پایگاه خبری سرمایه فردا

بازار شب گذشته نشان داد که بسیاری از معامله‌گران حرفه‌ای، دارایی‌های خود را به کیف پول‌های شخصی (Self-Custody) منتقل کرده‌اند . این استراتژی، شانس دولت آمریکا برای بستن حساب‌ها و ضبط اموال را کاهش می‌دهد، اما در عین حال، سرعت نقدشوندگی و انجام معاملات فوری در هنگام بحران را نیز با مشکل مواجه می‌کند.

اگر تا آن زمان توافقی اعلام نشود، بازار ممکن است خودش آن سقف‌های پیش‌بینی‌شده را بسازد؛ سقف‌هایی که سه ماه پیش در اوج جنگ پیش‌بینی شدند اما هرگز لمس نشدند. این بار، شاید داستان فرق کند.

در جنگ خاورمیانه ایران به دو قدرت روسیه و چین تکیه داده بود اما تنها در حد دیپلماسی و تامین کالا نه حمایت نطامی، داستان چیست؟

بازار سرمایه اکنون دو دسته شده است. دسته اول معتقدند فملی به ظرفیت حداکثری خود رسیده و ماه‌های آینده نیز عملکردی مشابه یا حتی بهتر خواهد داشت. دسته دوم اما هشدار می‌دهند که جهش اردیبهشت احتمالاً یک رویداد غیرتکراری است.

برآورد تحلیلگران این است که احتمال کاهش نرخ بهره در ادامه کمتر شده است. همین موضوع روی طلا و نقره نیز تأثیر منفی گذاشته است.

بورس ایران سال‌هاست که عقب‌ماندگی عظیمی نسبت به تورم و دلار دارد. این عقب‌ماندگی یا باید با رشد‌های ممتد و سنگین جبران شود، یا بازار سال‌های سال در حسرت سقف‌های قبلی خود خواهد ماند. انتخابات با سیاست‌گذاران و اعتماد مردم است.

دولت ایران توانایی نوسازی زیرساخت‌ها، سرمایه‌گذاری در آموزش و بهداشت، و ارائه خدمات با کیفیت به شهروندان خود را به شدت از دست داده است. بودجه سرانه ۴۴۰ دلاری یعنی به ازای هر شهروند، دولت نمی‌تواند حتی یک ماه هزینه زندگی حداقلی را تأمین کند. این یک زنگ خطر جدی برای آینده کشور است.

طلا دیگر آن رشد شارپی سابق را ندارد. دلار هنوز راه تا نرخ واقعی خود را دارد، اما چشم‌انداز ۲۰۰ هزار تومانی فعلاً وجود ندارد.

بیش از یک ماه از دستور رئیس‌جمهور برای حذف شرکت‌های پیمانکاری گذشته اما هنوز نشانه‌ای از اجرای عملی دیده نمی‌شود