پایگاه خبری سرمایه فردا

دولت اطمینان داده که حقوق همه کارمندان دولتی و بازنشستگان به موقع و حتی زودتر از موعد پرداخت خواهد شد. این اقدام، هرچند در شرایط عادی امری بدیهی است، اما در بحبوحه جنگ و اختلالات اقتصادی، می‌تواند تا حدودی از نگرانی طبقات کم‌درآمد بکاهد.

دفتر بودجه کنگره آمریکا در تازه‌ترین گزارش خود پیش‌بینی کرده است کسری بودجه این کشور در سال ۲۰۲۶ به ۱.۹ تریلیون دلار می‌رسد و تا ۲۰۳۶ به ۳.۱ تریلیون دلار افزایش می‌یابد. بدهی عمومی نیز از ۱۰۱ درصد تولید ناخالص داخلی در ۲۰۲۵ به ۱۲۰ درصد تا ۲۰۳۶ خواهد رسید که حتی از رکورد ۱۰۶ درصد پس از جنگ جهانی دوم نیز فراتر می‌رود. هم‌زمانی این اعداد با جنگ خاورمیانه، بمب ساعتی را شکل داده که تبعات آن به شکل تورم بالا و کاهش قدرت خرید، گریبان مردم عادی را خواهد گرفت.

بر اساس آرایش نظامی آمریکا، به نظر نمی‌رسد واشنگتن انتظار داشته باشد اسرائیل آغازگر باشد. محتمل‌تر آن است که در صورت حمله، تقسیم کار میان دو طرف صورت گیرد؛ چنان‌که استقرار جنگنده‌های اف-۲۲ آمریکا در پایگاه‌های منطقه‌ای نیز نشانه‌ای از همین هماهنگی تلقی می‌شود.

گفت‌وگوهای فشرده تهران و واشنگتن با میانجی‌گری عمان به مرحله بررسی مؤلفه‌های توافق رسید، عراقچی از «پیشرفت خوب» سخن گفت.

برای دهه‌ها، ما عادت کرده‌ایم سیاست را بر روی یک خط مستقیم تصور کنیم؛ چپ در یک سو، راست در سوی دیگر. اما آیا واقعاً می‌توان جبهه ملی فرانسه را که در سیاست‌های اقتصادی گاهی از سوسیالیست‌ها هم چپ‌تر است، صرفاً با برچسب «راست افراطی» توصیف کرد؟ آیا می‌شود کشوری مثل سنگاپور را با اقتصاد آزاد و حکومت مقتدر در یک کلمه خلاصه کرد؟ این پرسش‌ها نشان می‌دهند که دنیای سیاست پیچیده‌تر از یک خط راست است. قطب‌نمای سیاسی با افزودن بُعد دوم به این تحلیل، تصویری واقعی‌تر از باورها و گرایش‌های ما ارائه می‌دهد. گزارشی از چرایی ناکارآمدی طیف سنتی چپ-راست و ظهور مدل‌های تحلیلی دقیق‌تر.

در شرایطی که افق مه‌آلود است، صداها درهم‌اند و خبرها ناتمام می‌رسند، یک پرسش بر سر زبان‌هاست: چرا آمریکا با وجود آمادگی کامل نظامی، هنوز دست به حمله نمی‌زند؟ ناو هواپیمابر جرالد فورد و کشتی‌های جنگی همراه آن به تنگه جبل‌الطارق نزدیک شده‌اند، بیش از ۱۴۸ فروند جنگنده تهاجمی در پایگاه‌های منطقه مستقر شده‌اند و ۶۰۰ موشک تاماهوک در تیررس اهداف هستند، اما کاخ سفید سکوت کرده است. گزارشی از آخرین تحولات در آستانه یک تصمیم تاریخی.

بازارها احتمالاً در حساست‌ترین برهه تاریخ ایران در ۵۰ سال اخیر قرار دارند. در چنین شرایطی، صحبت از ریزفاکتورها و ریزساختارها به کار تصمیم‌گیران حوزه سرمایه‌گذاری نمی‌آید. آن‌قدر موضوع کلانی در حال رخ دادن است که همه چیز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. در این گزارش، با دو تن از تحلیلگران مسائل سیاسی و اقتصادی هم‌کلام شده‌ایم تا از میان گرداب اخبار ضدونقیض، سناریوهای پیش روی ایران را واکاوی کنیم و تصویری از آینده بازارها ترسیم نماییم.

از دیدگاه کاخ سفید، ایران نه فقط بازیگر بزرگ منطقه‌ای، که منبع ارزان انرژی و هاب لجستیکی در آسیای باختری است. فشار و تهدید ترامپ علیه ایران، بخشی از پازل کلان جنگ سرد جدید با پکن محسوب می‌شود.

سی‌ام اسفند ۱۴۰۴، دلار آمریکا در بازار آزاد تهران به ۱۶۲ هزار و ۳۷۰ تومان رسید تا سال را با رشد ۳۵ درصدی نسبت به ابتدا به پایان برد؛ رشدی که همچنان از تورم ۶۰ درصدی عقب‌مانده است. آخرین روز سال در حالی برای بازار ارز رقم خورد که بورس ۴۰ هزار واحد ریزش کرد، یک هزار میلیارد تومان پول حقیقی از بازار سرمایه خارج شد و چشم‌ها به سال ۱۴۰۵ دوخته شد؛ سالی که تحلیل‌گران آن را فصل تازه‌ای برای رابطه بورس و دلار می‌دانند.