پایگاه خبری سرمایه فردا

در حالی‌که برنامه‌ریزی برای احداث فاز دوم منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی آغاز شده، روایت‌های رسمی از این طرح بیشتر بر اقتدار ملی و افتخارآفرینی دولت تمرکز دارند و نقش مردم به‌عنوان ذینفعان اصلی توسعه، در حاشیه قرار گرفته است.

هجده سال از جلسه پرتنش هیأت‌مدیره نفت برای واگذاری توسعه میادین گازی گلشن و فردوسی به شرکت نفت و گاز پارس می‌گذرد؛ میادینی با ذخایر عظیم که روزی قرار بود جزیره سیری را به قطب صادرات گاز مایع ایران بدل کنند، اما امروز در سکوتی سنگین و بی‌سرانجام، به حاشیه بایگانی طرح‌های انرژی کشور رانده شده‌اند—نمادی از فراموشی پرهزینه در سیاست‌گذاری منابع ملی.

به دنبال افزایش شکایات خریداران خودرو در زمینه‌های مختلف از جمله تأخیر در تعمیرات و تحویل خودروهای معیوب، کمبود قطعات یدکی در نمایندگی‌های مجاز، و نارضایتی از خدمات پس از فروش، رئیس سازمان حمایت مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان نسبت به تداوم این وضعیت به خودروسازان هشدار داد.

بازار سرمایه ایران بار دیگر نشان داد که در شرایط فعلی، نقدینگی ورودی مهم‌ترین محرک روندهاست؛ جریانی که با عبور از مقاومت‌های فنی و بی‌اثر کردن اخبار منفی، شاخص کل را رشد داده است.

در حالی‌که میانگین خودکفایی غذایی ایران طی سه دهه گذشته حدود ۷۰ درصد برآورد شده، بررسی دقیق‌تر نشان می‌دهد که این عدد حاصل تعادلی شکننده میان تولید داخلی، مدیریت منابع و وابستگی به واردات است. فاصله ۳۲ درصدی میان کف و سقف خودکفایی، نه‌تنها شاخصی از تاب‌آوری نظام غذایی کشور است، بلکه هشداری درباره آسیب‌پذیری آن در برابر بحران‌های اقلیمی، ضعف مدیریتی و نوسانات بازار جهانی محسوب می‌شود.

در روزگاری که نفت دیگر فقط یک منبع انرژی نیست، بلکه ابزاری برای تنظیم قدرت جهانی شده، تحلیل‌های تازه از پشت‌پرده‌ی سیاست‌های واشنگتن، سقوط قیمت‌ها و ضعف‌های داخلی ایران، تصویری نگران‌کننده از تقاطع جنگ، اقتصاد و وابستگی ترسیم می‌کنند. از بازی پنهان آمریکا با بازار انرژی تا خلأهای فناورانه و مدیریتی در داخل، این روایت‌ها نشان می‌دهند که ژئوپلیتیک امروز، میدان نبردی است که در آن حتی لوبیاپلو هم می‌تواند نشانه‌ای از رصد جهانی باشد.

نسبت پایین، ان ای پی کروی نشان‌دهنده تخفیف قابل‌توجه بازار نسبت به ارزش واقعی دارایی‌های شرکت و پتانسیل رشد در صورت بهبود شرایط صنعت فلزات پایه است.

سعید میرزامحمدی در این یادداشت تحلیلی، با نگاهی انتقادی به سیاست‌های تنظیم‌گرایانه و تقاضامحور دولت‌ها، از ناکارآمدی اقتصاد دستوری در ایران سخن می‌گوید. او با مرور پنج دهه مداخله‌گری، تأکید می‌کند که تنها راه برون‌رفت از بن‌بست فعلی، تجربه‌ای جسورانه از اقتصاد آزاد است—نه به‌عنوان نسخه‌ای وارداتی، بلکه به‌عنوان ضرورتی ملی برای احیای تولید، مهار رانت، و بازگرداندن تعادل به رابطه تولیدکننده و مصرف‌کننده. این مسیر، اگر با اعتماد به نسل جوان و اصلاحات تدریجی همراه شود، می‌تواند آینده‌ای رقابت‌پذیر و پایدار برای اقتصاد ایران رقم بزند.

در سال های اخیر گسترش ابزارهای نظارتی همچون سامانه‌ها به‌جای تسهیل، به مانع کسب و کارها تبدیل شده و تولیدکننده به جای توسعه تولید درگیر فرم اجرا شده اند.