پایگاه خبری سرمایه فردا

جام‌جهانی ۲۰۲۶ زیر ذره‌بین دولت ها، نهادهای مالی، رسانه‌ها و ... قرار گرفته چون در این دوره ۳ میلیون گردشگر بیشتری مسابقات را دیدند به همین دلیل گردش مالی آن به شدت افزایش یافته است.

غنا و بوسنی، هر دو با استفاده از فوتبال، به دنبال ایجاد ارزش اقتصادی و ارتقای برند ملی هستند، اما مسیرهای متفاوتی را طی می‌کنند. غنا با تکیه بر صادرات استعداد و سیستم آکادمی‌محور، به دنبال ایجاد یک جریان پایدار درآمد ارزی است. بوسنی اما با تکیه بر رویدادهای بزرگ مانند جام جهانی، به دنبال جهش‌های اقتصادی ناگهانی و جذب سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌هاست.

جام جهانی ۲۰۲۶، بزرگترین رویداد ورزشی جهان، فقط میدان رقابت فوتبالیست‌ها نیست. این تورنمنت، ویترینی از تنوع مدل‌های اقتصادی ورزش در کشورهای مختلف است. از کیپ‌ورد با جمعیتی کمتر از ۶۰۰ هزار نفر و اقتصادی وابسته به گردشگری، تا اروگوئه با صنعت صادرات بازیکن، سنگال با آکادمی‌های استعدادیابی، عراق با ظرفیت‌های بکر هواداری، و نیوزیلند با ساختارهای نهادی توسعه‌یافته. هر کدام از این کشورها، روایتی متفاوت از نقش فوتبال در اقتصاد ملی خود دارند؛ روایت‌هایی که می‌تواند برای اقتصاد ورزش ایران نیز درس‌های ارزشمندی به همراه داشته باشد.

سوئیس با سه عامل توانسته جایگاهی مهم در ورزش جهانی ایجاد کند: «مدیریت حرفه‌ای»، «سرمایه‌گذاری در نیروی انسانی» و در نهایت «نگاه بلندمدت».

جام جهانی ۲۰۲۶ را دیگر نمی‌توان تنها یک رویداد ورزشی نامید. این یک موتور محرک تمام‌عیار برای گردشگری، اشتغال، سرمایه‌گذاری و رشد اقتصادی در آمریکای شمالی است. در حالی که بازیکنان برای تصاحب نسخه کپی جام اصلی می‌جنگند، اقتصادهای ملی در پس‌زمینه، سود هنگفتی از این میدان عاید خود می‌کنند.

لیگ بیست‌وپنجم فوتبال ایران هنوز به نیم‌فصل دوم نرسیده، اما موج تغییرات روی نیمکت‌ها آغاز شده است؛ جایی که فشار امتیاز، فرسودگی ذهنی و بی‌صبری مدیران، مربیان را به اولین قربانیان فصل تبدیل کرده است.

فرزند ارشد ناصر حجازی با صراحت درباره عملکرد استقلال و ریکاردو ساپینتو سخن گفته است؛ از انتقاد به شکست تاریخی مقابل الوصل و خریدهای پرهزینه ناکارآمد گرفته تا تمجید از بازیکنان جوان و خریدهای موفق. او تأکید دارد که ساپینتو تنها در دربی و بازی‌های بزرگ می‌تواند ارزش واقعی خود را نشان دهد و در نهایت فرهاد مجیدی را آلترناتیو همیشگی استقلال می‌داند.

سال‌ها ضربات پنالتی برای فوتبال ایران یادآور زخم‌های کهنه و خاطرات تلخ بود، اما امروز با بازگشت امیر قلعه‌نویی و تمرکز ویژه بر این بخش، تیم ملی توانسته پنالتی را از نقطه ضعف به سلاحی برای پیروزی تبدیل کند.

استقلال در دیدار برگشت مقابل الوحدات اردن، تنها با دو تغییر در ترکیب، به تیمی تبدیل شد که نه شباهتی به نسخه موفق هفته‌های اخیر داشت و نه نشانی از انسجام تاکتیکی. غیبت فرعباسی و کوشکی، کافی بود تا ساپینتو در چیدمان تیمش دچار سردرگمی شود و آبی‌ها به جای صعود، در باتلاق اشتباهات فردی و تصمیمات فنی فرو بروند