سقوط میلگرد در بازار جهانی؛ خریداران روی صندلی انتظار نشستند

به گزارش سرمایه فردا، بهای صادراتی میلگرد چین در هفته جاری کاهش یافت، در حالی که قیمت مفتول فولادی عمدتاً در سطوح قبلی باقی ماند. فضای بازار همچنان کم‌تحرک بود؛ خریداران از پذیرش نرخ‌های پیشنهادی فعلی خودداری می‌کردند و فروشندگان نیز تمایل چندانی به کاهش محسوس قیمت‌ها نشان نمی‌دادند. این بن‌بست، نتیجه طبیعی احتیاط دو طرفه در شرایط عدم اطمینان است.

در هفته مورد بررسی، پیشنهادهای فروش میلگرد چین برای بازار سنگاپور در محدوده ۵۲۰ تا ۵۳۰ دلار به ازای هر تن CFR (بر مبنای وزن تئوریک) شنیده شد که نسبت به دو هفته گذشته ۵ دلار کاهش را نشان می‌دهد. در بازار هنگ‌کنگ نیز قیمت‌ها در حدود ۵۲۰ دلار به ازای هر تن CFR (بر مبنای وزن واقعی) ارزیابی شد که نسبت به ارزیابی قبلی ۵ دلار افت داشته است. این ارقام نشان می‌دهد که میلگرد چین در هر دو بازار مهم آسیایی، قدرت رقابتی خود را تا حدودی از دست داده است.

در بازار داخلی چین نیز بهای میلگرد از اواسط ماه مه تاکنون حدود ۹ دلار کاهش یافته و به ۵۰۰ تا ۵۰۳ دلار به ازای هر تن EXW رسیده است. این کاهش ۹ دلاری در بازار داخلی، نشان‌دهنده تداوم فشار بر تقاضای داخلی و کاهش انگیزه خریداران برای تکمیل موجودی است. کارخانه‌های نورد چینی با انبوهی از محصولات فروش‌نرفته مواجه‌اند و بازار به دنبال محرکی برای خروج از این رکود می‌گردد.

مفتول فولادی؛ مقاومت در برابر سقوط

در بخش مفتول فولادی (Wire Rod)، وضعیت متفاوت است. قیمت‌های صادراتی مفتول کم‌کربن چین از اواخر آوریل بدون تغییر در سطح ۵۲۰ دلار به ازای هر تن FOB باقی مانده است. این ثبات نسبی نشان می‌دهد که بازار مفتول به دلیل کاربردهای صنعتی گسترده‌تر (تایر، سیم و کابل، صنایع خودروسازی) از حمایت بیشتری نسبت به میلگرد برخوردار است.

معامله‌گران پیشنهادهای فروش مفتول چین را در محدوده ۵۳۰ تا ۵۳۵ دلار به ازای هر تن CFR اعلام کردند که نسبت به هفته قبل تغییری نداشت. همچنین پیشنهادهای فروش مواد اندونزیایی در حدود ۵۴۰ دلار به ازای هر تن CFR تایلند شنیده شد. در بازار ویتنام نیز گزارش‌هایی از پیشنهاد فروش مفتول Q235 چین در سطح ۵۱۲ دلار به ازای هر تن CFR تحت شرایط ویژه منتشر شد که نشان از تلاش برخی فروشندگان برای جذب مشتری با تخفیف‌های محدود دارد.

فعالان بازار درباره معامله‌ای شامل ۲۵ هزار تن مفتول پرکربن چین به مقصد خاورمیانه گفت‌وگو کردند. قیمت‌های پیشنهادی مفتول تایرسازی چین برای حمل ماه ژوئن در حدود ۲,۵۰۰ تا ۲,۵۵۰ درهم امارات به ازای هر تن DDP امارات گزارش شد؛ موضوعی که نشان می‌دهد محصولات با ارزش افزوده بالاتر (مانند مفتول تایرسازی) هنوز از تقاضای نسبتاً پایدارتری برخوردارند.

