بازارهای مالی در انتظار سیگنال؛ فولاد امارات در محاصره کمبود

در نخستین هفته ژوئن ۲۰۲۵، بازارهای جهانی در فضایی دوپاره نفس میکشیدند: از یک سو وال‌استریت چشم به نرخ بیکاری دوخته بود و از سوی دیگر، اوپک پلاس با افزایش حداقلی تولید نفت، بازار را غافلگیر کرد. در میدان فولاد اما روایت دیگری جریان داشت. امارات، که سال‌ها با نورد شمش وارداتی، قطب محصولات طویل منطقه شده بود، اکنون در محاصره گواهی ECAS، تحریم‌های ایران و احتیاط در قبال روسیه، تأمینکنندگان خود را یکی پس از دیگری از دست میداد. و در این میان، ایران بود و شمش ۴۱۸ دلاری و مناقصه آهن اسفنجی که هنوز خریدارش را نیافته بود.

بازارهای مالی؛ احتیاط در سایه تعرفه و سیاست

هفته نخست ژوئن با آرامشی محتاطانه در بازارهای سهام آسیا آغاز شد. سرمایه‌گذاران چشم به داده‌های اشتغال آمریکا دوخته بودند و گوش به زنگ وعده دیدار ترامپ و شی. جمعه‌ای که گذشت، ترامپ تهدید کرد تعرفه فولاد و آلومینیوم را افزایش می‌دهد؛ اتحادیه اروپا خشمگین بود، اما بازار واکنش چندانی نشان نداد. شاید چون به عقبنشینی عادت کرده بود.

وزیر خزانه‌داری،  از مذاکره قریبالوقوع بر سر مواد معدنی حیاتی خبر داد. کاخ سفید نیز حکم دادگاه مبنی بر فراتر رفتن رئیس‌جمهور از اختیاراتش را کم‌اهمیت جلوه داده است.

در بازار کالا، طلا ۰.۶ درصد بالا رفت و به ۵۰۷۰ دلار رسید. نفت نیز پس از تصمیم اوپک پلاس برای افزایش تولید به همان میزان ماههای پیش، با آسودگی نسبی همراه شد: برنت ۶۸ دلار، نفت خام سبک آمریکا ۶۶ دلار.

امارات؛ زنجیره تأمینی که پاره شد

امارات، سال‌ها با اتکا به مدل نورد مجدد، خود را به قطب محصولات طویل خلیج فارس تبدیل کرده بود. ظرفیت تولید شمش در این کشور ۴.۷ میلیون تن است، اما نوردکاران برای تأمین خوراک ۸ میلیون تنی خود، ناگزیر به واردات بودند. این شکاف، سال‌ها با خرید از ایران، چین، اندونزی و CIS پر میشد. اما پایان سال ۲۰۲۴، طرح ارزیابی انطباق امارات (ECAS) اجرا شد و زنجیره تأمین، یک شبه گسست.

اکنون تنها ۱۴ تأمین‌کننده دارای گواهی ECAS در فهرست مانده‌اند؛ ۱۲ تای آنها در منطقه شورای همکاری خلیج (GCC) هستند و بیشترشان خود نوردکارند و تمایلی به فروش شمش ندارند. خارج از GCC، تنها دو نام باقی مانده: Dexin Steel اندونزی و Binxin Steel Group چین.

ایران، که پیشتر یکی از تأمین‌کنندگان اصلی بود، اکنون در این فهرست جایی ندارد. UK CARES، نهاد صدور گواهی، دلیل را روشن اعلام کرده: «دیگر امکان ارائه خدمات ارزیابی انطباق در ایران برای CARES وجود ندارد.» تحریم، این بار نه بر قیمت که بر دسترسی، اثر گذاشته است.

روسیه نیز با تردید خریداران روبه‌روست. «موضوع فقط تحریم نیست؛ سازگاری با فرایند ECAS هم هست.» اوکراین نیز به دلیل جنگ و مشکلات لجستیکی، گزینه مناسبی محسوب نمیشود. خریداران از تأخیر در ارسال، مشکلات پرداخت و ریسک های ژئوپلیتیک خسته‌اند.

تنها راه باقیمانده، آسیاست؛ با هزینه بالاتر و زمان تحویل طولانیتر. «مجبور شدیم به تأمین‌کنندگان آسیایی روی بیاوریم.» یک خریدار محلی این جمله را با اکراه میگوید.

در این میان، فولاد سبز نیز به معضلی تازه تبدیل شده است. پروژه‌های دولتی امارات اکنون خواستار فولاد کم کربن و دارای گواهی هستند. تنها دو کارخانه در کشور توانایی تأمین این محصول را دارند و هر دو واحد ذوب اختصاصی خود را اداره میکنند. «نوردکارانی که خود را تطبیق ندهند، در تأمین مواد اولیه و قراردادهای پروژهها با مشکل مواجه خواهند شد.» ادغام عمودی، از یک انتخاب به یک ضرورت تبدیل شده است.

