پایگاه خبری سرمایه فردا

گزارش‌های عملکرد ۹ ماهه شرکت‌های لیزینگ، روایتی متفاوت از اقتصاد ایران را به تصویر می‌کشد؛ روایتی از رشدی که نه در شعار که در اعداد و ارقام جلوه‌گر شده است. درآمد تجمیعی این صنعت با ۵۷ درصد افزایش به ۶۵۲۹ میلیارد تومان رسیده و در این میان «ولملت» با رشد خیره‌کننده ۲۲۵ درصدی و «ولیز» با جهش ۱۰۶ درصدی، ستاره‌های این فصل بوده‌اند. گزارشی از شکوفایی خاموش صنعت لیزینگ و عواملی که آن را به پیش رانده است.

بازارهای ایران در سکوتی سنگین فرو رفته اند. شاخص کل در نزدیکی میدلاین کانال نزولی خود ایستاده، دلار در آستانه سقف تاریخی خود نفس می‌کشد و طلا پس از اصلاحی جهانی، چشم به تحولات سیاسی دوخته است. در شرایطی که بنیادهای بازار ارزندگی عمیقی را فریاد می‌زنند، سایه سنگین جنگ بر سر معاملات، سرمایه‌گذاران را به سکوت و انتظار دعوت کرده است. گزارشی از وضعیت بازارها در روزی که همه منتظر بودند.

در حالی که همه نشانه‌ها حاکی از احتمال یک توافق یا یک جنگ در هفته‌های آینده است، بازارها در بلاتکلیفی کامل به سر می‌برند. جامعه فریز شده، کسب‌وکارها آسیب دیده‌اند و سرمایه‌گذاران در بزرگ‌ترین دوراهی زندگی خود گرفتار شده‌اند.

بهترین کار برای سرمایه‌گذاران این است که هیجانی تصمیم نگیرند زیرا بورس در محدوده ۴ میلیون واحد از نظر بنیادی ارزنده به نظر می‌رسد، اما ریسک سیستماتیک وجود دارد.

فرار سرمایه انسانی یکی از بزرگ‌ترین خسارت‌های دهه گذشته بوده است. برآوردها نشان می‌دهد ایران در ده سال اخیر بیش از یک میلیون نفر نیروی متخصص را از دست داده؛ سرمایه‌ای که می‌توانست موتور رشد اقتصادی باشد.

در روزی که شاخص مثبت شد، خودرویی‌ها و بانکی‌ها خلاف سبز ماندند. ارزش معاملات ۱۲ همتی و خروج ۴۰۰ میلیارد تومان از صندوق‌های درآمد ثابت، روایتی از تردید سرمایه‌گذاران است؛ اما طلا آرام آرام از اصلاح زمانی خارج می‌شود و دلار روی ۱۶۰ هزار تومان نفس می‌کشد.

به جز تورم و کسری بودجه، محدودیت‌های جدید صادرات نفت و نقش تراستی‌ها چالش دیگر دولت است، بعد از تشدید تحریم‌ها و فعال شدن اسنپ‌بک، بخش بزرگی از مبادلات نفتی ایران از مسیر تراستی‌ها انجام می‌شود.

عملکرد ۹ ماهه گروه زغال‌سنگ نشان داد کربن با کاهش ۳۲ درصدی سود و کشرق با زیان ۵۸ میلیاردی و افزایش ۳۹۹ درصدی زیان و کزغال با افت ۱۴۳ درصدی نسبت به سال قبل بدترین گزارش را دادند.

اقتصاد ایران پس از نزدیک به دو سال رکود پیاپی به مرحله‌ای رسیده که حتی جهش تورم و افزایش نرخ دلار هم نتوانسته رفتارهای معمول بازار را تحریک کند. کاهش مداوم تقاضا، افزایش شدید هزینه‌ها و اوج‌گیری انتظارات تورمی، شاخص‌های کلیدی مانند شامخ اقتصاد و صنعت را به محدوده خطر کشانده و سقوط سفارشات جدید و افت موجودی مواد اولیه نشان می‌دهد زنجیره تأمین هر ماه ضعیف‌تر می‌شود. هم‌زمان، کاهش نقدینگی بنگاه‌ها اثر خود را در بازار کار گذاشته و شاخص استخدام به زیر مرز ۵۰ رسیده؛ نشانه‌ای روشن از اینکه تعدیل نیرو به یکی از ابزارهای بقا تبدیل شده است.