چرا خریداران دست روی دست گذاشته‌اند؟

فعالیت خرید در بازار همچنان ضعیف باقی ماند، زیرا بیشتر خریداران رویکرد «صبر و انتظار» را در پیش گرفته‌اند. پس از تأمین نیازهای فوری محصولات طویل و شمش فولادی، مشتریان به دلایل متعددی از پذیرش نرخ‌های بالاتر خودداری کرده‌اند.

عوامل فصلی و داخلی چین: محدودیت‌های موقت ساخت‌وساز در چین و هم‌زمانی با «امتحانات سراسری ورود به دانشگاه» (Gaokao) که در بسیاری از شهرهای چین تعطیلی یا محدودیت پروژه‌های عمرانی را به همراه دارد، از جمله این عوامل است. انتظار می‌رود پس از پایان این دوره، بازار تا حدودی جان بگیرد.

رقابت ایرانی؛ برگ برنده فولادسازان ایران: پیشنهادهای رقابتی ایران برای بیلت فولادی، فشار مضاعفی بر بازار وارد کرده و رقابت را برای عرضه‌کنندگان چینی تشدید کرده است. ایران با قیمت‌های پایین‌تر و موقعیت جغرافیایی مناسب‌تر برای بازارهای خاورمیانه و آفریقا، سهم قابل توجهی از تقاضای منطقه را به خود اختصاص داده است.

شایعات مالیاتی و نگرانی از کاهش بیشتر قیمت: طی هفته جاری، شایعاتی در خصوص عرضه مفتول‌های «غیرمشمول مالیات بر ارزش افزوده» (VAT) در بازار مطرح شد که می‌تواند فشار بیشتری بر قیمت‌ها وارد کند. خریداران ترجیح می‌دهند صبر کنند تا تکلیف این شایعات روشن شود.

فروشندگان چینی چرا تخفیف نمی‌دهند؟

با وجود کاهش تقاضا، تولیدکنندگان چینی همچنان در برابر کاهش قابل‌توجه قیمت‌ها مقاومت می‌کنند. دلیل اصلی این مقاومت، افزایش هزینه‌های تولید است. هزینه‌های مرتبط با زغال‌سنگ (انرژی مصرفی در فولادسازی) رو به افزایش است و کارخانه‌ها توان کاهش قیمت تمام شده را ندارند.

نگرانی‌ها درباره محدودیت عرضه زغال‌سنگ نیز مزید بر علت شده است. پس از یک حادثه اخیر در معادن استان شانشی (مرکز اصلی تولید زغال‌سنگ چین)، بازرسی‌های ایمنی تشدید شده و احتمال محدودیت تولید وجود دارد. همین موضوع، تا حدی از بازار حمایت کرده و مانع از سقوط آزاد قیمت‌ها شده است.

بازار فولاد چین در یک نقطه عطف قرار دارد. از یک سو، تقاضای داخلی و خارجی ضعیف است و موجودی انبارها بالاست. از سوی دیگر، هزینه‌های تولید در حال افزایش است و رقبای منطقه‌ای (به ویژه ایران) سهم بازار را تصاحب می‌کنند. نتیجه این معادله، یک بن‌بست موقت است: نه خریداران راضی به خرید با نرخ‌های فعلی هستند، نه فروشندگان قادر به کاهش بیشتر قیمت‌ها.

به نظر می‌رسد تنها دو عامل می‌تواند این بن‌بست را بشکند: یا کاهش محسوس هزینه‌های تولید (که فعلاً محتمل نیست) یا افزایش ناگهانی تقاضا از سوی بازارهای کلیدی (که نیازمند تحول سیاسی یا اقتصادی است). تا آن زمان، بازار در مدار کمنوسان و بی‌تحرک خود باقی خواهد ماند و خریداران و فروشندگان، هر کدام به انتظار یکدیگر نشسته‌اند.