پایگاه خبری سرمایه فردا

جام‌جهانی ۲۰۲۶ زیر ذره‌بین دولت ها، نهادهای مالی، رسانه‌ها و ... قرار گرفته چون در این دوره ۳ میلیون گردشگر بیشتری مسابقات را دیدند به همین دلیل گردش مالی آن به شدت افزایش یافته است.

اقتصاد ورزش جهان نشان می‌دهد که یک ورزشگاه، دیگر فقط یک ساختمان برای برگزاری مسابقه نیست؛ نام آن، جایگاه تبلیغاتی، ارزش برند و یک منبع درآمد چندصد میلیون دلاری است. فروش حق نام‌گذاری ورزشگاه‌ها، در کنار بلیت‌فروشی، حق پخش و اسپانسرینگ، یکی از ارکان اصلی اقتصاد ورزش حرفه‌ای را تشکیل می‌دهد. جام جهانی ۲۰۲۶، با بهره‌مندی از این ورزشگاه‌های نام‌دار، نه تنها میزبان مسابقات فوتبال، بلکه نمایشگاهی از قدرت برندهای بزرگ جهانی است.

غنا و بوسنی، هر دو با استفاده از فوتبال، به دنبال ایجاد ارزش اقتصادی و ارتقای برند ملی هستند، اما مسیرهای متفاوتی را طی می‌کنند. غنا با تکیه بر صادرات استعداد و سیستم آکادمی‌محور، به دنبال ایجاد یک جریان پایدار درآمد ارزی است. بوسنی اما با تکیه بر رویدادهای بزرگ مانند جام جهانی، به دنبال جهش‌های اقتصادی ناگهانی و جذب سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌هاست.

جام جهانی ۲۰۲۶، بزرگترین رویداد ورزشی جهان، فقط میدان رقابت فوتبالیست‌ها نیست. این تورنمنت، ویترینی از تنوع مدل‌های اقتصادی ورزش در کشورهای مختلف است. از کیپ‌ورد با جمعیتی کمتر از ۶۰۰ هزار نفر و اقتصادی وابسته به گردشگری، تا اروگوئه با صنعت صادرات بازیکن، سنگال با آکادمی‌های استعدادیابی، عراق با ظرفیت‌های بکر هواداری، و نیوزیلند با ساختارهای نهادی توسعه‌یافته. هر کدام از این کشورها، روایتی متفاوت از نقش فوتبال در اقتصاد ملی خود دارند؛ روایت‌هایی که می‌تواند برای اقتصاد ورزش ایران نیز درس‌های ارزشمندی به همراه داشته باشد.

سوئیس با سه عامل توانسته جایگاهی مهم در ورزش جهانی ایجاد کند: «مدیریت حرفه‌ای»، «سرمایه‌گذاری در نیروی انسانی» و در نهایت «نگاه بلندمدت».

در حالی که مدل اقتصادی کلمنت، هلند را در صدر قرار داده، بازارهای شرط‌بندی تصویر متفاوتی ارائه می‌دهند. بر اساس داده‌های این بازارها، اسپانیا شانس اول است، فرانسه شانس دوم، و سپس انگلیس، برزیل، آرژانتین، پرتغال و آلمان در رتبه‌های بعدی قرار دارند.

کدام روایت درست و کدام نادرست است را نمی دانیم اما آنچه می‌دانیم خود دنیس اکرت است که قرار بود جای سردار آزمون را در جام‌جهانی پُر کند!

افزایش تعداد تیم‌ها از ۳۲ به ۴۸ تیم و رشد تعداد مسابقات از ۶۴ به ۱۰۴ بازی است. این توسعه، فرصت‌های بیشتری برای فروش تبلیغات، حق پخش و بلیت ایجاد کرده است.

جام جهانی ۲۰۲۶ را دیگر نمی‌توان تنها یک رویداد ورزشی نامید. این یک موتور محرک تمام‌عیار برای گردشگری، اشتغال، سرمایه‌گذاری و رشد اقتصادی در آمریکای شمالی است. در حالی که بازیکنان برای تصاحب نسخه کپی جام اصلی می‌جنگند، اقتصادهای ملی در پس‌زمینه، سود هنگفتی از این میدان عاید خود می‌کنند.