صعود بازار میلگرد ادامه می‌یابد

به گزارش سرمایه فردا،‌ بازار فولاد ایران بار دیگر تحت تأثیر سه عامل کلیدی، افزایش نرخ ارز، محدودیت عرضه و هیجان تقاضا شاهد جهش قیمتی در یکی از مهم‌ترین محصولات خود یعنی میلگرد بود. این محصول که در نیمه نخست سال ۱۴۰۴ با میانگین قیمتی حدود ۳۳ هزار تومان معامله می‌شد، اکنون در محدوده ۴۰ تا ۴۱ هزار تومان قرار دارد.

این رشد معنادار که نه‌تنها نشان‌دهنده اختلال در تعادل عرضه و تقاضاست، بلکه می‌تواند درآمد عملیاتی شرکت‌های فولادی را به شکل قابل توجهی افزایش دهد. با این حال، این روند صعودی اگر با سیاست‌گذاری مناسب همراه نشود، ممکن است به فشار بیشتر بر بازارهای پایین‌دستی و پروژه‌های عمرانی منجر شود.

بازار میلگرد تحت تأثیر سه عامل

در روز گذشته، بازار میلگرد تحت تأثیر سه عامل اصلی دچار نوسان شد: نخست، جهش نرخ دلار که به‌طور مستقیم بر انتظارات تورمی و قیمت‌گذاری کالاهای پایه اثر می‌گذارد؛ دوم، عدم عرضه از سوی بخش قابل توجهی از تولیدکنندگان میلگرد در بورس کالا؛ و سوم، رقابت شدید میان خریداران برای دستیابی به عرضه‌های محدود. این سه‌ضلعی، موجب شد تا قیمت‌ها که تنها برای یکی دو روز به کانال ۳۸ تا ۳۹ هزار تومان عقب‌نشینی کرده بودند، مجدداً به محدوده ۴۰ تا ۴۱ هزار تومان بازگردند.

نمونه‌هایی چون میلگرد خراسان و آذربایجان نیز با افزایش قیمت همراه شدند و به محدوده ۴۰ هزار تومان به‌علاوه مالیات ارزش افزوده رسیدند. این در حالی است که اجرای دستورالعمل جدید مبتنی بر نرخ ارز بازار مبادله، نتوانست فضای روانی بازار را آرام کند. محدود بودن حجم عرضه در بورس کالا و رشد افسارگسیخته دلار، اجازه نداد قیمت‌ها کاهش محسوسی را تجربه کنند.

در واقع، بازار تنها برای دو روز در فاصله عرضه شمش تا عرضه میلگرد کاهش قیمتی در حدود ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ تومان را تجربه کرد. اما این کاهش، با ورود دوباره تقاضا و کمبود عرضه، به سرعت جای خود را به روند صعودی داد.

بر اساس داده‌های موجود، میانگین نرخ فروش میلگرد در شش‌ماهه نخست سال جاری حدود ۳۳ هزار تومان بوده است. اکنون با رسیدن قیمت‌ها به محدوده ۴۰ تا ۴۱ هزار تومان، رشد ۲۴ درصدی در این محصول ثبت شده است. تحلیلگران بازار فولاد پیش‌بینی می‌کنند که در صورت تداوم شرایط فعلی، نرخ میلگرد در یک تا دو ماه آینده به محدوده ۴۵ تا ۵۰ هزار تومان نیز برسد این اتفاق‌ می‌تواند درآمد عملیاتی شرکت‌های فولادی را به‌طور قابل توجهی افزایش دهد، اما در عین حال فشار مضاعفی بر مصرف‌کنندگان نهایی و پروژه‌های عمرانی وارد خواهد کرد.