پنالتی برای فوتبال ایران نقطه قوت یا ضعف؟

به گزارش سرمایه فردا، پنالتی برای فوتبال ایران سال‌ها حکم زخمی کهنه داشت؛ زخمی که از همان شب تلخ برابر کره‌جنوبی در جام ملت‌های ۲۰۰۷ آغاز شد و با جدایی امیر قلعه‌نویی در ذهن‌ها ماندگار شد. هر بار که بازی به ضربات پنالتی کشیده می‌شد، سایه آن خاطره تلخ بر سر تیم ملی سنگینی می‌کرد. اما امروز، پس از گذشت سال‌ها، همان کابوس قدیمی به نقطه قوتی تازه بدل شده است؛ تیم ملی دیگر نه تنها از تصمیم آخر نمی‌ترسد، بلکه با اعتمادبه‌نفس کم‌نظیری به استقبال آن می‌رود.

قلعه‌نویی پس از بازگشت دوباره به نیمکت تیم ملی، یکی از نخستین برنامه‌های خود را بر تمرین ضربات پنالتی متمرکز کرد؛ اقدامی نه از سر اجبار، بلکه برای تسویه حسابی قدیمی که باید بالاخره پایان می‌یافت. نتیجه این اصلاح عمیق در دیدار با سوریه در مرحله یک‌هشتم جام ملت‌های آسیا نمایان شد؛ جایی که هر پنج ضربه بازیکنان تیم ملی با دقت بالا به گل تبدیل شد و رکوردی کم‌سابقه به ثبت رسید. این بار بازیکنان نه مضطرب بودند و نه عجول؛ ضربات‌شان نشانه‌ای از تسلط و آرامشی بود که سال‌ها از تیم ملی دور مانده بود.

در دیدار دوستانه با کیپ‌ورد نیز همان سناریو تکرار شد. مسابقه بدون گل پایان یافت، اما در ضربات پنالتی تیم ملی همان کیفیت بازی رسمی را نشان داد؛ پنج ضربه و پنج گل. این مجموعه کامل ثابت کرد که پیشرفت اخیر تصادفی نیست. حضور سنگربانی چون علیرضا بیرانوند که تخصصش مهار پنالتی است، اعتماد تیم را دوچندان کرده، اما مهم‌تر از آن آرامش پنالتی‌زن‌های ایران در موقعیت‌های حساس است.

با ثبت این پنج ضربه جدید، تیم ملی به رکورد تاریخی خود رسید؛ دومین بار در تاریخ که ده پنالتی پیاپی بیرون از جریان بازی به گل تبدیل شده است. تفاوت این دوره با دهه ۱۹۶۰ میلادی در یک نکته مهم نهفته است: این بار تمام ده ضربه در دو مسابقه و همراه با پیروزی کامل تیم ملی بوده، در حالی که بار قبل این روند طی سه بازی به دست آمد و تنها یک بار منجر به برد شد.

مسابقات قدیمی‌تر، از جمله جدال‌های سال‌های ۱۳۶۵ و ۱۳۶۷ و همچنین تورنمنت صلح و دوستی کویت در سال ۱۹۹۰، هر کدام بخشی از مسیر پر فراز و نشیب تیم ملی در ضربات پنالتی بودند. روند تاریخی ده‌تایی ابتدا در بازی‌های آسیایی ۱۳۶۵ آغاز شد، در جام ملت‌های ۱۳۶۷ ادامه یافت و در جام صلح و دوستی با از دست رفتن ضربه جواد زرینچه متوقف شد.

اکنون پس از گذشت چند دهه، تیم ملی بار دیگر توانسته همان رکورد را لمس کند؛ این بار با آرامش بیشتر، کیفیت بالاتر و نتیجه‌ای کاملاً متفاوت. پنالتی دیگر سایه‌ای بر سر تیم ملی نمی‌اندازد؛ بلکه به ابزاری برای پیروزی و نشانه‌ای از بلوغ و اعتمادبه‌نفس تازه فوتبال ایران تبدیل شده است.