لحظه‌های به رنگ کویر

مجید رضاییان؛ استاد دانشگاه و پژوهشگر ژورنالیسم: من نقاش نیستم؛ اما «نقش آن» ها را -نه صرفا بر بوم -که بر تاروپود این «بوم و بر» دوست می‌دارم. چه فرقی می‌کند نام یک نمایشگاه نقاشی، تماشای لحظه‌های «روایت کویر» باشد یا هرنام دیگری.مهم اما،این است که ما مانند نقاش اثرهای این نمایشگاه -با نام روایت کویر-در انتظار لحظه‌های باران باشیم؛باران عشق و امید بر سرزمینی که سزاوار باران است؛ سزاوار واقعا. افشین امیرشاهی، سردبیر و بابک نبی، دبیر سرویس فرهنگی رسانه دغدغه‌مند و معتبر هفت صبح از من خواستند خودت دست به قلم شو. من هم پذیرفتم؛ از این باب که آثار این نمایشگاه و نقاش این آثار، با روزنامه‌نگاران هم‌سوست:«دغدغه مندی.»

آری! به نقاش هم در کنار عالیه رضاییان-پژوهشگر جامعه شناسی فرهنگی و روزنامه نگار پیشین حوزه‌های ادبی و شهری- هنگام بازدید گفتم که؛ «همه تابلوها یک طرف، تابلوی ابر سنگین و منتظر بارش بر روی کویرِ تفتیده،منتها با یک بلم شکسته،یک طرف دیگر.»

این اثر را بیشتر از دیگر تابلوهایش دوست داشتم. به معنای واقعی کلمه«حرف برای گفتن» داشت؛ حرفی دیگر، از جنسی دیگر. چه شایسته و نیکوست که ما بیاموزیم این نسل از نسل ما، دغدغه‌مندتر و البته پر از امید است؛گرچه خود را بلمی شکسته در انتظار باران می‌بیند.نشسته است رو به آسمانِ تحول تا ببارد و ببارد و ببارد. می‌شود آیا؟

شاید به همین دلیل، ساراگل خوار- نقاش این آثار در گالری سوهام- خواست به همه بازدیدکنندگان یادآوری کند و بیاموزد که ما و نسل ما، در انتظار «لحظه‌های چنین» هستیم تا «چنان شود البته.»

از شما چه پنهان، من هم این امید را با همه بیم‌هایش، دوست می‌دارم؛ بسیار. آثاری که -جدای از «مفهوم» عشق و بارش و «بیم و امید»- از نظر تکنیکال و ترکیب رنگ هم، حرفی برای گفتن دارد؛رنگ‌های زرد، کرم و قهوه‌ای در پایین کار-به رنگ کویر- در تضاد با رنگ ابر سنگینِ در انتظار بارش با رنگ‌های تیره و دودی،در بالای کار، رنگِ واقعیت به همان مفهوم داده است. حرف آخر با این نسل خلاق و دغدغه‌مند این که؛«با همه بیم‌ها، امید را از دست ندهید!» بر این کویر نیز می‌بارد روزی!