پایگاه خبری سرمایه فردا

امروز بورس وضعیت متناقضی داشت. برخی از سهم‌ها صف خرید سنگینی داشتند که تا انتهای بازار عرضه نشد، اما در سمت دیگر شاهد فشار فروش بودیم. برای مثال، نمادهایی مانند شپنا، شبندر و رمپنا که گزارش‌های خوبی ارائه کرده بودند، امروز با صف خرید سنگین همراه بودند. در مقابل، در گروه بانکی، وبملت که در روزهای قفلی بازار همواره عرضه‌کننده داشت، امروز تحت فشار عرضه‌ها به صف فروش رسید.

آینده قیمت طلا و نفت به شدت به دو عامل بستگی دارد: اول، اجرای کامل و موفقیت‌آمیز توافق (به ویژه بازگشت کامل نفت ایران به بازار) و دوم، مسیر سیاست پولی فدرال رزرو. اگر فدرال رزرو نرخ بهره را افزایش دهد، دلار قوی‌تر خواهد شد و طلا تحت فشار قرار خواهد گرفت. اما اگر توافق به سرعت و به طور کامل اجرا شود، عرضه نفت افزایش می‌یابد و قیمت نفت ممکن است کاهش بیشتری پیدا کند. سرمایه‌گذاران باید این دو متغیر کلیدی را به دقت رصد کنند.

وقتی بورس بعد از جنگ روند صعودی شروع کند، به دلیل جاماندن بسیاری از سرمایه‌گذاران از روند، عطش خرید شدیدی به دلیل این جاماندگی به وجود آمد. این حس باعث شد خریداران هر نمادی که بتوانند را بخرند چون نمادهای مطلوب و بنیادی تقریباً غیرقابل خرید بودند. در حال حاضر می‌توان گفت به پایان این فصل جاماندگی نزدیک شده‌ایم.

تب داغ بورس، یک فرصت استثنایی برای «تغییر مسیر نقدینگی» است. اگر سیاست‌گذار (سازمان بورس، وزارت اقتصاد، و دولت) بتواند با تسهیل عرضه اولیه شرکت‌های بزرگ و تشکیل صندوق‌های پروژه، این نقدینگی را به سمت تولید هدایت کند، آنگاه نه تنها تورم مهار می‌شود (چون نقدینگی به جای بازارهای سفته‌بازی، به سمت پروژه‌های مولد می‌رود)، بلکه زیرساخت‌های انرژی، صنعت و معدن کشور نیز تقویت می‌گردد.

کارتل‌های مواد مخدر یک ساختار سلسله مراتبی جالب دارند. یک ژنرال، تعدادی کاپیتان زیر دستش دارد. هر کاپیتان با تعدادی ستوان کار می‌کند. ژنرال حق دارد یک کاپیتان را برکنار کند، اما خودش نمی‌تواند انتخاب کند جایگزینش چه کسی باشد. این ستوان‌ها هستند که کاپیتان جدید را انتخاب می‌کنند. حتی خود ژنرال هم در صورتی می‌تواند برکنار شود که همه کاپیتان‌ها به برکناری او رای دهند.

اگر اقتصاد آمریکا واقعاً قدرتمند بماند و فدرال رزرو نرخ بهره را تا سال ۲۰۲۷ بدون تغییر نگه دارد یا حتی افزایش دهد، طلا ممکن سال‌ها در محدوده ۳,۵۰۰ تا ۴,۵۰۰ دلار نوسان کند و نتواند رکوردهای جدید ثبت کند.

افزایش هزینه‌های زندگی، بسیاری از جوانان را از مشاغل رسمی دور کرده و به سمت کارهای خدماتی، پلتفرمی و بی‌ثبات کشانده است.

حباب‌ها دقیقاً زمانی به خطرناک‌ترین نقطه خود می‌رسند که دیگر هیچکس نام «حباب» را بر آنها نمی‌گذارد. در آن لحظه، همه چیز عادی و منطقی به نظر می‌رسد و کسی هشدار جدی نمی‌دهد.

دولت ایران توانایی نوسازی زیرساخت‌ها، سرمایه‌گذاری در آموزش و بهداشت، و ارائه خدمات با کیفیت به شهروندان خود را به شدت از دست داده است. بودجه سرانه ۴۴۰ دلاری یعنی به ازای هر شهروند، دولت نمی‌تواند حتی یک ماه هزینه زندگی حداقلی را تأمین کند. این یک زنگ خطر جدی برای آینده کشور است.