چهارشنبه ۱۵ بهمن ۱۴۰۴
اقتصاد کشور ونزوئلا در حال حاضر به درآمد نفتی گره خورده است. مادروو قصد دارد درآمد نفت را سه برابر کند. اما تحریمهای آمریکا مانع بزرگی است
به گزارش سرمایه فردا، قربان عباسی: هوگو چاوز، رئیس جمهور کمونیست ونزوئلا بر اثر سرطان درگذشت و معاون او، نیکولاس مادورو، جانشین او شد. بدون وجود کاریزمای چاوز ، انقلاب ونزوئلا تنها با ویرانی اقتصادی باقی ماند. کشور ونزوئلا که زمانی به لطف ذخایر نفت خود که به عنوان بزرگترین ذخایر جهان شناخته میشود، ثروتمندترین کشور آمریکای جنوبی بود.
اکنون کشور ونزوئلا یکی از فقیرترین کشورهای قاره است. منصفانه بگوییم که قیمت نفت در سال ۲۰۱۴، درست پس از به قدرت رسیدن مادورو، سقوط کرد.
بنابراین مادورو هرگز آن رونق اقتصادی را که چاوز برای خرج کردن در انواع برنامههای رفاهی داشت، تجربه نکرد. برعکس، او مجبور بود صورتحسابها را پرداخت کند. تورم سر به فلک زد.
در سال ۲۰۱۸، کشور ونزوئلا شروع به چاپ اسکناس یک میلیون بولواری کرد. امروز یک دلار آمریکا برابر با ۳،۲۱۹،۰۰۰ بولوار است. در پایان سال ۲۰۱۵، اپوزیسیون پس از ۱۶ سال کنترل سوسیالیستی بر پارلمان، انتخابات پارلمانی را برد.
تورم افسارگسیخته، گرسنگی، جرم و بیماری همهگیر شده است. بین سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰ حدود ۵ میلیون نفر از ونزوئلا گریختهاند که بزرگترین مهاجرت تاریخ آمریکای لاتین است. کاراکاس، پایتخت ونزوئلا، بنزین ندارد و دوباره جیرهبندی شده است.
رژیم کمونیستی مادورو که ورشکسته است، میخواهد به حدود ۲ میلیارد دلار طلای سپردهگذاری شده توسط ونزوئلا در بانک انگلستان دسترسی پیدا کند. اما خوان گوایدو ادعا میکند که دولت سایه او مالک قانونی آن طلا است و دولت بریتانیا ترجیح میدهد آن را به او بدهد (دعوای حقوقی بین گوایدو و مادورو در جریان است).
مادورو همچنین در تلاش است تا تولید نفت را سه برابر به ۱٫۵ میلیون بشکه در روز افزایش دهد، اما باید با تحریمهای آمریکا که تعمیر تجهیزات شکسته و خرید مواد شیمیایی حیاتی را دشوار میکند، مقابله کند.
مادورو در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۸ پیروزی خود را اعلام کرد، اما اکثر ناظران اعتراض کردند. در ژانویه ۲۰۱۹، در پی اعتراضات گسترده علیه رژیم مادورو، خوان گوایدو رهبر اپوزیسیون خود را رئیس جمهور موقت اعلام کرد.
توسط ایالات متحده، کانادا، چندین کشور اروپایی، سازمان کشورهای آمریکایی و اکثر دولتهای آمریکای لاتین شناخته شد؛ اما مادورو هرگز قدرت را تسلیم نکرد. در یک مقطع، ترامپ صحبت میکرد که گویی ایالات متحده آماده مداخله نظامی است، اما تنها با یک بیانیه از پوتین مبنی بر حمایت روسیه از مادورو، ترامپ دیگر هرگز کشور ونزوئلا را ذکر نکرد.
پوتین حتی در دسامبر ۲۰۱۸ دو بمبافکن توپولف TU-160 فرستاد. تحریمهای آمریکا اقتصاد ونزوئلا را فلج کرده است، اما چین و روسیه رژیم را زنده نگه میدارند.
روسیه به رژیم مادورو برای خرید جنگندهها و موشکهای روسی و اکتشاف مشترک نفت وام داده است. با وجود تحریمهای آمریکا، ونزوئلا توانسته است نفت را از طریق شرکتهایی مانند چین کنکورد پترولیوم و پالایشگاههای چینی صادر کند. ونزوئلا حدود ۲۰ میلیارد دلار فقط به چین بدهکار است.
کشور ونزوئلا اکنون در سطوح مختلف جامعه توسط جرایم سازمانیافته تهدید میشود. مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی نوشت که ونزوئلا یک دولت مافیایی است. فساد در دوران چاوز نیز شایع بود اما لزوماً به رژیم مرتبط نبود. به عنوان مثال، رادوان صباغ، رئیس شرکت فرومینرا، پس از اعتراف به سرقت ۱٫۸ میلیون دلار آمریکا بین سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳ به زندان محکوم شد.
با این حال، فساد در رژیم مادورو به یک شیوه زندگی تبدیل شده است. در فوریه ۲۰۱۷، ایالات متحده، معاون رئیس جمهور مادورو، تاریک ال عیسمی را به قاچاق مواد مخدر مرتبط با کارتل مواد مخدر مکزیکی لس زتاس متهم کرد.
