افزایش هزینه زایمان در ۱۴۰۵

رامتین لطیفی: در آمریکا، زایمان می‌تواند به اندازه خرید یک خودروی لوکس یا حتی پیش‌پرداخت خانه هزینه داشته باشد. برخلاف بسیاری از کشورهای اروپایی که بخش عمده خدمات بارداری و زایمان را دولت تأمین می‌کند، نظام درمانی آمریکا بر پایه بیمه‌های خصوصی، فرانشیزهای سنگین و قراردادهای پیچیده بیمارستانی بنا شده است؛ ساختاری که حتی افراد دارای بیمه را نیز از قبض‌های چند ده‌هزار دلاری مصون نگه نمی‌دارد. بر اساس داده‌های موسسه مستقل «فِر هِلث» که اطلاعات میلیون‌ها پرونده بیمه درمانی را تحلیل می‌کند، متوسط هزینه زایمان طبیعی برای بیمارانی که در شبکه بیمه خود درمان می‌شوند، حدود ۱۵ هزار و ۱۷۸ دلار است. این رقم برای زایمان سزارین به ۱۹ هزار و ۲۹۲ دلار می‌رسد.

اما تفاوت ایالت‌ها حیرت‌انگیز است. در آلاسکا، متوسط هزینه زایمان طبیعی به ۲۹ هزار و ۱۵۲ دلار می‌رسد و سزارین نزدیک به ۳۹ هزار و ۵۳۲ دلار هزینه دارد. در نیویورک، زایمان طبیعی بیش از ۲۱ هزار و ۸۰۰ دلار و سزارین حدود ۲۶ هزار و ۲۶۴ دلار قیمت‌گذاری شده است. در نیوجرسی، کالیفرنیا و کانکتیکت نیز هزینه‌ها از مرز ۲۰ هزار دلار عبور می‌کند. بحران واقعی زمانی آغاز می‌شود که بیمار یا پزشک خارج از شبکه بیمه باشد. در این حالت، هزینه‌ها جهشی سرسام‌آور پیدا می‌کند. در ایالت نوادا، متوسط هزینه زایمان طبیعی خارج از شبکه بیمه به حدود ۴۹ هزار و ۶۹۹ دلار می‌رسد و سزارین تا ۷۲ هزار و ۶۰۴ دلار افزایش می‌یابد. در کالیفرنیا، زایمان سزارین خارج از شبکه بیمه به بیش از ۶۶ هزار دلار می‌رسد و در فلوریدا از ۵۷ هزار دلار عبور می‌کند. این ارقام فقط مربوط به زایمان است؛ هزینه‌های جانبی، دارو، مراقبت‌های نوزاد، آزمایش‌ها و بستری در بخش مراقبت ویژه نوزادان می‌تواند صورتحساب نهایی را ده‌ها هزار دلار دیگر افزایش دهد.

ماریا هریس، زن ۴۰ ساله‌ای که در حومه دنورِ کلرادو زندگی می‌کند، نمونه‌ای از میلیون‌ها مادر آمریکایی است که پس از زایمان با بدهی‌های سنگین مواجه شده‌اند. او که چند هفته پیش از موعد زایمانش کارش را از دست داده بود، می‌گوید سه روز بستری شدنش در بیمارستان حدود ۴۰ هزار دلار هزینه داشته است؛ رقمی که تنها بخشی از آن توسط بیمه پوشش داده شد.

او می‌گوید: «هزینه اتاق شبی شش هزار دلار بود. حتی برای قرص مُسکنی که در فروشگاه پنج دلار قیمت داشت، نزدیک ۶۰۰ دلار از من گرفتند.» اما کابوس اصلی پس از تولد آغاز شد. دختر او دچار زردی شد و تنها یک روز بعد از ترخیص، به بخش مراقبت ویژه نوزادان یا «ان‌آی‌سی‌یو» منتقل شد؛ بخشی که یکی از گران‌ترین واحدهای بیمارستانی آمریکا محسوب می‌شود. هریس می‌گوید: «برای نزدیک سه روز بستری شدن دخترم در بخش مراقبت ویژه، یک قبض عجیب دیگر دریافت کردیم. هنوز بعد از سه سال، اقساط آن را پرداخت می‌کنم.»

در حالی که بسیاری از کشورهای اروپایی ماه‌ها مرخصی با حقوق برای مادران در نظر می‌گیرند، ایالات متحده همچنان فاقد نظام سراسری مرخصی زایمان با حقوق است. قانون فدرال «مرخصی خانوادگی و پزشکی» مصوب ۱۹۹۳ تنها به برخی کارکنان اجازه می‌دهد حداکثر ۱۲ هفته مرخصی بدون حقوق دریافت کنند. میلیون‌ها زن یا واجد شرایط این قانون نیستند یا توان مالی استفاده از مرخصی بدون حقوق را ندارند. جِید، زن آفریقایی-آمریکایی ۴۳ ساله‌ای از شیکاگو، می‌گوید هنگام تولد فرزند دومش فقط  ۱۲ هفته مرخصی با دریافت ۶۰ درصد حقوق داشته و سپس چهار هفته مرخصی بدون حقوق گرفته است.

صورتحساب زایمان او در سال ۲۰۱۸ بیش از ۴۶ هزار دلار بود که ۱۸ هزار دلار آن را خودش پرداخت کرده است. این در حالی است که بلغارستان نزدیک به ۵۹ هفته مرخصی زایمان با ۹۰ درصد حقوق ارائه می‌دهد. آلمان، اتریش و لوکزامبورگ بین ۱۴ تا ۲۰ هفته مرخصی کامل با حقوق تضمین می‌کنند و کشورهای اسکاندیناوی با مدل‌های مشارکتی، تا یک سال یا بیشتر به والدین مرخصی می‌دهند. پس از زایمان، هزینه‌های نگهداری از کودک فشار اقتصادی را ادامه می‌دهد. طبق داده‌های بین‌المللی مربوط به سال ۲۰۲۳، خانواده‌های آمریکایی به طور متوسط حدود  ۴۰ درصد درآمد قابل‌تصرف خود را صرف مراقبت از کودک می‌کنند؛ بالاترین رقم در میان اقتصادهای توسعه‌یافته جهان.

این رقم در ایرلند حدود ۲۲ درصد است و در کشورهایی مانند آلمان، ایتالیا و پرتغال، به دلیل یارانه‌های گسترده دولتی، هزینه خالص نگهداری از کودک تقریباً نزدیک صفر است. در بسیاری از شهرهای آمریکا، هزینه مهدکودک از اجاره ماهانه خانه فراتر رفته است. در کلرادو، ماریا هریس برای مراقبت تمام‌وقت از دخترش ساعتی ۲۵ تا ۳۰ دلار پرداخت می‌کند؛ یعنی حدود چهار هزار دلار در ماه.