پایگاه خبری سرمایه فردا

کشورهای منطقه خاورمیانه در مواجهه با تفاهمنامه خرداد ۱۴۰۵، به دو اردوگاه متضاد تقسیم شدند: گروه پیروز به رهبری ترکیه-عربستان و گروه ناموفق به رهبری اسرائیل. در پشت پردهٔ این توافق، تقابل عمیقی میان آنکارا و تل‌آویو شکل گرفته که می‌تواند نظم نوین خاورمیانه را برای دهه‌های آینده تعیین کند.

پیش‌نویس توافق خرداد ۱۴۰۵، نه فقط یک معاملهٔ سیاسی، بلکه پایان یک دوره از راهبرد اشتباه و انزوای فزایندهٔ تل‌آویو در صحنهٔ بین‌المللی است. این توافق، نشان از تغییر موازنهٔ قدرت در منطقه و شکست سیاست‌های یک‌جانبهٔ آمریکا و رژیم صهیونیستی دارد.

تقلیل دادن تاریخ چند هزار ساله‌ی ایران به دوقطبیِ «حذف یا ماندن» در برابر اسرائیل، نادیده گرفتن آشکار قوانین ژئوپلیتیک، دکترین‌های امنیت ملی و از همه مهم‌تر، اصالت و تاب‌آوری تاریخی ملت ایران است.

بدحسابی دولت نتانیاهو موجب شکایت اینفلوئنسرهای اجاره‌ای حامی اسرائیل شد..

بن‌گوریون با پیوند با ایران، ترکیه و اتیوپی حلقه انزوای عربی را شکست، نتانیاهو با هند، جمهوری آذربایجان، یونان، قبرس، سومالی‌لند و سودان جنوبی در پی شکل‌دهی به حلقه‌ای بیرونی موازن‌گر است.

ایران در شرایطی وارد فاز تنش داخلی شد که در چند وقت اخیر تهدیدات اسرائیل و آمریکا افزایش یافته بود و در داخل مقامات ایرانی تحلیل می‌کنند جنگ شهری جنگ دوم اسرائیل علیه ایران است، اما برنامه اسرائیل برای ایران چیست؟

پیوستن قزاقستان به توافق‌نامه‌های ابراهیم، در ظاهر گامی نمادین در مسیر عادی‌سازی روابط با اسرائیل است، اما در بطن خود حامل پیام‌هایی راهبردی برای ایران است؛ از گسترش نفوذ تل‌آویو در مرزهای شمالی گرفته تا بازتعریف نظم منطقه‌ای با محوریت واشنگتن. در برابر این نگاه، برخی تحلیلگران آن را صرفاً یک مانور تبلیغاتی بی‌اثر می‌دانند. اما در هر دو صورت، این تحول تلنگری جدی برای سیاست خارجی ایران است.

اظهارات اخیر محمود نبویان درباره نفوذ اسرائیل از طریق فناوری و کنترل دوربین‌های شهری، بار دیگر توجه افکار عمومی را به آسیب‌پذیری زیرساخت‌های سایبری کشور جلب کرد. واکنش محتاطانه وزیر ارتباطات نیز به‌نوعی تأیید ضمنی این نگرانی‌ها بود؛ اما آنچه در این میان مغفول مانده، نقش هم‌افزای نفوذ انسانی و فناورانه در شکل‌گیری اشراف اطلاعاتی دشمن است.

حمله ناکام اسرائیل به قطر و تلاش نافرجام برای ترور مقامات حماس، نه‌تنها موقعیت سیاسی بنیامین نتانیاهو را متزلزل کرده، بلکه موجب همگرایی بی‌سابقه کشورهای مسلمان منطقه علیه تل‌آویو شده است. در این میان، سکوت راهبردی ایران و تغییر نگاه کشورهای عربی به توان بازدارندگی تهران، نشانه‌ای از آغاز یک بازآرایی ژئوپلیتیک در خاورمیانه است؛ بازآرایی‌ای که می‌تواند به پایان دوران نتانیاهو و آغاز فصل جدیدی در موازنه قدرت منطقه‌ای منجر شود.