروعیت است. این انتخاب، در دل تحولات ژئوپلیتیکی و داخلی، حامل پیامی است از ایستادگی، بازسازی و شاید آخرین فرصت برای احیای گفتمانی که روزگاری امید تغییر بود.

بیانیه تازه جبهه اصلاحات ایران، پرده از ماهیتی برمی‌دارد که سال‌ها در لایه‌های گفتمانی این جریان نهفته بود؛ جریانی که از ابتدا نه در امتداد انقلاب اسلامی، بلکه در تقابل با آن زاده شد. این متن، با حذف مفاهیم دینی، بازتعریف عدالت و آزادی در چارچوب لیبرالیسم، و دعوت به پذیرش نظم جهانی، نشان می‌دهد که اصلاحات نه پروژه‌ای برای بهبود نظام، بلکه طرحی برای استحاله آن است. در این روایت، انقلاب اسلامی به یک خطای تاریخی تقلیل یافته و آرمان‌های آن به مانعی برای منافع طبقه متوسط شهری تبدیل شده‌اند. تقابل میان دو پروژه تمدنی—اسلامی و سکولار—اکنون بیش از هر زمان دیگر، در قالب بیانیه‌ای رسمی و بی‌پرده، عینیت یافته است.

بیانیه اخیر جبهه اصلاحات با عنوان «آشتی ملی»، به‌جای ارائه راهکاری برای اصلاحات ساختاری، به‌زعم منتقدان، نقشه‌ای برای تسلیم در برابر غرب و خلع سلاح ایران ترسیم کرده است. از پیشنهاد تعلیق داوطلبانه غنی‌سازی تا دعوت به مذاکره با آمریکا در اوج تهدیدات نظامی، این سند نه‌تنها با واقعیت‌های ژئوپلیتیکی ایران همخوانی ندارد، بلکه به گفته محمدرضا جلائی‌پور، فعال اصلاح‌طلب، فاقد تحلیل روزآمد، ساده‌انگارانه و ملتمسانه است. در شرایطی که امنیت ملی در معرض خطر است، این بیانیه بیش از آنکه مصالح مردم را نمایندگی کند، به فهرستی از آرزوهای دشمنان ایران شباهت دارد.

کلید موفقیت کشورها در اقتصاد توزیع عادلانه حقوق و فرصت‌ها و جلوگیری از تمرکز ثروت است که می‌تواند به رشد و شکوفایی کمک کند.

در ایران، اصلاحات نهادی اغلب از بالا به پایین و توسط مدیران سیاسی اجرا می‌شود، بدون اینکه مشارکت گسترده‌ای از سوی جامعه داشته باشد.