تلگراف در تحلیلی تازه می‌نویسد ایران راهبردی طراحی کرده که می‌تواند آمریکا را نه با یک نبرد بزرگ، بلکه با جنگی طولانی، پرهزینه و چندلایه به عقب‌نشینی وادار کند. تهران با اتکا به موشک‌ها، پهپادها، حملات محدود اما مداوم و فشار بر مسیرهای انرژی، جنگ را از یک جبهه مشخص خارج کرده و آن را به یک نبرد فرسایشی تبدیل کرده است؛ نبردی که هزینه‌های سیاسی و اقتصادی آن برای واشنگتن می‌تواند بسیار سنگین‌تر از میدان نبرد باشد.

به گزارش سرمایه فردا، تحلیل تازه روزنامه تلگراف تصویری متفاوت از راهبرد ایران در مواجهه با آمریکا ارائه می‌دهد؛ تصویری که نشان می‌دهد تهران برخلاف تصور رایج، به دنبال یک نبرد سریع و تعیین‌کننده نیست، بلکه جنگ را به مسیری کشانده که در آن زمان، هزینه و فشار اقتصادی نقش اصلی را بازی می‌کنند. در این چارچوب، ایران می‌داند که طولانی شدن جنگ، تنها شانس واقعی برای متوقف کردن آمریکا و فرسایش قدرت تصمیم‌گیری واشنگتن است.

در این تحلیل تأکید شده که راهبرد ایران بر یک اصل کلیدی استوار است: آمریکا در جنگ‌های طولانی ضعیف می‌شود، نه در جنگ‌های کوتاه. تجربه افغانستان، عراق و حتی درگیری‌های پراکنده در سوریه و یمن نشان داده که واشنگتن در مواجهه با جنگ‌های فرسایشی، دیر یا زود با فشار افکار عمومی، هزینه‌های مالی و اختلافات داخلی روبه‌رو می‌شود. ایران دقیقاً روی همین نقطه ضعف دست گذاشته است.

تهران برای اجرای این راهبرد، مجموعه‌ای از ابزارهای نظامی و ژئوپلیتیک را به‌کار گرفته است. موشک‌ها و پهپادها در این میان نقش ستون فقرات را دارند؛ ابزارهایی که با هزینه‌ای بسیار کمتر از تجهیزات آمریکایی، می‌توانند خسارت‌های قابل توجهی وارد کنند. اما نکته مهم‌تر، نوع استفاده ایران از این ابزارها است: حملات محدود، مداوم و حساب‌شده که به‌جای ایجاد یک شوک بزرگ، دشمن را در یک روند فرسایشی قرار می‌دهد. این الگو نه‌تنها هزینه‌های آمریکا را افزایش می‌دهد، بلکه امکان پیش‌بینی و کنترل جنگ را برای واشنگتن دشوارتر می‌کند.

در کنار این حملات، تهدید دریایی و کنترل مسیرهای انرژی یکی از مهم‌ترین اهرم‌های ایران است. منطقه‌ای که بخش بزرگی از انرژی جهان از آن عبور می‌کند، با هر تنش کوچک دچار شوک قیمتی می‌شود. ایران با آگاهی از این واقعیت، جنگ را از یک نبرد نظامی صرف خارج کرده و آن را به یک بحران اقتصادی جهانی تبدیل کرده است؛ بحرانی که بازارهای انرژی، تجارت جهانی و حتی سیاست داخلی آمریکا را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

تلگراف همچنین به یک نکته مهم اشاره می‌کند: ایران جنگ را به یک جبهه محدود نکرده است. تهران در چند سطح و چند نقطه عمل می‌کند—از حمله به پایگاه‌های آمریکا گرفته تا فشار بر مسیرهای انرژی و ضربه به نقاط مختلف منطقه. این پراکندگی، جنگ را برای آمریکا پیچیده‌تر می‌کند؛ زیرا واشنگتن باید هم‌زمان در چند جبهه پاسخ دهد، منابع بیشتری مصرف کند و با عدم قطعیت بیشتری روبه‌رو شود.

در مجموع، راهبرد ایران نه بر قدرت آتش بیشتر، بلکه بر هوشمندی در انتخاب میدان، زمان و نوع درگیری استوار است. این رویکرد، جنگ را از یک نبرد نظامی به یک بازی طولانی‌مدت تبدیل کرده؛ بازی‌ای که در آن هزینه‌ها، فشار اقتصادی و فرسایش سیاسی می‌تواند آمریکا را به عقب‌نشینی وادار کند، حتی اگر در میدان جنگ برتری نظامی داشته باشد.