در مارس ۲۰۱۸، بازرسان برزیلی کشف کردند که خود مادورو در رسوایی اودبرشت دخیل بوده است. در نوامبر ۲۰۱۸، آلخاندرو آندراده، یکی از همکاران سابق هوگو چاوز، به جرم پولشویی و رشوه در آمریکا به زندان محکوم شد که او را به یک میلیاردر تبدیل کرده بود. الکس ساب، یک تاجر کلمبیایی مرتبط با مادورو، تحت تعقیب ایالات متحده است.
در ژوئن ۲۰۲۰، ساب در کیپ ورد، هنگام توقف هواپیمای شخصی خود در مسیر ونزوئلا به ایران، بازداشت شد و اکنون منتظر استرداد به ایالات متحده است. ایالات متحده ادعا میکند که ساب در رشوه، پولشویی و فساد، همه در تبانی با رژیم مادورو، دخیل بوده است. تخمین زده میشود که بین سالهای ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۴، ۱۱ میلیارد دلار از شرکت ملی نفت ونزوئلا، پترولوئوس دو ونزوئلا، ناپدید شده است.
علاوه بر این مافیای سطح بالا، باندهای محلی نیز وجود دارند که کنترل محلههای کامل را در دست گرفتهاند. ایوان دوکه، رئیس جمهور کلمبیا، همچنین ادعا میکند که ونزوئلا گروه تروریستی که در ژوئن ۲۰۲۱ تلاش کرد او را ترور کند، یک گروه جدا شده از شورشیان سابق فارک، را پناه داده است.
نفتکش ونزوئلایی؛ ایران، بازیچه تقابل واشنگتن- پکن
توقیف دیروز نفتکش ونزوئلایی در کارائیب توسط آمریکا، اقدامی موردی نخواهد بود؛ بلکه در چارچوب رقابت فزاینده آمریکا و چین معنا مییابد. واشنگتن سالهاست تلاش میکند تا «زنجیرههای انرژی» پیرامونی پکن را از خلیج فارس تا آمریکای لاتین، پرهزینه، ناامن و غیرقابل پیشبینی سازد.
ایران و ونزوئلا، دو کانون حیاتی برای تأمین انرژی چین و مسیرهای مکمل واردات نفت پکن هستند. آمریکا با عملیات دریایی در حوزه مونروئی، ضمن نمایش تسلط دریایی خود، هزینههای لجستیک ایران (از جمله کمبود نفتکش و ریسک بیمه) را دارد به شدت بالا می برد.
هدف اصلی این اقدام فراتر از فشار مستقیم بر تهران است: در واقع این یک پیام راهبردی روشن به چین است که نفت تحریمی، برای رسیدن به چین، در هر کجا، آسیبپذیر است.
در سطح راهبردی، تقابل ایالات متحده و چین در حوزه انرژی ادامه خواهد یافت. مادامی که پکن نیازمند انرژی ایران و ونزوئلا باشد و واشنگتن در پی مهار نفوذ پکن، ایران خواهناخواه در آینده قابل پیشبینی، یکی از میدانهای فرعی و حساس این رقابت بینالمللی باقی میماند.
کوتاه آنکه روزهای بسیار حساسی در عرصه دریاها در پیش روی جمهوری اسلامی است.
ونزوئلا و تحولات اخیر ژئواکونومیک دریایی
دریاها همچنان ستون فقرات اقتصاد جهانیاند؛ جایی که حدود ۹۰ درصد تجارت حجمی جهان در آن جریان دارد. تا همین چند سال پیش، این میدان در اختیار کشتی های غول پیکر ۵۰ هزار تنی و بالاتر بود، ولی اکنون تحولی خاموش و ژرف رو به شکلگیری است: ظهور کشتیهای کوچک کانتینری که میتوانند نقشه تجارت جهانی را از نو ترسیم کنند.
شرکتهای بزرگی چون MSC، CMA CGM و هاپاگلوید با توسعه این ناوگانهای سبک، مدل تازهای از اتصال دریایی ساختهاند. شناورهایی که با توان ورود به بنادر کم ژرفا، پوشش مسیرهای فرعی و دور زدن نقاط پرخطر، شبکههای جدیدی را ممکن کردهاند. همین انعطافپذیری است که به هند، ترکیه، تایلند، چین و حتی روسیه امکان میدهد جایگاه ژئواکونومیک خود را بازآرایی کنند. بندر تازهتأسیس ویژینجام هند نمونه بارز این جابهجایی معماری تجارت است؛ حلقهای جدید میان آسیا و آمریکا.
ونزوئلا(با وجود موقعیت ممتاز جغرافیایی )در این تحول غایب است. ناوگان فرسوده، نبود کشتیهای کوچک استاندارد و توسعهنیافتگی بنادر کوچک باعث شده جایگاهی که میتوانست برای کشور باشد، به رقیبان واگذار شود.
در لحظهای که جهان شبکهسازی میکند، ونزوئلا همچنان در مدار تحریم، کمبود سرمایهگذاری و مدیریت گسسته میچرخد. نتیجه روشن است: فرصتی تاریخی برای تبدیلشدن به گرهگاه تجارت دریایی از دست میرود؛ و هرچه این دگرگونی جهانی پیشتر رود، بازگشت ایران به بازی سختتر خواهد شد.
تمام حقوق برای پایگاه خبری سرمایه فردا محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.
سرمایه فردا