پایگاه خبری سرمایه فردا

گیاهی که روزی برای زیبایی محوطه ویلاها کاشته شد، امروز به تهدیدی جدی برای جنگل‌های هیرکانی تبدیل شده است؛ آروجیا، پیچنده‌ای سمی و مهاجم که با نور بیشتر، رطوبت بالاتر و دخالت انسانی، گستره نفوذش را تا عمق جنگل پیش برده و اکنون کنترل آن تنها با آگاهی‌رسانی و حذف فیزیکی ممکن است.

در جنوب سیستان‌ و بلوچستان، جایی که کپرها هنوز سقف زندگی‌اند و کودکی زودتر از بلوغ تمام می‌شود، روستای گورشون با فقر، بی‌هویتی، بی‌آبی و کودک‌همسری دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ جغرافیایی که سال‌ها از نگاه سیاست‌گذاری دور مانده و امروز تنها روزنه امیدش، کاروان‌های امدادی هلال‌احمر است که برای لحظاتی کوتاه، زندگی را به جریان می‌اندازند.

پرونده شکایت دو خواهر نوجوان از پنج پسر جوان، که ابتدا با ادعای ربایش و تجاوز آغاز شد، با بازبینی دوربین‌ها و اعترافات تازه وارد مرحله‌ای پیچیده‌تر شد؛ جایی که یک آشنایی کوتاه در فضای مجازی، به فاجعه‌ای هولناک و پرونده‌ای سنگین در دادگاه کیفری تهران انجامید.

با نخستین موج بارش‌های زمستانی، بیش از ۴۳۱ شهر و روستا در ایران درگیر سیلاب شدند؛ رخدادی که بار دیگر نشان داد مشکل اصلی نه باران، بلکه مدیریت نادرست سرزمین و دخالت‌های انسانی در بستر طبیعت است. کارشناسان هشدار می‌دهند که بدون اصلاح سیاست‌های توسعه‌ای و اجرای مدیریت یکپارچه حوضه‌های آبریز، خسارات سیلاب در سال‌های آینده سنگین‌تر خواهد شد.

شکست غیرمنتظره زاهد والنسیا، قهرمان جهان ۲۰۲۵، برابر کشتی‌گیری گمنام در آمریکا، نه‌تنها یک اتفاق ورزشی، بلکه یک «پیام تاکتیکی» روشن برای پژمان درستکار و کادر فنی تیم ملی کشتی آزاد ایران است؛ پیامی که نشان می‌دهد حتی مرگبارترین سبک‌ها نیز با تحلیل دقیق و اجرای هوشمندانه قابل مهارند.

بهتاش فریبا، پیشکسوت خوش‌نام باشگاه استقلال و آقای گل جام ملت‌های ۱۹۸۰، در گفتگویی تفصیلی با نگاهی کارشناسانه به تحلیل وضعیت بحرانی آبی‌پوشان در آستانه دیدار سرنوشت‌ساز مقابل المحرق بحرین پرداخت. وی ضمن نقد عملکرد مهاجمان چند میلیون دلاری و ناکارآمد تیم، به ماجرای جنجالی توهین تماشاگران در تبریز نیز واکنش نشان داد و با دفاع قاطع از جایگاه اخلاقی و فنی کریم باقری، هجمه به این چهره ملی را لکه ننگی بر دامن فوتبال ایران برشمرد.

حریق ناگهانی در سینمای ۷۰ ساله لاله‌زار، بار دیگر ضعف مدیریت میراث فرهنگی و بی‌توجهی به بناهای تاریخی را آشکار کرد؛ حادثه‌ای که نه تنها یک نماد فرهنگی را در معرض نابودی قرار داد، بلکه پرسش‌های جدی درباره سیاست‌های حفاظت شهری و سودای مالکان برای تغییر کاربری بناهای ارزشمند برانگیخت.

غیبت آیین‌های بومی در سینمای ایران، از یلدا تا دیگر مناسبات فرهنگی، تنها یک فقدان نمادین نیست؛ بلکه نشانه‌ای از بحران هویت در روایت‌های سینمایی ماست. بازاندیشی در مفهوم «سینمای ملی» و تلاش برای ریل‌گذاری آگاهانه، ضرورتی است که هم فیلمسازان و هم سیاستگذاران فرهنگی باید به آن توجه کنند.

وقتی سرعت زندگی، کودکی را از نسل‌ها می‌رباید، نام هنگامه مفید همچنان یادآور جهانی است که در آن صدا، قصه و ترانه می‌توانستند پناهگاهی امن برای خیال‌پردازی باشند. زادروز او تنها یادآوری یک تولد نیست؛ مرور مسیری است که یک زن با صدای گرم و ذهنی خلاق، در حافظه جمعی ایرانیان حک کرده است.