واکنش سرمایه گذاران به سیگنال های واگرا

رفتارهای اخیر بازار، سرمایه گذاران را در مورد سیگنال های واگرا گیج کرده است. در حالی که قیمت طلا دیروز کاهش یافته، قیمت اوراق قرضه خزانه داری ایالات متحده شدیدا افزایش یافته که نشان می دهد احساسات بازار ممکن است از ترس های طولانی مدت ناشی از رشد تورم دور شود.

از نظر تاریخی، طلا به عنوان یک دارایی امن در دوران افزایش تورم و عدم اطمینان ژئوپلیتیکی در نظر گرفته شده است. به طور معمول، زمانی که انتظارات تورمی بالا است، سرمایه گذاران برای حفظ قدرت خرید به سمت طلا می روند. با این حال، رشد دیروز قیمت اوراق قرضه تصویر متفاوتی را ترسیم می کند. قیمت اوراق قرضه به شدت افزایش یافته است و باعث کاهش بازدهی شده است، زیرا سرمایه گذاران به دنبال امنیت در میان نگرانی های فزاینده در مورد رکود قریب الوقوع هستند. بازدهی پایین تر اوراق قرضه به طور کلی نشان می دهد که فعالان بازار انتظار دارند رشد اقتصادی کند شود و به طور بالقوه بانک های مرکزی مانند فدرال رزرو را به کاهش نرخ بهره وادار کند.

علاوه بر این روایت، کاهش قیمت نفت شواهد دیگری را ارائه کرده است که نشان می‌دهد انتظارات تورمی ممکن است تعدیل‌ شده باشند. از آنجایی که نفت یک ورودی کلیدی برای بسیاری از بخش‌های اقتصاد است، کاهش قیمت نفت باعث کاهش هزینه‌های تولید و حمل و نقل می‌شود که می‌تواند به کاهش فشار قیمت مصرف‌کننده کمک کند. با کاهش قیمت نفت، به نظر می‌رسد که خطر تورم ناپایدار کاهش می‌یابد، و این موضوع باعث تضعیف بیشتر تورم در آینده می‌شود.

سیگنال های واگرا از این قرار است که افزایش قیمت اوراق قرضه نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاران امنیت اوراق بهادار با درآمد ثابت را نسبت به پوشش سنتی تورم ارائه شده توسط طلا در اولویت قرار می‌دهند. اگر انتظارات بازار برای تورم واقعاً کاهش یابد، جذابیت نسبی طلا کاهش می‌یابد و به طور بالقوه منجر به فشار مداوم بر قیمت آن می‌شود.

به طور کلی، پویایی های فعلی بازار نشان دهنده یک عمل متعادل کننده پیچیده است: در حالی که عدم اطمینان هنوز در بحبوحه تنش های تجاری و خطرات ژئوپلیتیکی ادامه دارد، ترکیبی از قیمت های پایین تر نفت و پرواز سرمایه به سمت پناهگاه اوراق قرضه نشان می دهد که سرمایه گذاران به طور فزاینده ای روی رکود اقتصاد همراه با تورم کمتر شرط بندی می کنند.

در این راستا، تأثیر متقابل بین بازده اوراق قرضه و قیمت کالاها به عنوان یک شاخص حیاتی از اینکه انتظارات تورمی – و در نهایت سیاست پولی – ممکن است در ماه های آینده به کجا برسد، عمل خواهدکرد.