پایگاه خبری سرمایه فردا

دو سناریو برای آینده سیاست ایران قابل پیش‌بینی است از یک سو ائتلاف های جدید شکل می‌گیرد و از سوی دیگر تندروها هم نباید حذف شوند.

اصلاح‌طلبان با فاصله گرفتن از جامعه و سکوت در بحران‌های ملی، هم سرمایه اجتماعی خود را از دست می‌دهند، هم اثرگذاری سیاسی‌شان را

مردی که ۲۶ سال پیش در کودکی با پوتین عکس یادگاری گرفته بود و حالا پس از گذشت بیش از دو دهه، دوباره در برابر او ایستاد

اصل «حفظ نظام» تنها زمانی واقعاً حافظ است که خود را محدود کند؛ یعنی بپذیرد بقای حقیقی در گرو عملکرد است، نه صرف دوام ساختار.

تحول سیاسی همزمان با افت صادرات به آمریکا و تشدید رقابت ژئو‌اقتصادی، پرسش‌های تازه‌ای درباره آینده تجارت اروپا مطرح می‌کند. جزئیات را بخوانید؛

در حالی‌که تنها یک روز پیش دلسی رودریگز اقدام نظامی آمریکا را «جنایت فاحش» می‌خواند، رئیس‌جمهور موقت ونزوئلا اکنون از آمادگی دولت انتقالی برای همکاری «محترمانه» با واشنگتن سخن می‌گوید؛ تغییری که هم‌زمان با تهدیدهای مستقیم رئیس‌جمهور آمریکا و تشکیل کمیسیونی ویژه برای پیگیری آزادی نیکلاس مادورو، مسیر سیاسی کاراکاس را وارد مرحله‌ای تازه کرده است.

سخنان اخیر رئیس‌جمهور درباره واگذاری تدریجی اختیارات به استان‌ها، در ظاهر با ادبیات اصلاح ساختار اداری و افزایش کارآمدی همخوانی دارد. اما در شرایطی که دولت چهاردهم با بن‌بست‌های اقتصادی و مدیریتی دست‌وپنجه نرم می‌کند، این طرح بیش از آنکه یک پروژه اصلاحی باشد، به نظر می‌رسد تلاشی برای تقسیم بار ناکامی‌ها میان دولت مرکزی و مدیران استانی باشد.

نشست تهران ادامه مسیری است که از توافق پکن آغاز شد؛ مسیری که روابط ایران و عربستان را پس از سال‌ها قطع ارتباط وارد مرحله بازسازی کرد، اما همچنان در سطحی دیپلماتیک و کنترل‌شده باقی مانده و از ورود به همکاری‌های اقتصادی و ساختاری فاصله دارد.

بیانیه تازه شورای همکاری خلیج فارس بار دیگر ادعاهای تکراری درباره جزایر ایرانی را تکرار کرد، در حالی که سخنان دبیرکل این شورا در مجمع دوحه از ضرورت ثبات و همکاری با تهران حکایت داشت. این دوگانگی نشان می‌دهد که سیاست منطقه‌ای شورا میان فشار و تعامل، بازدارندگی و گفت‌وگو در نوسان است.