ایران در چشم‌انداز مبهم

در نخستین هفته ژانویه، بازار صادرات شمش ایران در رکودی سنگین فرو رفت. محدودیت برق، ضعف تقاضا، تعطیلات رسمی و فضای سیاسی، هم‌دست شده بودند تا مذاکرات را به کندی پیش ببرند. تأمینکنندگان ایرانی همچنان بر بازه ۴۲۰ تا ۴۲۵ دلار فوب پای فشردند، اما خریداری نبود.

تنها یک قرارداد متوسط، حدود ۱۰ هزار تن شمش ۳sp، با قیمت ۴۱۰ دلار فوب به عمان فروخته شد. «این سطح قیمتی برای خریدار مطلوب است.» اما برای فروشنده، این رقم ۲ دلار پایین‌تر از هفته گذشته بود. متال اکسپرت شاخص هفتگی را کاهش داد و روی ۴۱۸ دلار فوب تثبیت کرد.

در بازار آهن اسفنجی، مذاکرات همچنان جریان داشت. پیشنهادها بین ۲۸۰ تا ۲۹۰ دلار فوب بود و فولاد سیرجان جهان مناقصه فروش ۲۵ هزار تن را تا ۲۳ ژوئن تمدید کرد. اما فضای سیاسی همچنان سایه‌انداز بود؛ تنش‌های ژئوپلیتیکی و محدودیت‌های بین‌المللی، بازار ارز را در انتظار نوسانات تازه نشانده بود.

معاملات هفته؛ از چین تا هند، از سنگاپور تا عمان

در همین هفته، چین ۳۰ هزار تن میلگرد با ۴۵۰ دلار CFR به سنگاپور فروخت. قراضه HMS از کویت و آفریقا راهی هند شد؛ اولی ۳۶۵ دلار، دومی ۳۶۳ دلار CFR. زغالسنگ کک‌شو استرالیا با ۷۵ هزار تن و ۱۹۳ دلار FOB به هند رفت. و ایران، ۱۰ هزار تن شمش با ۴۱۰ دلار فوب به عمان.

ارزیابی روزانه؛ کاهش‌های خزنده در ورق و قراضه

اخیرا، سنگآهن ۶۲ درصد چین با ۱.۲۵ دلار افزایش به ۹۷.۲۵ دلار رسید. زغالسنگ کک‌شو استرالیا ۷ دلار جهش کرد و ۱۹۳ دلار ایستاد. اما قراضه در ترکیه و هلند یک دلار، ورق گرم چین ۳ دلار، و ویتنام ۱۰ دلار افت کردند. شمش چین در یوان ثابت ماند، اما معادل دلاری آن ۶ دلار بالا رفت.

بازار چین؛ اصلاح قیمت در سایه کاهش مصرف

بازار چین پس از چند روز رشد، کک عقب نشست. عرضه و تقاضا تناسب نداشت و مصرف کاهش یافته بود. معاملات میلگرد به زیر ۱۲۰ هزار تن در روز رسید. موجودی انبارها اندکی کم شده بود، اما شمش داخلی ۲۰ یوان کاهش یافت و قیمتهای صادراتی ۳ دلار اصلاح شدند. سنگآهن تحت فشار بود و مواد اولیه در سطوح پایین معامله میشدند. «امکان اصلاح بیشتر قیمتها وجود دارد.»

ارزیابی هفتگی؛ ایران ۲ دلار بالا رفت

شمش ایران با افزایش ۲ دلاری به ۴۲۰ دلار فوب رسید. صادرات به تایلند ۴۵۰ دلار CFR ثابت ماند. ورق گرم روسیه اما ۳ دلار کاهش یافت و به ۴۴۵ دلار FOB رسید؛ شاید تحت فشار رقابت، شاید به دلیل کاهش تقاضا.

آنچه در هفته نخست ژوئن ۲۰۲۵ در بازارهای مالی و فولاد جهان گذشت، تصویری از یک جهان در حال بازآرایی بود. وال‌استریت منتظر کاهش نرخ بهره بود و آن را نمی‌دید. اوپک پلاس تولید را افزایش داد، اما نه آنقدر که بازار را بلرزاند. امارات زنجیره تأمین خود را از نو می‌چید و ایران در انتظار خریدار، شمش را ۲ دلار ارزان‌تر فروخت. آسیا همچنان تأمین میکرد، اروپا محتاط بود و آمریکا تعرفه‌هایش را بر سر میز مذاکره کوبید.بازار اما هنوز تصمیم نگرفته بود که بترسد یا نفس راحتی بکشد.